Ish-presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi, ka deklaruar se nuk ka ndërmend të rikthehet në garën për poste politike. Në një qëndrim të qartë, ai ka përjashtuar mundësinë e ndonjë roli aktiv në politikën e drejtpërdrejtë të pushtetit, duke sinjalizuar se nuk planifikon të kandidojë apo të përfshihet sërish në garat që lidhen me institucionet shtetërore.
Sipas asaj që ka përcjellë, Thaçi e ka vendosur këtë qëndrim në mënyrë të prerë, duke theksuar se nuk do të marrë rolin e personit që kërkon pushtet “në garë” përmes postesh. Ai ka ngritur edhe një dilemë retorike mbi mënyrën se çfarë lloj figurie do të ishte në skenën politike, duke e lidhur përgjigjen me refuzimin e çdo angazhimi të drejtpërdrejtë.
“Në politikën garuese për poste pushteti – jo”, ka thënë ai, duke e shoqëruar qëndrimin me një përgjigje po aq të drejtpërdrejtë për rolin që mund të kishte në politikë. Në këtë kontekst, Thaçi ka mohuar edhe idenë që do të luante rolin e një “disidentit” brenda sistemit, qoftë në formë të heshtur apo edhe në formë më të zhurmshme. Këto dallime, sipas tij, nuk përputhen me atë që planifikon të bëjë më tej në jetën publike.
Më tej, ish-presidenti ka theksuar se nuk synon të ndërtojë një identitet politik mbi kritikën e vazhdueshme, as mbi një rol që lidhet me “viktimën”. Në këtë mënyrë, ai ka lënë të kuptohet se nuk do të pozicionohet si figurë që e ndërton praninë në skenën politike vetëm përmes kundërshtimit të vazhdueshëm ose përmes narrativave që e vendosin veten në qendër si e dëmtuar.
Qëndrimi i Thaçit lidhet drejtpërdrejt edhe me mënyrën se si ai e sheh angazhimin politik pas përvojave të tij të deritanishme. Ai ka nënvizuar se nuk do të kërkojë “pushtet të heshtur”, duke e bërë të qartë se nuk e sheh veten në pozita ndikimi që veprojnë në prapaskenë. E njëjta qasje shfaqet edhe në refuzimin për të qenë një figurë e angazhuar në mënyrë të vazhdueshme përmes kritikës ose përmes rolit të kundërshtarit politik.
Thaçi: “Disident i heshtur” dhe “kritikë e vazhdueshme” – jo
Në deklarimet e tij, Thaçi ka shtruar edhe një çështje tjetër lidhur me mënyrën se si një figurë politike mund të qëndrojë në raport me sistemin. Ai ka mohuar kategorikisht idenë e rolit të disidentit, si alternativë ndaj një rikthimi formal në politikë, duke argumentuar në thelb se nuk është rruga që ai do të ndjekë. Për të, një figurë që luan këtë rol – qoftë me zë të ulët apo me zhurmë – nuk është pjesë e planit të tij.
Po ashtu, ai ka bërë të ditur se nuk do ta ndërtojë identitetin politik mbi kritiken apo mbi rolin e viktimës. Kjo qasje e vendos vendimin e tij në linjë me një refuzim të gjerë të skenarëve të zakonshëm të rikthimit në politikë, ku zakonisht një politikan i dalë nga skena mund të zgjedhë të luajë rol ndikues përmes sulmeve, përmes akuzave të vazhdueshme ose përmes narrativave të rishfaqura si viktimë politike. Thaçi ka bërë me dije se nuk do të ecë në atë drejtim.
Edhe pse flet nga një pozicion i veçantë, ai ka insistuar që mesazhi kryesor është refuzimi i rikthimit aktiv. Për këtë arsye, ai ka lënë pa hapësirë mundësinë e një angazhimi të drejtpërdrejtë në garë për poste pushteti, si dhe ka përjashtuar edhe alternativa të lidhura me rolet dytësore brenda skenës politike. Në tërësi, deklarata e tij reflekton qëndrimin se do të qëndrojë jashtë politikës së drejtpërdrejtë, duke mos u bërë as figurë përballëse, as figurë që kërkon ndikim pa post, e as figurë që ndërton profilin e vet vetëm mbi kritikë.
Botuar fillimisht në Gazeta Express
