LDK-ja, e lidhur historikisht me Rugovën, po përballet me një narrativë të re në politikën shqiptare. Në këtë kuadër, pohohet se ajo nuk ka arritur të mbajë kursin e vet, por ka përfunduar duke u transformuar në një parti me ndikime të brendshme e me orientime të përziera, të cilat, sipas argumenteve të artikuluara, e kanë kthyer LDK-në në një strukturë të interesave të ngushta, pazaresh dhe rivalitetesh për pushtet.
Pas periudhës së Rugovës, pretendimi është se LDK-ja nisi të tkurret gradualisht, duke u dobësuar në terren politik e duke humbur peshën që kishte dikur. Në këtë mënyrë, ajo përshkruhet si një forcë që u bë “patericë” politike dhe satelit i PDK-së, në një koalicion të quajtur të panatyrshëm, të lidhur vetëm me interesa personale të qarqeve brenda saj. Në artikull nënvizohet se kjo qasje nuk u pa si rrugë programore, por si marrëveshje pragmatike e orientuar nga pazaret e interesit mes aktorëve përkatës.
Pjesë e këtij vlerësimi hyn edhe figura e Vjosa Osmanit në raport me LDK-në. Përmendet se Osmani kishte hyrë në “servilizëm” ndaj LVV-së për t’u bërë presidente, por më pas, sipas të njëjtës logjikë, ajo u rikthye në origjinë. Ndërkaq, trajtohet edhe rrugëtimi i Ilir Metës: ai përshkruhet si pjesë e një skeme sateliteske, herë i lidhur me Partinë Demokratike të Sali Berishës dhe më pas me Partinë Socialiste të Edi Ramës. Në këtë këndvështrim, ideja qendrore është që të dy figurat politike nuk i janë përmbajtur një identiteti të qëndrueshëm partiak, por janë lëvizur sipas interesave të momentit.
LDK-ja e dobësuar: nga pazaret politike te skenari i Ilir Metës
Artikulli kujton edhe momentin kur Ilir Meta u rikthye në partinë e tij pas përfundimit të mandatit të Presidentit. Në tekst thuhet se ai e “gënjeu veten” duke besuar se do të bëhej faktor e triumfator i madh, por përfundoi në burg për korrupsion. Ky fakt vendoset si shembull i drejtpërdrejtë i pasojave që, sipas autorit, vijnë nga rrugëtimet politike të lidhura me korrupsionin dhe pazaret.
Në vijim, përmendet se edhe Vjosa Osmani, pas “humbjes në pazar”, u kthye përsëri në LDK. Në artikull përshkruhet ecuria e saj në mënyrë të detajuar: Osmani largohet nga LDK-ja, formon partinë “Guxo”, pastaj një tjetër me emrin “Shpresa”, me idenë se LDK do ta bënte presidente. Teksti thekson se pranimi i saj dhe i kushteve që ajo solli nga LDK-ja tregon, sipas arsyetimit të dhënë, “mjerimin e thellë politik” ku ka rënë kjo parti, si një rast i veçantë i degradimit, falimentimit dhe privatizimit të LDK-së nga një elitë e ngushtë.
Një pjesë tjetër e artikullit e paraqet LDK-në si parti me vetëm një objektiv: të shkaktojë kriza. Sipas këtij përshkrimi, ajo cilësohet si parti e korrupsionit dhe e servilizmit, që Beogradi, sipas pretendimit të tekstit, e ka dashur në pushtet në Kosovë që nga çlirimi e deri më sot. Në këtë logjikë, kriza më e fundit në Kosovë lidhet me një komplot e një aleancë të korrupsionit, hajdutërisë dhe tradhtisë së opozitës, mediave dhe oligarkëve. Thuhet se qëllimi i këtyre krizave, ashtu si dhe i atyre që kanë ardhur më herët, është largimi nga pushteti i Albin Kurtit, “vetëm pse” ky i fundit paraqitet si modeli më i mirë i qeverisjes.
Artikulli vijon duke pohuar se LDK-ja sot është “e zhveshur” nga nacionalizmi dhe e paafta për të qeverisur. Në tekst shtohet se të rinjtë e kanë braktisur partinë dhe se nuk ka shanse që të anëtarësohet më tej. Në fund, përmendet gjithashtu se ka pasur një diskutim të gjerë rreth marrëdhënies mes Vjosa Osmanit si presidente e Republikës së Kosovës dhe Albin Kurtit si kryeministër, duke theksuar ndarjen e pretenduar të palëve sipas parimit “ose…”.
Botuar fillimisht në Bota Sot
