Një analizë ndërkombëtare mbi lidhjen mes të ardhurave dhe kënaqësisë nga jeta ka nxjerrë një shifër që tërheq vëmendjen: një shqiptar do të duhej të siguronte rreth 28 mijë dollarë të ardhura në vit për të arritur nivelin e të ardhurave që lidhet me “pragun e lumturisë”. Teza bazohet në të dhëna që krahasojnë mënyrën se si rritja e të ardhurave lidhet me ndjesinë e mirëqenies, deri në momentin kur efekti duket se zbehet.
Gjetja është prezantuar përmes një renditjeje të publikuar nga Visual Capitalist, e cila përdor të dhëna mbi raportin ndërmjet parave dhe lumturisë. Ideja kryesore e analizës është se ekziston një prag i caktuar: kur të ardhurat kalojnë një nivel të caktuar, përfitimi nga rritja e mëtejshme e të ardhurave në kënaqësinë e jetës bëhet më i vogël. Për Shqipërinë, ky prag shfaqet i lidhur me shumën prej rreth 28 mijë dollarësh në vit.
Sipas të dhënave të renditjes, “pragu i lumturisë” i referohet të ardhurave që i lejojnë individit të mbulojë nevojat bazë, të ketë stabilitet financiar dhe të krijojë kushte më të mira për mirëqenie. Në këtë pikë, rritjet shtesë të të ardhurave nuk e rrisin lumturinë në të njëjtën masë si më parë. Për këtë arsye, analiza nuk e sheh lumturinë si diçka që rritet pa kufi vetëm nga paratë, por si një marrëdhënie që ka një pikë kthese.
“Pragu i lumturisë” dhe të ardhurat vjetore: Shqipëria drejt 28 mijë dollarëve
Shuma prej 28 mijë dollarësh në vit del si një objektiv sasior në renditjen e publikuar. Studimi analizon se si niveli i të ardhurave lidhet me perceptimin e kënaqësisë nga jeta, duke përdorur të dhëna për vende të ndryshme dhe duke nxjerrë vlera të lidhura me pragjet për lumturinë. Në këtë kuadër, Shqipëria identifikohet me një shifër të afërt me 28 mijë dollarë, që do të thotë se një shqiptar, për të arritur nivelin e të ardhurave të lidhura me këtë prag, do të duhej të siguronte të ardhura vjetore afërsisht në atë interval.
Renditja e Visual Capitalist, sipas përshkrimit të publikuar, mbështetet në të dhëna mbi lidhjen midis parave dhe kënaqësisë nga jeta, duke e shndërruar konceptin e “pragut të lumturisë” në një shifër të kuptueshme për secilin vend. Ky mekanizëm e bën analizën më të thjeshtë për t’u lexuar: jo vetëm të flitet për lumturinë në përgjithësi, por të shpjegohet se në çfarë niveli të ardhurash lumturia ka tendencë të stabilizohet.
Në praktikë, kjo nënkupton se, përtej një niveli të caktuar, faktorë të tjerë përfshihen më shumë në mirëqenie: shërbime, siguri, shëndet, marrëdhënie shoqërore dhe kushte të përgjithshme jetese. Megjithatë, analiza thekson se paratë mbeten një element i rëndësishëm deri sa të arrihet “pragu i lumturisë”. Në rastin e Shqipërisë, shifra e raportuar rreth 28 mijë dollarë në vit i përmbledh këto lidhje në një numër të vetëm.
Shifra të tilla shpesh shërbejnë si pikë referimi për diskutime mbi mirëqenien dhe politikëbërjen, sepse vendosin në qendër një objektiv të matshëm. Përtej debateve, gjetja që një shqiptar do të kishte nevojë për rreth 28 mijë dollarë të ardhura në vit për të arritur pragun e lumturisë, i jep analizës një kontur konkret brenda narrativës së marrëdhënies mes të ardhurave dhe ndjenjës së kënaqësisë nga jeta.
Botuar fillimisht në Albeu
