Avni Dehari, i ftuar në emisionin “Pressing One” në T7, ka folur për jetën e tij familjare dhe për mënyrën si e organizoi rritjen e fëmijëve në Zvicër. Në rrëfimin e tij, ai ka ndarë edhe të dhëna të qarta për periudhën kur erdhën në jetë fëmijët, duke nisur nga vajza më e madhe.
Dehari tregoi se vajza e tij ka lindur në vitin 1983, pas më shumë se 10 vitesh martesë. Më pas, ai tha se Arbnori lindi në vitin 1985, ndërsa Astriti erdhi në jetë në vitin 1990. Këto tre data shfaqen si një vijë e qartë kronologjike për familjen e tij dhe për hapat që morën për të përballuar jetën larg atdheut.
Në vazhdim të bisedës, ai u ndal te organizimi i përditshëm në Zvicër dhe te vendimi që kanë marrë për mos i dërguar fëmijët në çerdhe. Dehari tha se kjo nuk ishte thjesht një çështje praktike, por lidhej me një frikë të caktuar: sipas tij, ata nuk i dërguan fëmijët në çerdhe që të mos e mësonin gjermanishten përpara se të mësonin shqipen.
Ai rrëfeu se, për të mbështetur familjen dhe rritjen e fëmijëve, kanë pasur ndihmë familjare. Dehari tha se nëna e tij ka ardhur shpesh në Zvicër, ndërsa edhe prindërit e gruas së tij kanë luajtur një rol të rëndësishëm në kujdesin për fëmijët. “Ne i kemi rritur fëmijët”, tha ai, duke theksuar se në atë periudhë familja ka qenë një mbështetje kryesore.
Një detaj tjetër që ai solli në rrëfim lidhet me mënyrën si e zgjidhnin vendbanimin. Dehari tha se banesat i kanë marrë ku “ka pasur shqiptarë”, një zgjedhje që lidhej me mjedisin ku rriteshin fëmijët dhe me afërsinë kulturore e gjuhësore. Ai shtoi se, pavarësisht kushteve që mund të ekzistonin, ata nuk i dërguan as në çerdhe, duke e lidhur këtë edhe me qëllimin për ta ruajtur prioritetin e gjuhës shqipe.
Vitet 1983, 1985, 1990: zgjedhja e Deharit për ruajtjen e shqipes
Vendimet për mënyrën e rritjes së fëmijëve, sipas rrëfimit të Avni Deharit, u ndërtuan hap pas hapi dhe u mbështetën te familjarët që i shoqëronin. Ai përmendi se fëmijët erdhën në kohë të ndryshme, por synimi i prindërve mbeti i njëjtë: të mos e humbnin kontrollin ndaj procesit të mësimit të gjuhës në vitet e para.
Dehari e paraqiti si një periudhë ku kujdesi nuk ishte vetëm përgjegjësi e ngushtë e prindërve, por edhe një angazhim i përbashkët familjar. Në këtë mënyrë, fëmijët u rritën në një ambient ku kishte shqiptarë, ku gjuha dhe traditat kishin më shumë hapësirë të mbijetuar e të përcillen. Kjo histori, e treguar në emisionin në T7, nxjerr në pah se vendimet e vogla të përditshme, si çerdhja apo vendi ku jeton, mund të kenë ndikim të drejtpërdrejtë te fëmijët.
Po ashtu, rrëfimi përfshin një element kohor të lidhur me martesën: vajza më e madhe lindi “pas 10 viteve martesë”, ndërsa më pas erdhën dy fëmijë të tjerë në vitet 1985 dhe 1990. Duke dhënë këto të dhëna, Dehari e vendos historinë e tij familjare në një kornizë të qartë, duke e lidhur atë me kontekstin e jetës në Zvicër dhe me mënyrën si e organizuan familja ditët e para të fëmijëve.
Botuar fillimisht në Gazeta Express