Nxehtësia ekstreme po rezulton shumë më e rrezikshme për shëndetin e të moshuarve nga sa është menduar më parë. Një studim i ri tregon se personat mbi 60 vjeç mund të përballen me stres të rrezikshëm të nxehtësisë edhe në një skenar ku ngrohja globale rritet vetëm me 1.5 gradë Celsius mbi nivelet para industrisë.
Sipas gjetjeve, rritja relativisht e vogël e temperaturave globale nuk do të thotë automatikisht se rreziku për popullatën e moshuar zvogëlohet. Përkundrazi, rritja e temperaturave lidhet me shfaqjen e kushteve ku trupi i njeriut vështirëson rregullimin termik. Kjo e bën edhe më të brishtë grupin mbi 60 vjeç, që shpesh ka aftësi më të ulët për të përballuar nxehtësinë për periudha të gjata kohore.
Studimi thekson se skenarët e parashikuar për ngrohjen globale krijojnë mundësi që stresi nga temperaturat e larta të prekë pjesë të konsiderueshme të popullsisë së moshës së tretë. Këtu, rreziku nuk lidhet vetëm me ditët më të nxehta, por edhe me frekuencën dhe intensitetin e valëve të nxehtësisë. Kur këto ngjarje ndodhin dhe grumbullohen, organizmi ka më pak kohë për t’u rikuperuar, çka rrit gjasat për pasoja serioze shëndetësore.
Ngrohja me 1.5°C: alarm për stres të rrezikshëm të nxehtësisë te të moshuarit
Një nga mesazhet kryesore të studimit është se edhe kur planifikohet një kufizim i rritjes së temperaturës në nivelin 1.5°C, rreziqet për të moshuarit mbeten të larta. Kjo sfidon supozimin se çdo gradë më pak ngrohje do të ulte automatikisht rrezikun në nivele të menaxhueshme. Në realitet, të moshuarit e kanë më të vështirë t’i përshtaten kushteve të nxehta, ndaj edhe ndryshime të vogla në klimë mund të sjellin rritje të ndjeshme të stresit të nxehtësisë.
Stresi i rrezikshëm nga temperaturat e larta lidhet me mekanizma fiziologjikë që bëhen më të vështirë me moshën. Në praktikë, temperaturat e larta mund të çojnë në mbingarkesë të sistemit të qarkullimit dhe në rënie të aftësisë së trupit për të shpërndarë nxehtësinë. Për më tepër, kushtet e nxehta shpesh shoqërohen edhe me faktorë të tjerë si mungesa e hidratimit të duhur, ekspozimi i zgjatur në ambiente të pambrojtura ose prania e sëmundjeve kronike, të cilat janë më të shpeshta tek të moshuarit.
Studimi ngre një alarm për nevojën e interpretimit më të kujdesshëm të të dhënave klimatike dhe të planeve të përshtatjes. Në vend që të shikohet vetëm skenari më i keq, ku ngrohja është shumë më e lartë, vëmendje duhet t’i kushtohet edhe skenarëve më “të moderuar”, si ai ku rritja është 1.5 gradë. Vetëm kështu mund të vlerësohet realisht sa të prekshëm mbeten njerëzit mbi 60 vjeç dhe çfarë masash duhet të merren për të ulur ekspozimin ndaj nxehtësisë së rrezikshme.
Në përfundim, gjetjet e studimit përforcojnë idenë se temperaturat e larta nuk janë një rrezik i kufizuar vetëm në ekstreme shumë të larta klimatike. Edhe një ngrohje prej 1.5°C mund të jetë e mjaftueshme që të ndryshojë ndjeshëm skenarët e ekspozimit dhe të rrisë mundësitë për stres të rrezikshëm të nxehtësisë te të moshuarit. Kjo e bën të domosdoshme vlerësimin e rrezikut sipas moshës dhe përgatitjen e masave të përshtatjes për grupet më të cenueshme.
Botuar fillimisht në Albeu