Pak kohë pasi FIFA njoftoi se Kupa e Botës do të zgjerohet në 48 ekipe kombëtare, në publik u ngritën kritika se turneu do të humbiste në cilësi. Argumenti kryesor ishte i thjeshtë: më shumë ekipe të vogla do të sillnin edhe më shumë ndeshje të dobëta, duke rritur rrezikun për rezultate me diferenca të thella. Në logjikën e kritikëve, kur të hyjnë më shpesh skuadra që nuk kanë traditë të fortë futbolli, ekuilibri i garës dëmtohet dhe niveli i ndeshjeve ulet.
Ndërkohë, ndërsa po luhen ndeshjet e xhiros së dytë të fazës grupore, frika se turneu i ri do të prodhonte vetëm diferenca të mëdha nuk po duket aq e “justifikuar”. Në 24 ndeshjet e para të Botërorit 2026, diferenca e golave ka qëndruar e njëjtë me atë që ishte në Botërorin e Katarit 2022. Kjo shifër, sipas mënyrës së krahasimit të bërë në turne, sugjeron se zgjerimi nuk ka sjellë automatikisht një rënie të konkurrencës, ose të paktën nuk është reflektuar në statistika që në fazat e para.
Rezultatet e para tregojnë se ka pasur edhe ndeshje me gola të shumtë, por ato nuk janë kthyer në model të përgjithshëm. Gjermania fitoi 7:1 ndaj Kuraçaos, një rezultat që bie menjëherë në sy. Por po në këtë linjë, Kuraçao më pas arriti një barazim pa gola kundër Ekuadorit, duke treguar se jo çdo ekip i “vogël” do të pranonte të njëjtin fat. Po ashtu, Katari u mposht 6:0 nga Kanadaja, por ajo ndeshje u ndikua nga dy përjashtime, që ndryshojnë rrjedhën e lojës dhe e bëjnë rezultatin më të vështirë për t’u krahasuar si rast tipik.
Në të njëjtën javë, Haiti u eliminua pas dy ndeshjeve. Ndërsa në anën tjetër, disa prej përfaqësueseve që zakonisht nuk figurojnë si pretendente për titull e ruajtën dinjitetin dhe arritën të mos e shohin veten të shkatërruara nga skuadrat më të mëdha. Një shembull që është përmendur si befasi vjen nga Kepi i Gjelbër: kjo është ndër përfaqësitë më të vogla që është parë ndonjëherë në një Botëror, por ekipi arriti një rezultat të rëndësishëm, duke luajtur pa gola me kampionen e Evropës, Spanjën. Për një turne ku pritej një hierarki e qartë, kjo ndeshje u lexua si sinjal se konkurrenca mund të jetë reale edhe për ekipet jashtë “zakonit”.
Një histori tjetër që ilustron se surprizat nuk janë të reja është ajo e Kongos. Ekipi kishte vetëm një pjesëmarrje në Botëror: në vitin 1974, kur përfaqësonte vendin si Zaire. Edhe atëherë, pavarësisht se përballë kishte Cristiano Ronaldon dhe një grup yjesh të shumtë të Portugalisë, Kongo arriti të marrë barazim 1:1. Ky episod shërben si kujtesë se diferencat e mëdha në letër nuk garantojnë gjithmonë diferenca po aq të mëdha në fushë.
Befasitë e early round po e mbajnë garën të hapur
Trajnerët, lojtarët dhe analistët e futbollit e shohin këtë trend si rezultat i ndryshimeve të vazhdueshme në lojën moderne. Sipas kësaj ideje, futbolli global është bërë gjithnjë e më garues: më shumë futbollistë po kalojnë në ligat e mëdha, ndërsa shumë trajnerë të njohur po angazhohen nga vende të vogla. Në këtë mënyrë, ekipet që nuk kanë shumë traditë në nivelet më të larta po marrin qasje më të mirë në njohuritë taktike dhe në metodat e përgatitjes fizike. Kjo “kapje” e standardeve, sipas logjikës së profesionistëve, u jep ekipeve më pak të njohura mundësinë të konkurrojnë kundër futbollit më të fortë.
Selektori i Meksikës, Javier Aguirre, foli pikërisht për këtë barazim mes skuadrave. Ai tha se është “shumë e vështirë të fitosh” dhe se e ka habitur sa të barabarta janë gjërat. Në deklaratën e tij, Aguirre përmendi se u fol për 48 ekipe, por nga gjithë ndeshjet e tjera, “pos Gjermanisë që shënoi shumë gola”, pjesa tjetër nuk dha gjithmonë rezultate të njëanshme; ai shtoi se ekipet po përmirësohen, duke përmendur se “deri vonë nuk dinim shumë për Kepin e Gjelbër”, ndërsa tani është në qendër të skenës. Aguirre vuri në dukje edhe performancën e Marokut kundër Brazilit, duke e cilësuar ndeshjen si “të jashtëzakonshme”.
Sa i përket statistikave të golave, pas 24 ndeshjeve të para totali i golave u rrit nga 57 që ishin në Katar në 2022, në 75 këtë vit. Edhe pse shuma e përgjithshme e golave ka ndryshuar, diferenca e golave mbeti e njëjtë: 35. Nëse vendoset pranë kritereve që lidhen me “thellësinë” e rezultateve, ky tregues tregon se zgjerimi në 48 ekipe nuk ka prodhuar automatikisht një Botëror me diferenca më të mëdha në avantazh për skuadrat kryesore.
Edhe selektori i Spanjës, Luis de la Fuente, foli për këtë realitet të ri, teksa turneu po kalon tashmë te fazat kur skuadrat duhet të tregojnë jo vetëm emocione, por edhe qëndrueshmëri. Ndërsa ndeshjet vazhdojnë në xhiron e dytë të fazës grupore, sa më shumë data grumbullohen, aq më qartë shihet nëse Botërori i ri po mban ritmin e pritshmërive apo po i thyen ato.
Botuar fillimisht në Koha.net