Deri dje, rikthimi i Vjosa Osmanit në LDK dukej politikisht i pamundur, jo vetëm për shkak të tensioneve brenda partisë, por edhe për shkak të qëndrimeve të mëparshme publike. Vetë Osmani kishte deklaruar se nuk do të kthehej më në LDK. Kjo e bënte edhe më të vështirë çdo skenar të ri, sidomos kur brenda strukturave të partisë kishte një klimë ku shumë zëra e shihnin atë si figurë të lidhur me përgjegjësi politike për zhvillimet e fundit.
Brenda LDK-së, megjithatë, reagimet dhe interpretimet kanë qenë të ndryshme. Shumë figura brenda partisë e konsideronin Vjosa Osmanin përgjegjëse për pasojat politike që i kanë shoqëruar proceset dhe vendimet në periudhat e fundit. Në një situatë ku debatet janë zhvendosur nga çështje programore tek çështje të raportimit politik, një kthim i mundshëm i Osmanit shihej si hap i pamundur, ose të paktën si një lëvizje që do të ndryshonte balancat e brendshme në mënyrë të menjëhershme.
Pyetja që ka nxitur më shumë diskutim, sidomos në kuadër të narrativave politike, lidhet me atë çfarë fshihet pas zemërimit që i atribuohet Vjosa Osmanit. Për këtë, teksti vijon me një formulim të drejtpërdrejtë: pse Vjosa Osmani është kaq e zemëruar me Albin Kurtin. Arsyeja që del në këtë shpjegim është e qartë dhe konkrete: Albin Kurti nuk e bëri Presidente për herë të dytë. Në logjikën e narrativës së paraqitur, zemërimi lidhet pikërisht me mosrealizimin e një objektivi politik të lidhur me emrin e Osmanit dhe me fatin e një mundësie që nuk u plotësua.
Ndërkohë, nëse Albin Kurti paska rënë në atë qëllim politik për ta mbajtur Osmanin jashtë rolit që ajo e priste, atëherë nënkuptohet se marrëdhënia politike mes tyre ka mbetur e tensionuar. Kjo lidhet edhe me mënyrën si artikulohen më tej konsideratat për koalicione dhe për drejtimin e partive. Në këtë kontekst, përmenden edhe zhvillime që kanë ngjallur reagime: deklaratat e koalicionit VLEN për “momente historike” dhe “bashkim politik” në kongresin e djeshit përshkruhen si propagandë dhe demagogji, veçanërisht kur, sipas narrativës, hiqen simbolet elementare të identitetit shqiptar.
Rishikimi i raportit politik: pse kthimi duket i vështirë dhe akuzat nuk fiken
Në linjë me këtë, teksti përshkruan edhe një tjetër tezë mbi Albin Kurtin dhe LVV. Aty thuhet se Albin Kurti dhe LVV nuk janë dhe nuk erdhën rastësisht aty ku janë sot. Vetë fakti se ai votohet nga shumica në Kosovë, sipas këtij shpjegimi, tregon se Kurti shihet si një projekt kombëtar dhe si domosdoshmëri kombëtare. Kjo qasje politike e vendos Kurtin në një dimension më të gjerë se ai i një partie të thjeshtë, ndërsa e zhvendos diskutimin nga momentet individuale drejt asaj se çfarë përfaqëson ai në skenën politike.
Por debati nuk mbetet vetëm te raportet mes figurave të caktuara politike. Teksti kalon edhe në një reflektim më të gjerë mbi ditë simbolike dhe kontekste historike, si 9 Maji, Dita e “Evropës”, data 22026, e cila paraqitet si ditë reflektimi për popujt që e lidhën fatin e tyre me qytetërimin perëndimor, demokracinë liberale, shtetin ligjor dhe dinjitetin njerëzor. Për shqiptarët, kjo ditë lidhet me mënyrën se si qytetarët kanë orientuar vlerat e tyre dhe kanë mbajtur gjallë pritshmëritë për integrim. Po ashtu, teksti sjell edhe një tjetër ide: përkushtimi ndaj eurointegrimit ka qenë ndër prioritetet më të larta politike e qytetare të qytetarëve të Maqedonisë së Veriut që nga themelimi i shtetit në vitet ’90. Për dekada me radhë, qytetarët kanë kërkuar që ky orientim të kthehet në rezultate dhe jo vetëm në fjalë.
Në kuadër të gjithë kësaj, artikulli rikthehet edhe te çështja e brendshme e LDK-së dhe te logjika e një kthimi të mundshëm të Osmanit. Nëse Vjosa Osmani rikthehet në kualicion me LDK-në, thuhet se kjo do të përbënte injorim dhe zhvlerësim të madh për LDK-në, sepse, sipas narrativës, deri në atë derexhe paska rënë LDK sa që të barazohet me një individ që nuk ka parti. Në të njëjtën frymë, teksti përfshin një fjali që lidhet me parime personale: “Asnjë udhëheqësi shtetëror apo partiak nuk i vardisem për interesa personale”; po ashtu thuhet se i urrej sjelljet e tilla te individët, dhe se nuk është e lehtë që të dalësh kundër ish-qëndrimeve tuaja personale. Përfshirja e këtyre elementeve e mbyll tablonë politike me një mesazh të qartë: kthimet, koordinimet dhe ndryshimet e kursit nuk janë thjesht lëvizje taktike, por shihen si vendime që ndikojnë drejtpërdrejt në legjitimitet, kohezion dhe besueshmëri.
Botuar fillimisht në Bota Sot
