Më 17 shkurt 2008, Hashim Thaçi qëndroi në foltoren e Kuvendit të Kosovës dhe lexoi fjalët që do ta vendosnin vendin e tij në historinë e shtetit më të ri në rajon. Akti i shpalljes së pavarësisë u zhvillua brenda një momenti tepër të ngarkuar politik e juridik, që më pas do të lidhej edhe me fatin personal të udhëheqësit të asaj kohe.
Në ato ditë, Kuvendi mblodhi institucionet dhe përfaqësuesit e shteteve e qytetarëve që e shihnin pavarësinë si një hap vendimtar. Fjalimi i Thaçit në foltore u bë pjesë e dokumentimit historik të ngjarjes, jo vetëm si rrëfim politik, por si akt formal i shpalljes. Për shkak të rrethanave që do të pasonin, ky moment mbeti i lidhur edhe me një hijen e procesit gjyqësor që do të ndryshonte rrjedhën e mëvonshme të jetës së tij publike.
Në përmbajtjen e ngjarjes, rëndësia qëndron te fakti se data 17 shkurt 2008 është kthyer në pikë reference për Kosovën. Ajo ditë u shoqërua me një vendim që, për shumë, shënonte mbylljen e një periudhe dhe hapjen e një epoke të re shtetërore. Por për Thaçin, pasojat nuk u ndalën me shpalljen. Ndodhi që akti i tij në Kuvend të shihej më vonë edhe në dritën e akuzave dhe procedurave ligjore që nisën, duke e bërë momentin historik të shoqërohet me tension juridik.
Ndërkaq, rrëfimi rreth këtij evenimenti nuk e humb fokusin te roli i Thaçit në seancën e Kuvendit. Kur ai lexoi fjalët nga foltorja, veprimi i tij u kuptua si kulm i një përgatitjeje politike të gjatë. Mirëpo, vitet që pasuan sollën zhvillime të tjera, të cilat e zhvendosën vëmendjen nga gëzimi i shpalljes te barrat që ai mbante si person i përfshirë në proces gjyqësor në Hagë.
17 shkurti 2008: pavarësia, nën hijen e dënimit në Hagë
Teksa pavarësia e Kosovës u shpall në atë datë, narrativat e mëvonshme e kanë vendosur historinë në një kornizë më të gjerë. Ajo çka e bën këtë rast të veçantë është kontrasti mes aktit të shpalljes — i lidhur me identitetin shtetëror — dhe faktit se, më pas, Thaçi u përball edhe me çështje gjyqësore. Kështu, kujtesa për momentin në Kuvend nuk mbetet vetëm te ajo që u tha atë ditë, por edhe te ajo që u zhvillua mbi emrin e tij vite më vonë.
Rëndësia e 17 shkurtit 2008 qëndron edhe te mënyra se si u artikulua qëndrimi politik në foltore. Thaçi lexoi fjalët që shënuan vendin e tij në historinë e shtetit më të ri. Por kjo historikë nuk u mbyll me vetëm një datë: ajo u shndërrua në një rrugë që vazhdoi edhe në kohën kur proceset ligjore e vendosën atë në qendër të vëmendjes ndërkombëtare. Për rrjedhojë, momenti i shpalljes u pa edhe si një ngjarje që ndodhi “nën hijen” e zhvillimeve gjyqësore.
Në këtë mënyrë, njeriu që e shpalli pavarësinë, Hashim Thaçi, mbetet figurë qendrore në historinë e Kosovës. Data 17 shkurt 2008 përkujtohet si pikënisje e shtetësisë, ndërsa rrëfimi rreth tij shkon përtej fjalëve në Kuvend, duke përmendur edhe lidhjen me dënimin në Hagë. Kjo e mban gjithmonë të hapur pyetjen se si ngjarjet historike, edhe kur mbeten të fiksuara në një ditë të vetme, mund të vazhdojnë të ndikojnë tek individët dhe të lidhen me proceset që vijnë më vonë.
Botuar fillimisht në Albeu
