Shën Gjin është një emër që të krijon menjëherë imazhin e detit, ndërsa rrugëtimin e tij mes Ulqinit dhe Nices e nis me një ide të thjeshtë: verës i duhen ditë të lehta, jo justifikime të rënda. Në qershor, kur sezonet hapen dhe njerëzit nisin të mendojnë ku do të bëjnë pushimet, një detaj i vogël si ndryshimi i çmimit të një çadreje mund të kthehet në çështje më të madhe. Përmes një rrëfimi personal, autori sjell përvojat e tij reale, duke përmendur vende dhe shpenzime, pa e kthyer në diçka propagandë apo polemikë.
Një vit më parë, ai shkoi në Nisë verën. Dy herë. Në atë periudhë, ai ka treguar se ka qëndruar me ditë të plota dhe ka bërë edhe foto e “safa”, siç thotë, në plazhet e zonave të njohura si Cannes, Antibes, Eze dhe Monte Carlo. Nuk e paraqet këtë si diçka që e bën për t’u dukur, por thekson se zakonisht nuk i tregon këto detaje nga frika se mos keqkuptohet si snob. Në këtë kontekst, ai thotë se gazetaria profesionale, në këndvështrimin e tij, ka interes publik dhe për këtë përmend edhe një thirrje të drejtëpërdrejtë për mbështetje financiare: 1 euro, siç shkruhet, “bën dallimin”.
Ndërkaq, udhëtimi nis edhe me një episod konkret në Ulqin. Plazhi i vogël i Ulqinit, që banoret vendase e quajnë “Ranë”, po hapte sezonin në fund të majit. Në ditën e dytë të hapjes, një burrë po mblidhte paratë e çadrave dhe ai i kërkoi autorit pesë euro më shumë sesa kishte kërkuar një ditë më parë për të njëjtin shërbim. Ai shpjegon se burri e formuloi kërkesën me një alternativë: nëse duan, paguajnë; nëse jo, mund të shkojnë gjetiu. Mesazhi që ai mori ishte i prerë, “gjerë e gjatë i kemi rrugët”, si një përkujtesë që askush nuk të detyron të qëndrosh.
Pas kësaj, ai tregon se si, në praktikë, vendosi të mos i nënshtrohej logjikës së shtrenjtimit pa arsye. Në Nisë, mori një banesë në qendër të Rue Jean de Medecin dhe aty pati dy çadra dielli për plazhet, ku nuk kishte nevojë të paguante asnjë cent. Kjo, në rrëfimin e tij, është pikërisht ajo që i ndryshoi ndjeshëm raportet e shpenzimeve: jo çdo gjë në verë është automatikisht më e lirë ose automatikisht më e shtrenjtë, varet edhe nga mënyra si organizon ditët dhe ku qëndron.
Edhe për shpenzime të përditshme, ai përshkruan një figurë të qartë. Në Antibes, mes plazhit dhe baret me hije, ai thotë se piu kafe dhe coca-cola për më pak se 5 euro gjithsej. Restorantet në përgjithësi, sipas tij, ishin pak më të shtrenjta në krahasim me Ulqinin, por nuk e paraqet këtë si dramë. Përkundrazi, ai thekson se shpenzimet e përgjithshme u barazuan nga një diferencë tjetër: ushqimi dhe shërbimi, sipas asaj që ka përjetuar, ishin larg e larg më cilësorë. Kështu, përfundimi i tij ishte se, në fund, shpenzimet aty-aty në destinacionet e tij në Evropë rezultuan të ngjashme me Ulqinin, duke përfshirë edhe biletën e aeroplanit, ndërsa pushimet i quan “ëndrrash”.
Shtrenjtimi nuk matet vetëm me çmimin, por me atë çfarë merr
Në rrëfim vjen edhe një pyetje që autori thotë se do ta bënin “si më patriot” dhe “më antisnob”. Në thelb, pyetja është: nëse Ulqini qenka shtrenjtuar, përse nuk shkoi në Shqipëri? Kjo tregon se dilema e tij lidhet me reagimet e mundshme që mund të marrë një person kur flet për çmime dhe destinacione, sidomos kur në diskutim futet krahasimi mes vendeve. Ai nuk e shtjellon si debat të madh, por e trajton si një përgjigje narrative: për të, vendimet janë të bazuara në përvoja konkrete, jo në slogane. Në këtë linjë, ai e mbyll edhe me falënderimin për personin që e kishte shërbyer me çadrat në Plazhin e Vogël të Ulqinit, duke u kthyer sërish te detaji i atij episodi, pesë euro më shumë dhe mënyra si u komunikua alternativa.
Pastaj, rrëfimi kalon edhe te një episod tjetër i lidhur me Himarën. Ai shkruan se në Himarë desh iu prish puna në një restorant, duke e përshkruar si një përplasje që mund të kishte përfunduar keq. Autorit i vjen ideja që të rregullojë situatën duke kërkuar ta lëshojnë ndeshjen e futbollit në ekranin e madh. Në tekstin që jepet, ai nis të tregojë më tej, por fjalia ndërpritet, duke lënë të kuptohet se aty vijon një ngjarje tjetër e lidhur me atë ditë pushimesh. Megjithatë, ajo që mbetet e qartë nga pjesët e plota është se vera, për autorin, nuk është vetëm det dhe çadra, por edhe çështje si shërbimi, çmimet, organizimi dhe mënyra si menaxhohen pritshmëritë në vende të ndryshme.
Botuar fillimisht në Koha.net