Pacientët që kanë nevojë për vendosjen e protezave të gjurit po përballen me pritje shumëvjeçare në listat e Klinikës së Ortopedisë. Mungesa e furnizimit me proteza po i detyron gjithnjë e më shumë qytetarë që, edhe pas viteve të tërheqjes zvarrë të trajtimit, të kërkojnë zgjidhje në sektorin privat.
Një rast i tillë tregon qartë se si vonesat po ndikojnë drejtpërdrejt te shëndeti i personave që presin ndërhyrje. Sipas rrëfimit për këtë situatë, një pacient 60-vjeçar priti pesë vjet për t’i vendosej proteza e gjurit. Ndërkohë, gjendja e tij shëndetësore u përkeqësua, duke e çuar përfundimisht drejt vendimit për ta kryer operimin me ndihmën e familjarëve dhe miqve.
Mungesa e protezave në Klinikën e Ortopedisë është shprehur si arsye kryesore e zgjatjes së procedurave. Pacientët që ndodhen në listë, pas disa kontrollesh dhe ri-aplikimesh, po përballen me një përgjigje të përsëritur: nuk ka proteza dhe duhet të presin edhe më tej. Në praktikë, kjo po sjell që ata të qëndrojnë në një gjendje të paqëndrueshme shëndetësore, ndërsa shpenzimet dhe pasojat shëndetësore grumbullohen.
Protezat e gjurit mungojnë, pacientët detyrohen t’i drejtohen privatit
Familjari i pacientit ka treguar se përkeqësimi gradual i gjendjes e ka detyruar të afërmin të kërkojë trajtim jashtë. Ai ka sqaruar se pas mos trajtimit të duhur, këmba ka nisur të dëmtohet më tej dhe gjendja ka arritur deri në atë fazë kur është bërë e domosdoshme vendosja e protezës. Pacienti e ka hyrë në listën e pritjes dhe, siç i kishin udhëzuar, është paraqitur në intervale të rregullta, duke shkuar çdo gjashtë muaj, madje edhe çdo dy javë. Megjithatë, sipas rrëfimit, sa herë është kërkuar ndërhyrja, u është dhënë e njëjta përgjigje: “S’kemi proteza, prit”.
Si rezultat i këtyre vonesave, pacienti është ballafaquar edhe me trajtime të përkohshme për të menaxhuar dhimbjen dhe komplikimet. Familjari ka thënë se ai është detyruar të përdorë antibiotikë dhe barna të ndryshme për të qetësuar dhimbjet dhe infeksionet, çka tregon se gjendja nuk ka qenë e qëndrueshme gjatë periudhës së pritjes. Në këtë mënyrë, pacienti është përballur me një proces që nuk i ofron zgjidhje përfundimtare, por e zgjat situatën dhe e zhvendos fokusin te trajtimi simptomatik.
Pacienti 60-vjeçar është përshkruar gjithashtu si person me aftësi të kufizuara. Familjari ka theksuar se në momentin kur gjendja u përkeqësua pas pesë vjet pritjeje, atij iu desh të kërkonte ndihmë privatisht. Ndërhyrja u mundësua falë përfshirjes së të afërmve dhe shokëve, të cilët, sipas rrëfimit, e kanë ndihmuar pacientin për ta gjetur rrugën për t’u operuar. Kjo tregon se, përtej listave dhe premtimeve të pritjes, vendimi final shpesh vjen nga nevoja emergjente mjekësore dhe pamundësia për të marrë furnizim në kohë në institucionet publike.
Ky rast ngre edhe një çështje më të gjerë për organizimin e shërbimeve shëndetësore dhe planifikimin e furnizimeve. Kur pacientët presin për vite, pasojat nuk kufizohen vetëm te koha e pritjes, por reflektohen te përkeqësimi i gjendjes, rritja e vështirësive mjekësore dhe nevoja për trajtime të tjera gjatë periudhës së zvarritjes. Në kushtet kur mungesa e protezave vazhdon, pacientët po përballen me një zgjedhje gjithnjë e më të ngushtë: të vazhdojnë të presin pa garanci për afate konkrete, ose të drejtohen drejt sektorit privat për të mos e humbur kohën.
Botuar fillimisht në Koha.net