Një i mbijetuar i Nakbës në Gazë ka rrëfyer për shpërnguljen që e shoqëroi për vite me radhë, fillimisht pas vitit 1948 dhe më pas sërish gjatë luftës së vitit 2023. Abdel Mahdi al-Wuheidi, 85 vjeç, tregon se jeta e tij është rrënuar dy herë nga ngjarje historike që e ndanë me forcë nga shtëpia dhe nga kujtimet. Ai e përshkruan këtë si një zinxhir humbjesh, ku uria dhe dhimbja janë shoqërues të përditshëm, por ku ndjenja e lidhjes me tokën e tij nuk është shuar.
Rrëfimi vjen nga brenda shtëpisë së tij pjesërisht të shkatërruar në kampin e refugjatëve në Jabalia, në veri të Gazës. Aty, Abdel Mahdi qëndron ulur pranë një zjarri të vogël, ndërsa përgatit kafe. Mes rrënojave që e rrethojnë, ai vështron atë që ka mbetur nga jeta që dikur ka pasur. Në të njëjtin mjedis, pranë tij është edhe bashkëshortja, Aziza, gjithashtu në të tetëdhjetat, me të cilën është martuar para gjashtë dekadash.
Pavarësisht përpjekjeve për shumë vite, çifti nuk arriti kurrë të kishte fëmijë. Sot ata jetojnë së bashku me pesë djemtë e vëllait të ndjerë të Abdel Mahdit. Këta djem kishin qenë ende fëmijë kur humbën babanë e tyre. Abdel Mahdi ka vazhduar t’i rrisë, t’u japë mbështetje në jetë dhe t’i ndihmojë që të martoheshin e të krijonin familjet e tyre. Kjo përvojë, thotë ai, ka qenë një mënyrë për të mbajtur gjallë lidhjet brenda komunitetit edhe atëherë kur historia i ka shpërndarë njerëzit.
I lindur në vitin 1940, Abdel Mahdi ishte vetëm fëmijë kur ndodhi Nakba e vitit 1948. Nakba, e njohur si dëbimi masiv i 750 mijë palestinezëve nga shtëpitë e tyre gjatë themelimit të shtetit të Izraelit, e ndërlidh drejtpërdrejt historinë e tij personale me një ngjarje që la pasoja të thella për breza. Ai e përjetoi atë si pjesë të një zhvendosjeje që e ndryshoi rrënjësisht realitetin e familjes dhe e vuri përballë një jete të paqëndrueshme, ku rikthimi nuk ishte i garantuar.
Ai refuzon të largohet nga Gaza, edhe kur historia e godet dy herë
Megjithëse ka jetuar me dhimbjen dhe traumën e asaj që ndodhi, Abdel Mahdi thotë se ajo që po përjetojnë palestinezët sot, si pasojë e luftës gjenocidale të Izraelit në Gaza, është shumë më e rëndë se çdo gjë që ai ka parë më parë. Ai i lidh këto përjetime me dy epoka të shkatërrimit: shpërnguljen pas vitit 1948 dhe situatën sërish pas luftës së vitit 2023. Në rrëfim del se ritmi i humbjeve është i njëjtë, por intensiteti i vuajtjes ka marrë përmasa të reja, duke e bërë të vështirë çdo plan për të ardhmen.
Edhe pse përballja me shkatërrimin është e përditshme dhe shtëpia e tij është pjesërisht e rrënuar, ai nuk e sheh largimin si zgjidhje. Në qendër të tregimit të tij qëndron refuzimi për t’u larguar nga Gaza, vendi të cilin e konsideron shtëpinë e vet. Për të, lidhja me tokën nuk është vetëm kujtim, por një realitet që vazhdon edhe mes rrënojave, ndërsa përgatitja e kafes pranë një zjarri të vogël shërben si një gjest i përditshëm mbijetese.
Rrëfimi i 85-vjeçarit Abdel Mahdi al-Wuheidi vë në pah se si një jetë e tërë mund të shënohet nga ngjarje të mëdha historike dhe se si familja, pavarësisht se nuk kishte fëmijë biologjikë, u ndërtua përmes përgjegjësisë ndaj djemve të vëllait. Ndërsa Gaza vazhdon të përjetojë pasojat e një lufte të rëndë, ai shfaq këmbënguljen për të qëndruar aty ku e ka nisur jetën. Në këto kushte, ai përballet jo vetëm me shkatërrimin e jashtëm, por edhe me peshën e viteve, duke mbajtur gjallë kujtesën e dy shkatërrimeve që e kanë ndarë në mënyrë të përsëritur nga e kaluara e tij.
Botuar fillimisht në Koha.net
