Myku në shtëpi nuk shfaqet gjithmonë në vende ku e shihni menjëherë. Shumë herë ai fshihet pas dollapëve, krevateve apo divaneve që janë mbështetur në një mur të jashtëm. Në dimër, kur temperaturat ulen dhe muret e jashtme ftohen, kushtet bëhen më të favorshme për zhvillimin e kërpudhave, duke e kthyer një problem të fshehtë në diçka që vihet re kur lëvizni mobiljet ose kontrolloni sipërfaqet.
Ekspertët theksojnë një masë të thjeshtë, por me ndikim të madh: mobiljet nuk duhet të qëndrojnë “ngjitur” me murin. Ideja është të lihet një distancë prej pesë deri në dhjetë centimetra mes pjesës së pasme të mobiljeve dhe murit të jashtëm. Kur një dollap apo krevat shtypet pas një muri të ftohtë, ajri nuk qarkullon në atë hapësirë, ndërsa ajri i ngrohtë i dhomës nuk e ngroh pjesën përkatëse të murit. Si pasojë, lagështia nga ajri kondensohet në sipërfaqen e ftohtë dhe krijon kushtet ideale për mykun.
Mbajini mobiljet 5–10 cm larg murit të jashtëm
Agjencia Gjermane e Mjedisit (Umweltbundesamt) nënvizon se zonat më të ekspozuara ndaj mykut janë muret e jashtme, cepat e dhomave, si dhe hapësirat pas dhe nën shtretër dhe pas mobiljeve të forta. Në këto raste, myku mund të mos ketë gjithmonë një aromë të fortë, ndaj shpesh zbulohet vetëm atëherë kur mobiljet zhvendosen për pastrim ose kur bëhet një kontroll më i imtë. Kompania britanike e ventilimit EnviroVent paralajmëron se myku pas mobiljeve zakonisht nuk e jep veten përmes erës, ndaj njerëzit e vërejnë problematikën vetëm kur e zhvendosin dollapin.
Edhe këshillat për distancën mbështeten nga institucione të ndryshme. Ministria Gjermane e Mjedisit thekson se në shtëpitë dhe apartamentet me izolim të dobët, mobiljet masive përgjatë mureve të jashtme duhet të vendosen pesë deri në dhjetë centimetra larg murit. Qendra e konsumatorit e landit gjerman Rheinland-Pfalz rekomandon rreth dhjetë centimetra midis pjesës së pasme të mobiljeve dhe murit të jashtëm. Sipas udhëzimeve të saj, raftet e mëdha dhe dollapët e murit nuk duhet të vendosen fare pranë mureve të jashtme. Nëse paraqitja e dhomës e lejon, këshilla është që gardëroba të zhvendoset drejt një muri të brendshëm, në mënyrë që të ulet rreziku i kondensimit dhe ajrimi të jetë më i lehtë.
E njëjta logjikë vlen edhe për shtratin. Këshilli i qytetit të Coventry-t, në Mbretërinë e Bashkuar, këshillon që shtretërit të mos vendosen pranë mureve të jashtme. Kur pjesa e shtratit lidhet direkt me një sipërfaqe që ftohet më shpejt, krijohen më lehtë kushte për lagështinë që grumbullohet dhe më pas kthehet në vatra myku. Praktika e lënies së hapësirës mes mobiljeve dhe murit ndihmon që ajri të qarkullojë më mirë dhe që ndryshimet e temperaturës të mos krijojnë “pikë” ku kondensohet lagështia.
Për të reduktuar rrezikun, rëndësi ka edhe monitorimi i lagështisë në dhomë. Agjencia Gjermane e Mjedisit thotë se lagështia relative duhet të jetë midis 40 dhe 60 përqind. Për ta matur, mjafton një higrometër i thjeshtë, që sipas Qendrës së Konsumatorit të Hamburgut mund të blihet për vetëm dhjetë euro. Në sezonin e ftohtë, një hap kyç është ajrosja e rregullt: dhomat duhet të ajrosen çdo ditë, për pak kohë, me dritaren hapur plotësisht, në vend që të qëndrojnë të mbyllura gjatë gjithë kohës. Autoritetet lokale britanike këshillojnë që dritaret të hapen për të paktën dhjetë minuta në ditë.
Nëse myku është vënë re dhe ndodhet pas mobiljeve, këshillohet të pastroni vetë zonat më të vogla. Megjithatë, thelbësore është të kuptohet se myku zakonisht do të rikthehet derisa të eliminohet shkaku. Për këtë arsye, nuk mjafton vetëm pastrimi i sipërfaqes; është e rëndësishme të mos e shtyni më mobiljen prapa në mur pasi ta pastroni. Lënia e distancës dhe krijimi i hapësirës për qarkullimin e ajrit janë hapa që ndihmojnë të parandalohet përsëritja e problemit, duke e bërë më të lehtë ruajtjen e një ambienti me më pak lagështi dhe më të sigurt për muret dhe mobiljet.
Botuar fillimisht në Telegrafi
