Zarfi me çelësa mbi tryezë: vendimi mes Albana-s dhe Besart-it

Albana e kishte njohur Besartin në kuzhinën e bujtinës së saj. Në periferi të Suharekës, ajo drejtonte një bujtinë me restorant, ku dita shpesh mbyllej vonë dhe ku punonjësit e pyesnin herë pas here nëse duhet të fikeshin dritat. Për Besartin, gjithçka nisi një vit më parë, kur erdhi si kuzhinier në ambientin e saj. Ndërsa në fillim lidhja mes tyre i shqetësoi Albanën, me kalimin e kohës ajo mësoi me mënyrën si ai ia vinte dorën në mes të shpinës kur kalonte pranë, pa e ndërprerë bisedën me kamarierët.

Dy net më parë, rrethanat kishin qenë krejt të tjera. Albana e kishte puthur atë pikërisht në fundin e sallës, pranë tryezës, me shpinën mbështetur te sipërfaqja dhe me gishtat e tij te kopsat e bluzës. Në ato çaste, tensioni ishte shfaqur si diçka e padukshme, por e pranishme. Tani, kur dera e pasme u mbyll dhe pastruesja mbylli punën e saj duke shtyrë një karrige drejt murit, Albana priti vetëm derisa gjithçka u qetësua. Pastaj iu afrua.

Besarti la çelësat mbi tryezë dhe vendosi një zarf të bardhë pranë tyre. Në njërën dorë mbante përparësen e bardhë të kuzhinës, të palosur shkujdesur, me njërin lidhës që i varej. Albana e njihte mirë mënyrën si ai sillej gjatë punës, por këtë herë gjesti i tij nuk lidhej me rutinën e restorantit. Një vit më parë ata kishin filluar, dhe prej asaj kohe të gjithë në bujtinë e dinin për lidhjen e tyre. Megjithatë, vendimi që u shfaq në atë çast e detyroi atë të mendonte për çfarë vërtet po ndodhte.

Historia mes tyre kishte pasur edhe momente që u dukën si paralajmërime. Pas një darke me shumë të ftuar, Albana po numëronte gotat e thyera, kur Besarti i solli një pjatë që ajo kishte harruar të hante. Ai i tha: “Nëse e shikon edhe pak atë listë, do të duhet ta ngroh për herë të tretë”. Albana e la lapsin dhe ngriti gotën, duke ngrënë në këmbë. Besarti i hoqi nga mënga një copëz letre që ishte ngjitur aty, ndërsa Albana ia kapi dorën para se ta largonte. Pas kësaj, puthja mes tyre u bë më e afërt, më e zgjatur dhe më e qartë. Besarti e tërhoqi pranë dhe ajo ia mbështeti ballin në shpatull, pastaj ngriti kokën dhe e puthi sërish, më gjatë.

Por darkat jashtë bujtinës nuk kishin ndodhur ashtu si një plan i qëndrueshëm. Ato i kishin shtyrë katër herë. Herën e tretë, Besarti kishte rezervuar një tavolinë në Prizren. Albana kishte pranuar një grup të papritur prej njëzet vetash dhe i kishte kërkuar atij të qëndronte në kuzhinë. Atë herë, ai i tha “Dalim të dielën tjetër”, ndërsa Albana pranoi që të shtyhej edhe një herë tjetër. Kur erdhi ajo e diel, Besarti e kishte mbaruar punën pas mesnate. Kur ishte ngjitur lart, Albana flinte.

Zarfi i bardhë dhe çelësat: si u mbyll një periudhë mes punës dhe përqafimeve

Albana e mori zarfin. Brenda kishte një kërkesë për largim dhe një fletë me porositë që duheshin bërë për javën tjetër. Gjithçka ishte e shkruar me detaje praktike, si në punë, por edhe me një peshë që i ndryshonte kuptimin çastit. Kur Besarti ia tha pagën, ajo doli më e ulët se paga që merrte në bujtinë. Albana e vështroi, pastaj uli sytë te fleta.

Ndërkohë, ajo kishte bërë gati edhe një plan të ri për veten. Besarti e pyeti dhe Albana u shpreh se do të punonte në kuzhinën e një mense, nga mëngjesi deri pasdite, sepse i pëlqente të gatuante, por i duhej edhe të kishte mbrëmje të lira. Biseda u kthye te një moment tjetër që i kishte lënë gjurmë: “Javaën e kaluar më pyete pse s’të prek më si në fillim”, i tha Albana. Ajo tregoi se atë natë kishte qëndruar trembëdhjetë orë në këmbë, dhe kur u ngjiti lart, e bëri sepse i kishte marrë malli për të. Sipas asaj që Albana kujtonte, Besarti mendoi se ajo po shmangej kur i zuri gjumi, por në realitet ajo i kishte bërë një veprim të menduar: sapo iu mbyllën sytë, ajo ia largoi dorën nga supi i saj dhe i tha të flinte, me një zë që kishte dashur ta bënte të ndjehej fajtor.

Albana vijoi duke shpjeguar se kishte qenë e vështirë ta mbante atë ritëm dhe se “e ndryshuam në shtator”. Pas dy javësh, prapë Besarti i kishte kërkuar të mbulonte të dielën. Kur i kërkohej diçka, ajo thoshte se mendonte për faturat që ai kishte për të paguar, për grupin që s’mund ta refuzosh, dhe aty përfundonte duke thënë “po”. Pastaj vinte lart, kur ai e kishte mësuar veten me shpresën se ajo do të harronte gjithë punën. Ajo u ul dhe u kujtua për një natë të veçantë kur kishte bërë një gjest që e shpjegonte gjithë kujdesin e saj: ia kishte çuar vetë telefonin në kuzhinë dhe i kishte thënë ta anulonte rezervimin para se të harronte.

Në fund, biseda u soll te rezervimi dhe afati i fundit. Besarti i tha se kishte rezervuar sërish. Për të shtunën pas ditës së fundit të tij aty, ai kishte bërë rezervimin para se t’i jepte zarfin. Teksa çelësat qëndronin mbi tryezë dhe përparësja e tij ishte ende në dorë, Albana e kuptoi se ajo që po ndodhte ishte më shumë se një ditë pune: ishte një hap konkret për largim, i shoqëruar me një listë porosish për javën tjetër dhe me një vendim që i kthente të dy në një realitet të ndryshëm.

Botuar fillimisht në Bota Sot

Exit mobile version