Mbrëmja e së shtunës nisi me muzikë që e ktheu publikun menjëherë në kujtimet e viteve kur “Marigona” u bë një nga grupet më të dashura në trojet shqiptare. Kënga “Nëse do të më afrohesh”, e interpretuar nga Vullnet Sefaja, vendosi tonin emocional të një koncerti që shënoi mbylljen e një rruge të gjatë artistike, të cilën grupi e ka quajtur “Përjetësisht”.
“Marigona” jo vetëm që e ka krijuar identitetin e saj muzikor me vite, por e ka ruajtur edhe lidhjen me dëgjuesit në mënyrë të qëndrueshme. Në skenë, vokalist Vullnet Sefaja dhe i gjithë grupi e trajtuan koncertin përmbyllës me seriozitetin që i ka karakterizuar gjithmonë. Organizimi i mbrëmjes u ndërtua mbi emocione të forta, duartrokitje të pafundme dhe një pjesëmarrje që tregoi se për ta, muzika nuk ishte thjesht shfaqje, por pjesë e identitetit të brezave.
Grupi ka qenë frymëzim i pop-rockut në periudhën e errët të Kosovës në dekadën e fundit të shekullit të kaluar, e më pas e ka vijuar rrugën me një ngjyrim shprese. Në repertorin dhe mesazhet e këngëve të tij, “Marigona” përfshiu dashurinë, rezistencën dhe, përmes artit, mënyrën se si njerëzit përballeshin me kohë të vështira. Kështu, brenda një atmosfere që lidhi të kaluarën me të tashmen, “Marigona” rrumbullakosi 35 vjet veprimtari muzikore.
“Përjetësisht” mbyll një kapitull 35-vjeçar të “Marigonës”
Koncerti i lamtumirës u zhvillua në periferi të kryeqytetit dhe mblodhi rreth 5 mijë veta në publik. Ishte një moment ku koha u kthye pas, teksa grupi që prej vitit 1991 i këndoi dashurisë dhe rezistencës, u shfaq edhe njëherë para atyre që e kanë përcjellë gjatë gjithë rrugës. Edhe pse ishte hera e fundit, energjia e publikut e bëri të qartë se “Marigona” ka lënë gjurmë jo vetëm në skenë, por edhe në kujtesën e dëgjuesve.
Një nga elementet që e dallon “Marigonën” është fakti se mes shumë gjeneratave, publiku i saj ka arritur të bashkojë njerëz që vijnë nga periudha të ndryshme. Nuk janë të shpeshta grupet muzikore në Kosovë që arrijnë të krijojnë një lidhje të tillë, si dhe të bëhen simbol i një epoke. Në koncertin “Përjetësisht”, kjo u pa qartë: publiku jo vetëm që qëndroi në sallë, por këndoi çdo varg bashkë me grupin, duke krijuar një kor të përbashkët.
“Marigona” u prezantua me materiale dhe interpretim që treguan se s’ka ekzistuar komercializim në qasjen e tyre. Grupi nuk “jetoi” nga muzika vetëm si profesion, por e trajtoi atë si art që mbetet. Për këtë arsye, edhe lamtumira u ndërtua si një përmbyllje me peshë, ku duartrokitjet e shumta dhe reagimi i publikut e shoqëruan çdo moment të mbrëmjes.
Në fund, “Marigona” i dha fund një kapitulli që la gjurmë në historinë e muzikës shqiptare. Mbrëmja përmbylli 35 vjet veprimtari, duke sjellë para publikut një kujtesë të përmbledhur: periudhën kur muzika shërbente si forcë dhe shpresë, si dhe vazhdimësinë e krijimtarisë me ngjyrë më të gjerë. Koncerti përfundimtar, i pagëzuar “Përjetësisht”, u shndërrua në një dëshmi të asaj që grupi ka ndërtuar ndër vite—arti që nuk humbet dhe një lidhje që nuk shuhet.
Botuar fillimisht në Koha.net