Mallorca po hyn në fazën më kritike të sezonit në La Liga, në prag të një skenari që mund të rezultojë me rënie nga kategoria. Edhe pse skuadra ka në radhët e saj një nga golashënuesit më të mirë të kampionatit, situata kolektive nuk i ka dhënë ende garanci mbijetese.
Në ndeshjen e fundit të sezonit, Mallorca duhet të fitojë dhe, njëkohësisht, të llogarisë edhe në një kombinim rezultatesh nga skuadrat përreth. Për të shmangur rënien, nuk mjafton vetëm marrja e tri pikëve; në skenar kërkohet që Elche dhe Osasuna të humbasin. Po ashtu, Levante nuk duhet të fitojë, pra të paktën të marrë vetëm një pikë.
Nëse ky zinxhir rezultatesh nuk realizohet, mbijetesa bëhet pothuajse e pamundur për Mallorcan. Në këtë kontekst, vështirësia e objektivit përforcohet nga fakti se sulmuesi i Kosovës, Vedat Muriqi, po zhvillon sezonin më të mirë të karrierës në Spanjë. Megjithatë, edhe kontributi i tij individual mund të mos jetë i mjaftueshëm për të shpëtuar ekipin.
22 gola, por Mallorca rrezikon: kur një sulmues s’garanton mbijetesën
Muriqi ka shënuar 22 gola në La Liga gjatë këtij edicioni. Kjo shifër e vendos atë vetëm dy gola pas Kylian Mbappé në garën për “Pichichi”, çmimin e golashënuesit më të mirë. Por, teksa shifrat flasin për dominimin e tij në fazën sulmuese, del në pah edhe një problem tjetër: pjesa tjetër e skuadrës nuk ka arritur të prodhojë mjaftueshëm gola për të plotësuar nevojat e mbijetesës.
Saktësisht, 22 golat e Muriqit përbëjnë rreth 50% të totalit të golave të Mallorcas (44). Kjo do të thotë se pothuajse gjysma e realizimeve të ekipit vjen nga një lojtar i vetëm, ndërsa pjesa tjetër e skuadrës ka pasur mungesë efikasiteti. Nëse rënia e Mallorcas konfirmohet, ajo do të bëhet skuadra e katërt në historinë e La Ligas që bie nga kategoria me një futbollist që shënon më shumë se 20 gola në një sezon.
Historiku i ngjarjeve të ngjashme sjell edhe tre precedentë të mëparshëm. Sipas të dhënave të publikuara nga gazetari Pedro Martin (COPE), rastet që lidhen me këtë lloj “rekordi të hidhur” janë Sporting Gijón, Rayo Vallecano dhe Atlético Madrid. Këto shembuj tregojnë se edhe kur një sulmues arrin shifra të larta golash, rezultati i përgjithshëm i ekipit mund të mos ndryshojë.
Rasti i parë i përmendur është Quini te Sporting Gijón, në sezonin 1975/76. Ai u shpall golashënuesi më i mirë i ligës me 21 gola, por brishtësia dhe kriza e rezultateve e çuan Sportingun drejt rënies. Sezoni u mbyll me Sportingun që grumbulloi 24 pikë: 7 fitore, 10 barazime dhe 17 humbje. Pas tij, vjen Fernando Morena te Rayo Vallecano, në 1979/80. Uruguaiani u soll si një investim i madh nga Penarol dhe arriti të shënonte 21 gola në një sezon të shkëlqyer personalisht, por paqëndrueshmëria e ekipit dhe rezultatet e dobëta e dënuan atë me rënie. Rayo e përfundoi kampionatin me 26 pikë në 38 ndeshje: 9 fitore, 8 barazime dhe 17 humbje.
Precedenti i tretë është Jimmy Floyd Hasselbaink me Atlético Madrid, në sezonin 1999/00. Edhe pse holandezi shënoi 24 gola në 34 ndeshje kampionale, Atlético ra në kategorinë e dytë. Edhe pse ishte pranë fitimit të çmimit të golashënuesit, problemet e brendshme të klubit, paqëndrueshmëria dhe ndryshimet e shpeshta të trajnerëve çuan drejt një sezoni katastrofik. Tani, Mallorca dhe Muriqi po afrohen me një skenar të ngjashëm: nëse konfirmohet rënia, do të shtohet edhe një histori e re ku një golashënues i madh nuk e mjafton për objektivin kolektiv të ekipit.
Botuar fillimisht në Telegrafi
