Gazetarët që nuk e ndoqën vizitën e paparalajmëruar të mesfushorit të Thunit, Valmir Matoshit, në klubin e fëmijërisë, FC Hunibach, e patën të vështirë të kuptonin se çfarë po ndodhte në terren. Lojtarët e rinj, djem e vajza, e panë menjëherë se stërvitja ishte ndërprerë dhe se në vend të ushtrimeve kishin ardhur fotografi e nënshkrime. E gjithë kjo ndodhi sepse Matoshi ishte rikthyer aty ku kishte nisur rrugën e tij me futbollin.
Përtej momentit simbolik, historia e Matoshit mbart edhe një dimension personal. Ai shprehet me modesti se është e mrekullueshme të ketë mundësi t’i japë diçka klubit të parë. Ai ende e mban me qejf përshtypjen e kompleksit të vogël sportiv në bregun e djathtë të liqenit të Thunit, një vend që e ka shoqëruar për vite me radhë. Sipas kujtimeve të tij, aty kishte një pamje që i binte në sy: kodra me vila në majë, liqeni poshtë dhe fusha në mes.
Valmir Matoshi e përshkruan periudhën e tij aty si një “shtëpi” futbolli për rreth katër vjet. Ai tregon se në atë kohë fusha ishte ende me bar natyral, ndërsa afër saj ndodhej një fushë e fortë. Kjo ishte hapësira ku ai u rrit brenda futbollit dhe ku më pas do të përjetonte edhe momente që i mban mend si pika kthese. Kur Matoshi flet për stilin e tij luftarak në fushë, thekson se kjo e bëri edhe më “të përshtatshme” zgjedhjen e tij te kampioni i Zvicrës, Thuni.
“Sepse ishte vetëm një hap larg shtëpisë sime”, kujton Matoshi lidhur me kalimin te FC Thun. Ai rikujton se ekipi i tij kishte arritur të fitonte një trofe në një turne në fusha të mbuluara, një rezultat që i kishte tronditur të gjithë nga gëzimi. Ai e krahasoi atë moment me emocionin e një trofeu të Kupës së Botës, duke nënvizuar se sa e madhe ishte festa brenda grupit dhe sa fort i mbeti në mend.
Nga një hap larg shtëpisë te titulli i kampionit
Pas katër vjetësh në Hunibach, Valmiri u transferua te FC Thun. Ai kaloi në atë klub edhe fazat e gjeneratave të reja, derisa në moshën 19-vjeçare bëri debutimin në “Challenge League”, kategorinë e dytë zvicerane. Debutimi, sipas rrëfimit të tij, ishte i tillë që nuk harrohet: në fitoren 3:1 kundër Bellinzonas në Ticino, Matoshi shënoi hat-trick. Menjëherë pas këtij momenti, ai u ftua në ekipet përfaqësuese të Zvicrës U20 dhe U21.
Rruga e tij nuk ishte vetëm ngjitje sportive, por edhe një periudhë e rëndë personale. Matoshi kujton se kur babai i tij vdiq nga kanceri tre vjet më parë, kjo i shkaktoi një tronditje të madhe. Ai thotë se edhe pse futbolli ishte jeta e tij, sporti u bë papritur diçka dytësore. Për një kohë, zhvillimi i tij si futbollist ngeci, megjithatë FC Thuni i qëndroi pranë dhe i dha besim. Në vazhdim, puna e tij në fushë dhe rikthimi i qetësisë i rikthyen ritmin.
Sot, bashkë me ekipin, ai ka arritur një rezultat të rëndësishëm: Thuni ka fituar titullin e kampionit të Zvicrës. Matoshi thotë se është e vështirë të mos ëndërrosh për Ligën e Kampionëve, por zgjedh të mos e vërë theksin te pritshmëritë. Kur i bëhet pyetja nëse e kishte imagjinuar paraqitjen në Ligën e Kampionëve, ai përgjigjet se çdo futbollist e ëndërron një gjë të tillë. Ai shton se, me stilin e tyre të drejtpërdrejtë dhe luftarak, mund të befasojnë edhe kundërshtarë evropianë që mund të konsiderohen më pak favoritë, por thotë se mbetet ende të shihet se çfarë do të ndodhë në vazhdim.
Botuar fillimisht në Koha.net
