Një grua i ka drejtuar një rrëfim psikologes me një shqetësim që e ka ndjekur prej disa kohësh: bashkëshorti i saj është 20 vjet më i madh dhe, megjithëse ajo e do dhe e respekton, po ndjen gjithnjë e më shumë vetmi brenda martesës.
Ajo shpjegon se ende ka nevojë për afërsi, përqafime dhe momente intime. Për të, intimiteti nuk është thjesht çështje seksi; është mënyra si ndihesh grua pranë partnerit, si e dëshiruar dhe e afërt. Por sipas saj, burri nuk mundet më si më parë, dhe kjo ka nisur të ndryshojë ritmin e jetës së çiftit.
Edhe pse ajo e kupton që mosha mund të ndikojë, nuk do ta fajësojë atë apo ta bëjë të ndihet keq. Megjithatë, nevojat e saj janë ende aty dhe ajo thotë se nuk di si t’ia shpjegojë pa e lënduar. “Kam frikë se nëse vazhdojmë kështu, do të krijohet distancë mes nesh që më vonë do të jetë e vështirë për t’u rikthyer”, shkruan ajo, duke ngritur pikëpyetjen se si të veprojë pa i bërë keq marrëdhënies.
Ajo tregon edhe një anë tjetër të brengës së saj: herë pas here ndihet fajtore vetëm sepse dëshiron intimitet. Pyes veten nëse duhet thjesht të pajtohet me situatën për shkak të diferencës në moshë, por nga ana tjetër nuk dëshiron të heqë dorë nga një pjesë e rëndësishme e martesës. Në pyetjen e saj kryesore, ajo kërkon përgjigje: si të flasë me burrin pa e ulur vlerën e tij, dhe a mund të ruhet intimiteti në një martesë kur marrëdhëniet seksuale nuk janë më të mundshme.
Komunikimi i sinqertë dhe afërsia pa presion e mbajnë çiftin bashkë
Psikologia i përgjigjet duke theksuar fillimisht se nuk ka asgjë të gabuar me nevojën për afërsi dhe intimitet. Dëshira për të qenë e dashur, e dëshiruar dhe e afërt me partnerin, sipas saj, nuk zhduket automatikisht për shkak të moshës. Nga përshkrimi i gruas, del se ajo nuk kërkon vetëm marrëdhënie seksuale, por mbi të gjitha po kërkon afërsinë me bashkëshortin.
Hapi i parë, sipas udhëzimit, është komunikimi i sinqertë me të. Biseda nuk duhet hapur si ankesë apo si kërkesë që ai “duhet të mundet”. Përkundrazi, ideja është t’i flasë se i mungon afërsia dhe se dëshirojnë të gjejnë bashkë mënyra të tjera për ta ruajtur intimitetin. Në këtë kuptim, afërsia mund të ketë forma të ndryshme: përqafime, puthje, prekjet, fjetja pranë njëri-tjetrit, përkëdheljet dhe momentet romantike. Këto, thuhet në përgjigje, mund të jenë pjesë thelbësore e jetës intime të çiftit edhe kur jeta seksuale ndryshon.
Në të njëjtën kohë, psikologia këshillon që bashkëshorti të flasë me një mjek nëse vështirësia për marrëdhënie intime është shfaqur ose është përkeqësuar me kalimin e kohës. Arsyeja është se jo gjithçka lidhet domosdoshmërisht vetëm me moshën: mund të ketë probleme shëndetësore, faktorë psikologjikë ose edhe efekte të barnave. Po ashtu, gruaja nuk duhet të mbajë mbi vete fajin për nevojat e saj; ato janë të ligjshme, por është po aq e rëndësishme të respektohen edhe kufizimet e partnerit dhe mënyra se si ai ndihet për situatën.
Në përfundim, theksohet se një martesë nuk përcaktohet vetëm nga marrëdhëniet seksuale. Çifti mund të ndërtojë një afërsi të fortë edhe kur jeta intime merr forma të tjera. Çelësi, sipas përgjigjes, është që të mos heshtet dhe të mos lejohet që turpi apo frika t’i largojë nga njëri-tjetri. Nëse tensioni rritet dhe nuk arrijnë të flasin hapur, këshillohet të kërkohet ndihma e një psikologu ose e një terapisti çifti, që të kuptohen nevojat e të dyve dhe të gjendet një mënyrë për të ruajtur afërsi, dashuri dhe respekt. E gjithë kjo nuk shihet si fund i intimitetit, por si një ndryshim me të cilin duhet të mësojnë të jetojnë së bashku.
Botuar fillimisht në Bota Sot