Kontakti me sy është një nga elementet më të shpejta që trupi ynë transmeton gjatë një bisede. Edhe kur qëllimi juaj është krejt tjetër, mënyra se si e shikoni bashkëbiseduesin mund të krijojë distancë, siklet apo përshtypje që nuk përputhen me atë që po ndjeni në të vërtetë. Shpesh njerëzit fokusohen te fjalët, por shikimi punon si një sinjal i vazhdueshëm: tregon interes, vetëbesim dhe qëndrim, ose anasjelltas, mund të duket si shmangie.
Lajmi i mirë është se kontakti me sy është një aftësi sociale që mund të përmirësohet. Megjithatë, disa zakone të pavetëdijshme mund ta prishin efektin e tij. Nëse doni që komunikimi të duket më i natyrshëm dhe më i afërt, ia vlen t’i njihni gabimet që bëhen më shpesh dhe si ndikojnë ato te perceptimi i tjetrit.
Shmangia e plotë e kontaktit me sy është një prej këtyre gabimeve. Për disa njerëz, shikimi i drejtpërdrejtë krijon parehati për shkak të ndrojtjes, emocioneve apo ankthit social. Në ato raste, bashkëbiseduesi nuk e di arsyen. Ai mund ta interpretojë mungesën e shikimit si mungesë interesi, pasiguri apo pasinqeritet. Por shmangia e shikimit nuk duhet të merret automatikisht si provë se dikush po fsheh diçka. Një sinjal i vetëm i gjuhës së trupit zakonisht nuk mjafton për të nxjerrë përfundime për qëllimet.
Vështrimi tepër i gjatë dhe intensiv është një tjetër gabim që shpesh krijon presion. Një bisedë natyrale nuk është monolog; ajo ka ritmin e vet. Kur kontakti me sy bëhet i pandërprerë dhe shumë i ngulur, personi përballë mund të ndihet nën presion. Vështrimi i tillë mund të perceptohet edhe si shenjë zemërimi, kërcënimi apo agresiviteti. Prandaj, më shumë kontakt me sy nuk do të thotë domosdoshmërisht komunikim më i mirë.
Një vështrim që nuk shkon në vendin e duhur mund të japë po ashtu sinjale të gabuara. Shikimi në ballë, duar ose pjesë të tjera të trupit ndodh kur personi përpiqet të mos e mbajë kontaktin në sy, por e zhvendos vëmendjen te pjesë të tjera. Kjo mund të duket sikur nuk po dëgjoni vërtet, ose sikur jeni më shumë i fokusuar te pamja fizike e tjetrit sesa te biseda. Veçanërisht e pakëndshme bëhet kur bashkëbiseduesi vëren se po i shikohet vazhdimisht një pjesë e caktuar e trupit.
Edhe shikimi që endet nëpër dhomë mund të krijojë përshtypje që nuk përputhen me qëllimin tuaj. Kur sytë vazhdimisht shkojnë te telefoni, dera, dyshemeja ose objekte të tjera përreth, tjetri mund ta lexojë këtë si shpërqendrim, nervozizëm ose dëshirë për ta mbyllur bisedën. Ndoshta personi në të vërtetë po dëgjon, por në komunikim rëndësi ka edhe mënyra se si sjellja perceptohet.
Harrojmë dallimet kulturore është një gabim që lidhet me interpretimin. Kontakti me sy nuk ka të njëjtin kuptim në çdo kulturë. Në disa mjedise perëndimore, shikimi i drejtpërdrejtë lidhet me vetëbesimin dhe interesin. Në kultura të tjera, kontakti i zgjatur me sy mund të konsiderohet i pasjellshëm ose sfidues, sidomos kur bëhet ndaj personave më të moshuar apo figurave të autoritetit. Pikërisht për këtë arsye, gjuha e trupit duhet gjithmonë të interpretohet në kontekst.
Si ta mbani kontaktin me sy pa krijuar presion
Një gabim tjetër i zakonshëm lidhet me situatat ku flitet në grup: në grup shikojmë vetëm një person. Kur janë disa persona në bisedë, mund të ndodhë të përqendroheni te ai që njihni më mirë ose te ai që ju bën të ndiheni rehat. Por kjo i bën të tjerët të ndihen të përjashtuar. Shpërndarja e natyrshme e shikimit mes pjesëmarrësve tregon se të gjithë janë pjesë e bisedës dhe ndihmon të ruhet ekuilibri i vëmendjes.
Pasi i keni kuptuar këto gabime, lind pyetja sa kontakt me sy është i mjaftueshëm. Shpesh përmendet i ashtuquajturi rregulli 50/70: rreth 50 për qind kontakt me sy kur flisni dhe 70 për qind kur dëgjoni. Megjithatë, ky nuk është një formulë që duhet matur fiks me sekonda. Thelbi është ekuilibri: të mos e shndërroni shikimin në diçka të pandërprerë dhe “të rëndë”, por as të mos e shmangni vazhdimisht. Për personat që ndihen në siklet, mund të ndihmojë edhe “metoda e trekëndëshit”: shikimi lëviz natyrshëm mes dy syve dhe gojës së bashkëbiseduesit, në vend që të fokusohet vazhdimisht vetëm në bebëzat e syve. Kontakti me sy funksionon më mirë kur shoqërohet me shenja të tjera të natyrshme si pohim me kokë, buzëqeshje dhe kthim të trupit drejt bashkëbiseduesit. Qëllimi nuk është ta shikoni dikë sa më gjatë në sy, por të krijoni një ritëm të natyrshëm që përcjell interes, vëmendje dhe respekt, pa e bërë tjetrin të ndihet nën presion.
Botuar fillimisht në Telegrafi