Prej se kanë nisur gërmimet në fund të korrikut në fshatin Kalludër e Vogël të Zubin Potokut, familja Ademi në Mitrovicë po përjeton ndjenja të përziera. Shpresa rritet sa herë që puna vazhdon në atë pjesë, por bashkë me të vjen edhe dhimbja për Adem Ademin, kirurg i njohur, i cili u zhduk së bashku me 22 intelektualë të tjerë disa muaj para përfundimit të luftës në vitin 1999.
Vendi ku po zhvillohen kërkimet është pikërisht ai ku Ademi, bashkë me të tjerët, u panë për herë të fundit. Për familjen, kjo e bën procesin më domethënës, sepse çdo zhvillim i afron ata drejt mundësisë që e vërteta të dalë në dritë dhe të gjendet përgjigje për atë që ka ndodhur. Në të njëjtën kohë, pritja gati 30-vjeçare ka lënë gjurmë të thella tek të afërmit, të cilët vazhdojnë të përballen me ankthin e mosdijes.
Djali i Adem Ademit, Erblin Ademi, i cili ishte nëntë vjeç në takimin e fundit me të atin, ka treguar se ankthi e ka shoqëruar përgjatë gjithë këtyre viteve. Ai ka folur për përvojën e pritjes së gjatë dhe për ndjenjën që e ka shoqëruar gjatë periudhave kur në lajme flitej për fillimin e gërmimeve. Sipas tij, pavarësisht sa vite kalojnë, dhimbja mbetet e pranishme, sidomos te prindi, por ekziston edhe shpresa që një ditë përgjigjet do të gjenden.
Në intervistën e tij për agjencinë ndërkombëtare të lajmeve Associated Press, Erblin Ademi ka theksuar edhe një të drejtë themelore njerëzore: “Gjithmonë, kur kemi dëgjuar për fillimin e gërmimeve, ka pasur një ndjenjë të përzier, një ndjenjë shprese dhe një ndjenjë dhimbjeje. Sado vite të kalojnë, ndjenja e dhimbjes do të ekzistojë gjithmonë për një familjar, veçanërisht për prindin. Por, në të njëjtën kohë, gjithmonë ka pasur edhe një ndjenjë shprese, një ndjenjë se më në fund e vërteta po zbulohet, se më në fund grupi prej 23 personash po gjendet dhe se, më në fund, ashtu si çdo qenie njerëzore që ka të drejtën njerëzore të ketë një varr ku mund të vizitohet, ku mund të nderohet dhe ku mund të kujtohet, fundi po afrohet”.
Familja Ademi kërkon varr si vend nderimi e kujtese
Ndërsa gërmimet vijojnë në Kalludër e Vogël, në Kosovë ende mbeten çështje të pazgjidhura nga lufta e fundit. Rreth 1,600 persona ende konsiderohen të zhdukur dhe besohet se ata mund të jenë të shpërndarë në varreza masive të pashënuara. Për familjet, puna në terren nuk ka të bëjë vetëm me gjetjen e eshtrave, por edhe me rikthimin e një normaliteti minimal—mundësinë që të kenë një vend për ta vizituar, nderuar dhe për t’u marrë me kujtimet.
Përballë këtij procesi, edhe Erblin Ademi ka thënë se, megjithëse është optimist, familja po kërkon që gjithçka të bëhet me kujdes. Ai ka theksuar gjithashtu se dhimbja nuk mund të mbyllet vetëm me gjetje apo me mbyllje të një kapitulli të pjesshëm. Sipas tij, derisa drejtësia të ketë fjalën e vet për çdo të zhdukur, mbetet një pritje që nuk shteron. Në këtë linjë, ai ka shprehur bindjen se, pavarësisht se drejtësia është vonuar, dhimbja do të zbutet, por nuk do të kalojë pa përgjegjësi të plotë.
Edhe Bekim Blakaj nga Fondi për të Drejtën Humanitare në Kosovë ka folur për vështirësitë e procesit. Ai ka thënë se ajo që e ka bërë më të vështirë këtë punë është qasja aspak bashkëpunuese e Serbisë. Blakaj ka theksuar se, sipas tij, autoritetet e Kosovës dhe të Serbisë nuk janë të gatshme për bashkëpunim, dhe se ka informacione që lidhen me një dëshmitar, një serb etnik, i cili ka dhënë informacione. Në këtë kuadër, familja Ademi vazhdon ta ndjekë punën në terren me shpresë se gërmimet në Kalludër do të sjellin përgjigje për Adem Ademin dhe për grupin prej 23 personash që u panë për herë të fundit në atë vend në vitin 1999.
Botuar fillimisht në Koha.net
