Finalja e parë evropiane për Arsenalin u mbyll me një moment të hidhur për mbrojtësin Gabriel. Imazhi i tij, me duart në kokë ndërsa ngushëllohej, u bë simbol i humbjes së “Topçinjve” në finalen e Ligës së Kampionëve, pas ekzekutimit të penalltisë vendimtare nga ana e tij.
Sipas skenarit të ndeshjes, penalltia e parë që Gabriel mori përsipër përfundoi mbi traversë. Kjo e prishi ritmin e Arsenalit te goditjet nga pika e bardhë dhe bëri që skuadra të mbetej e pikëlluar, ndërsa PSG-ja arriti të mbrojë titullin e Evropës. Për Arsenalit, një natë e pritur ndryshe u kthye në mbyllje të dhimbshme të kompeticionit.
Gabriel ishte një figurë kyçe gjatë edicionit në tërësi, duke dhënë shpesh kontribut të rëndësishëm për ekipin. Megjithatë, penalltia e së njëjtës mbrëmje ishte e para që ai ekzekutoi për Arsenalin në Champions, duke nisur nga viti 2006, kur skuadra kishte krijuar edhe atëherë një rrugëtim që përfundoi ndryshe. Kjo e bën edhe më të rëndë atë çast, sepse finalja e “Pushkash Arena” në Budapest ishte rast i madh dhe historik.
Trajneri Mikel Arteta e kishte parashikuar këtë situatë. Ai zbuloi se mbrojtësi ishte “përgatitur dhe stërvitur për këtë moment”. Në përgatitjet e Arsenalit, nuk ishte rastësi që Gabriel mori rolin kryesor në penalltinë e parë. Arteta shpjegoi se, normalisht, gjuajtësit e penalltive ishin Bukayo Saka, Martin Odegaard dhe Kai Havertz, por kishte një logjikë nëse ndeshja do të shkonte në kohën shtesë dhe më pas te penalltitë. Sipas planifikimit të ekipit, në atë rast lojtarë të tjerë duhej të dilnin para.
Rrjedha e ndeshjes e përforcoi paradoksin. Finalja nisi ndritshëm për Arsenalin: Kai Havertz shënoi supergol në fillim të takimit, ndërkohë që tifozët e Arsenalit ishin “në botën e ëndrrave” në “Pushkash Arena” në Budapest. Edhe kur skuadra dominonte në posedim, PSG-ja nuk u shkëput dot, por ekipi francez megjithatë arriti të mbetej i rrezikshëm dhe ndeshja u përplas nga ana taktike.
PSG-ja arriti ta mbante kontrollin mbi momentet vendimtare, edhe pse nuk arriti të krijonte raste të pastra për treshen e frikshme në sulm, të përbërë nga Khvicha Kvaratskhelia, Ousmane Dembélé dhe Desire Doue. Mbrojtja e Arsenalit i mbajti ata kryesisht nën kontroll, duke e vënë ekipin kundërshtar përballë vështirësive për të gjetur hapësira të qarta. Por në anën tjetër, tensioni në rritje e çoi finalen drejt ritmit të penalltive.
Gabriel u përgatit për penalltinë e parë, por topi shkoi mbi traversë
Në zemër të atij ekuilibri ishte Gabriel. Mbrojtësi bëri 13 largime të topit, më shumë se çdo lojtar tjetër në fushë. Ky ishte një tregues i qartë i punës së tij mbrojtëse gjatë ndeshjes. Megjithatë, kur Dembele barazoi nga pika e bardhë, synimi kryesor u zhvendos drejt ruajtjes së rezultatit dhe moslejimit të ndëshkimit te PSG-ja. Në atë çast, asnjë portier nuk u testua më seriozisht, ndërsa ndeshja u zhvendos në një etapë të re ku fati vendosej në detaje.
Te penalltitë, PSG-ja mori një avantazh të hershëm. Eberechi Eze ekzekutoi dhe gjuajti jashtë portës, pas një vrapimi të ngadaltë, duke e lënë Arsenalin të hapur për një reagim. Më pas ishte një moment që i ndezi shpresat: portieri i londinezëve, David Raya, u përgjigj duke ndalur gjuajtjen e Nuno Mendes. Pas këtyre goditjeve, ritmi u bë gjithnjë e më i fortë, ndërsa vazhdimi solli tension maksimal në kryeqendrën hungareze.
Në fund, penalltia e parë e Gabrielit u shfaq si pika kthese. Ajo përfundoi mbi traversë, një goditje që në një finale të tillë peshon shumë. Arsenalit iu mohua kështu mundësia për të bërë diferencën në goditjet e para, ndërsa PSG-ja e shfrytëzoi momentin për të vazhduar drejt një rezultati historik. Kështu, një fushatë që për Arsenal kishte qenë e mbushur me kontribute të shumta nga lojtarë kryesorë u mbyll me pikëllim—pikërisht në momentin kur penalltia e Gabrielit nuk u kthye në festë.
Botuar fillimisht në Koha.net