Një histori e pazakontë mjekësore nga Shtetet e Bashkuara ka marrë një kthesë pozitive: një embrion që kishte qëndruar i ngrirë për rreth 30 vjet është shkrirë dhe më pas është transferuar sërish në mitrën e nënës. Nga kjo procedurë ka lindur një fëmijë i shëndetshëm, duke shënuar një moment të rëndësishëm në historinë e trajtimeve të fertilizimit.
Ngjarja lidhet me embrionet e krijuara përmes fertilizimit in vitro (IVF). Në këto raste, embrionet mund të ruhen për një kohë të gjatë në kushte të kontrolluara, siç është ngrirja, në mënyrë që të përdoren më vonë kur çiftet vendosin të vazhdojnë me një shtatzëni. Embrionet që nuk përdoren menjëherë zakonisht ruhen për të krijuar mundësi për një transferim të ardhshëm, kur të plotësohen kushtet ose kur të vendosë familja.
Në rastin që po raportohet, embrioni kishte mbetur i ruajtur për 30 vjet. Pas kalimit të kësaj periudhe, ai u shkrinë dhe iu bë transferimi në mitrën e nënës. Kjo u ndoq si një proces i kontrolluar brenda protokolleve mjekësore të përdorura për transferimin e embrioneve të ngrira. Qëllimi ishte të vlerësohej nëse embrioni, edhe pas një kohe kaq të gjatë, mund të vazhdonte zhvillimin normal dhe të çonte në një shtatzëni të suksesshme.
Rezultati ishte i qartë: foshnja lindi e shëndetshme. Sipas informacioneve të publikuara, lindja e këtij fëmije përbën një përparim të rëndësishëm në fushën e riprodhimit të asistuar, veçanërisht për procedurat që lidhen me ruajtjen afatgjatë të embrioneve. Ky rast tregon se teknologjitë dhe metodat e ngrirjes—të përdorura gjerësisht në praktikat e IVF—mund të kenë potencial edhe kur intervali kohor mes krijimit të embrionit dhe përdorimit të tij zgjatet për dekada.
Rasti i embrionit të ngrirë 30 vjet: suksesi deri në lindje
Fakti që embrioni u përdor pas afro tre dekadash lidhet me pyetjet që lidhen me stabilitetin biologjik të qelizave gjatë ruajtjes së gjatë dhe me mundësinë që ato të vazhdojnë zhvillimin pas shkrirjes. Në rastin konkret, procedura u përmbyll me sukses, duke çuar në lindjen e një fëmije që tani është rreth 1 vjeç. Kjo është një dëshmi që lidhet me qëndrueshmërinë e procesit dhe me rëndësinë e protokolleve të ruajtjes.
Embrionet e krijuara gjatë fertilizimit in vitro (IVF) zakonisht krijohen si pjesë e një cikli trajtimi, por jo gjithmonë përdoren menjëherë. Kur ka embrione shtesë, ato mund të ruhen për një periudhë të mëvonshme. Kjo i lejon çiftet të planifikojnë një shtatzëni në një moment më të përshtatshëm, por edhe u jep vazhdimësi mundësive riprodhuese nëse ciklet e para nuk çojnë menjëherë në një rezultat pozitiv. Pikërisht në këtë kontekst, ruajtja afatgjatë ka një rol praktik, ndërsa suksesi i këtij rasti e ngre edhe më lart besueshmërinë e procedurave.
Ndërsa rasti bën bujë për kohëzgjatjen prej 30 vjetësh të ruajtjes së embrionit, ai nxjerr në pah edhe faktin se mjekësia e riprodhimit ka bërë përparime të vazhdueshme në teknikat e ngrirjes, shkrirjes dhe transferimit. Foshnja e lindur si rezultat i këtij transferimi ka shënuar një moment historik në fushën e IVF, sepse tregon se edhe pas një periudhe jashtëzakonisht të gjatë, një embrion i ruajtur mund të çojë në një shtatzëni të suksesshme. Tani, kur fëmija është 1 vjeç, historia e tij kthehet në një sinjal pozitiv për mundësitë që ofrojnë trajtimet e fertilizimit të asistuar.
Botuar fillimisht në Albeu