Franca ka nisur në mënyrën më bindëse rrugëtimin e saj në Botërorin 2026, duke e mbyllur me shifra të thella 3:0 ndeshjen ndaj Irakut. Në këtë fitore, Ousmane Dembélé u shfaq si një nga lojtarët kryesorë, duke e përforcuar idenë se sulmi francez është një forcë që vështirë ndalet.
Pas ndeshjes, paraqitja e ekipit i shtoi edhe më shumë besimin se Franca mund të jetë më e rrezikshme se ajo e vitit 2018, kur fitoi titullin, si dhe se ekipi që kishte arritur në finale katër vjet më parë. Rezultati 3:0 nuk ishte thjesht një fitore komode, por një sinjal i qartë se Franca po ndërton një sulm të mbushur me alternativa, ku çdo aksion ka rrezik dhe çdo lojtar mund të bëjë diferencën.
Në ndeshjen e parë të Francës, vëmendja u mor kryesisht nga Michael Olise dhe Kylian Mbappé. Megjithatë, përballë Irakut, erdhi momenti që Dembele të dilte në plan të parë. Të hënën, përveç Mbappes që shënoi dy gola, shkëlqeu edhe Dembélé, i cili tregoi se është në formë dhe se mund të jetë një faktor vendimtar në çdo ndeshje.
Goli i dytë i Mbappes pati një rol të rëndësishëm edhe në punën e Dembélé. Ai arriti të shfrytëzojë maksimalisht një gabim të irakianëve, duke nisur aksionin që solli avantazhin e dytë për Francën. Më pas, Dembele e çoi ndeshjen drejt mbylljes, duke shënuar gol për fitoren pa telashe, në një takim ku Franca dominoi pa u rrezikuar seriozisht.
Dembélé bën diferencën: Franca 3:0 Irak, sulm i pandalshëm
Para ndeshjes me Irakun, kishte vlerësime se Dembele nuk kishte ndikim sa të tjerët në sulm, veçanërisht në sfidën ndaj Senegalit. Por kjo ide u rrëzua pikërisht në këtë takim, kur ai u shfaq me ndikim të drejtpërdrejtë dhe me vendime që i dhanë drejtim lojës franceze. Mbappé, nga ana tjetër, kishte folur publikisht edhe më herët për Dembélé, duke theksuar se ai ishte sulmuesi më i mirë i Francës në pjesën e parë të ndeshjes kundër Senegalit dhe se lëvizja e tij krijoi hapësirë që të tjerët ta shfrytëzonin.
Edhe festa e Mbappes pas golit të dytë ndaj Irakut i tregoi qartë marrëdhënien mes sulmuesve. Në momentin e gëzimit, Mbappé u kthye nga Dembélé, duke e nënvizuar se syçeltësia e tij ishte vendimtare. Kjo qasje e përbashkët u pa gjatë gjithë ndeshjes: Mirëkuptimi mes lojtarëve të sulmit ishte përsëri i dukshëm, duke e bërë Francën të rrezikshme në çdo fazë të lojës.
Një rol të veçantë në krijimin e aksioneve kishte edhe Olise. Ai orkestroi pjesën më të madhe të rrezikut midis vijave dhe u pa i pafat në disa raste, si kur goditja parabolë përfundoi në traversë. Në fund të takimit, Olise e mbylli me dy asistime, duke e treguar se kontributi i tij nuk ishte vetëm në krijim, por edhe në finalizim për shokët e ekipit.
Franca e mbylli ndeshjen edhe me alternativa të tjera nga stoli. Desire Doue dhe Rayan Cherki u aktivizuan si zëvendësues dhe i shtuan energji dhe kreativitet një sulmi që tashmë po dukej i pandalshëm. Bradley Barcola, që luajti në vend të Doues, kishte shënuar më herët pasi luajti si zëvendësues ndaj Senegalit, duke treguar se edhe format e përziera sjellin produktivitet.
Edhe emra të tjerë nga stoli i japin ekipit një dimension shtesë: Marcus Thuram, me një edicion të suksesshëm tek Interi, po shikon nga bankina shkëlqimin e bashkëlojtarëve. Në një situatë ku disa lojtarë mund ta vendosin lehtë secilën ndeshje të Botërorit, Franca po e tregon se ka thellësi në skuadër dhe se mund të ruajë nivelin, pavarësisht skenarit të lojës.
Botuar fillimisht në Koha.net