Për herë të tretë në gjashtë sezonet e fundit, Interi siguroi titullin e Serie A. Fitorja 2-0 ndaj Parmës, e kombinuar me barazimin 0-0 të Napolit kundër Comos dhe humbjen 0-2 të Milanit në transfertë ndaj Sassuolos, i dha “zikaltërve” të drejtën të festonin titullin e 21-të të kampionit të Italisë. Dhe kjo ndodhi me tri ndeshje të mbetura pa u luajtur.
Kjo arritje vjen pas një rruge jo pa sfida. Interi u eliminua në mënyrë befasuese në Ligën e Kampionëve në raundin “play-off” nga norvegjezët e Bodo/Glimt. Megjithatë, klubi arrin ta mbajë ritmin në kampionat dhe synon ta mbyllë sezonin me trofe. Një mundësi e tillë është finalja e Kupës së Italisë kundër Lazios, më 13 maj, ku Interi mund ta kompletojë sezonin me një “dopietë” nëse e mposht skuadrën e kryeqytetit.
Gjatë gjithë sezonit, Interi u shty përpara nga golat e Lautaro Martinez dhe Marcus Thuram. Dyshja sulmuese ka qenë vendimtare, teksa së bashku kanë shënuar 38 gola. Kur shënuesit janë produktivë, shpesh tregon se pas tyre ka një mekanizëm që punon: krijon raste, lidh repartet dhe mban kontrollin e ndeshjes. Pikërisht një pjesë e madhe e suksesit, si këtë sezon, ashtu edhe në vitet e fundit, lidhet me mënyrën si Interi e ndërton lojën nga mesfusha.
Balanca e mesfushës i jep Interit kontroll në çdo fazë
Mesfusha konsiderohet “motori” i çdo skuadre elitare në futbollin evropian. Por te Interi, ky motor ka një veçanti: përzien punën e madhe me kreativitetin. Qëllimi është i qartë — të lidhet mbrojtja me sulmin dhe të krijohen vazhdimisht hapësira për Martinez dhe Thuram. Kjo është arsyeja pse ndër vite Interi ka arritur të ruajë një ekuilibër të qëndrueshëm, duke i dhënë ekipit aftësinë për të menaxhuar ritmin e lojës në momente të ndryshme të ndeshjes.
Bërthama e mesfushës së Interit është ndërtuar mbi lojtarë me përvojë dhe mentalitet fituesi. Hakan Çalhanoğlu, 32 vjeç, dhe Henrikh Mkhitaryan, 37 vjeç, janë dy “shtylla” që kanë CV të pasur. Sidomos Mkhitaryan ka luajtur për klube të mëdha evropiane dhe ka fituar trofe të rëndësishëm, duke marrë Ligën e Evropës me Manchester United dhe Ligën e Konferencës me Romën. Edhe pse tashmë është 37 vjeç, ai ka arritur të grumbullojë mbi 1800 minuta në sezonin kur ekipi u ngjit sërish në krye të Serisë A.
Në skemën e Interit, Mkhitaryan plotësohet nga Davide Frattesi, 26 vjeç, që shfaqet si zëvendësues shumë i aftë. Kjo dyshe u jep “zikaltërve” këmbëngulje, agresivitet dhe cilësi me topin. Përveç kësaj, Interi e shndërron këtë krahje në kontroll të betejës në mesfushë, duke e bërë më të vështirë për kundërshtarin që të avancojë pa u ndëshkuar. Një strukturë e tillë i hap rrugë lojtarëve të tjerë që të shpalosin krijimtarinë dhe të ndikojnë direkt në fazën sulmuese.
Kjo reflektohet te rolet e Çalhanoglu, Piotr Zielinski dhe Petar Sucic, i ri që mban moshën 22 vjeç. Këta mesfushorë kanë dhënë kontribut të madh në gola dhe asistime, por pa lënë pas as punën në prapavijë. Në të njëjtën kohë, kur futen në llogari edhe shifrat e krahëve — Federico Dimarco dhe Denzel Dumfries — del edhe më qartë sa e fortë është struktura e mesfushës në skemën fluide 3-5-2. Edhe pse Interi ka shumë elementë cilësorë, ylli kryesor konsiderohet zëvendëskapiteni Nicolò Barella.
Barella, 29 vjeç, është bërë i pazëvendësueshëm. Ai iu bashkua Interit nga Cagliari në korrik 2019 për 32.5 milionë euro dhe që prej asaj kohe ka qenë thuajse gjithmonë ndër emrat e parë në formacion. Barella kombinon presionin e pandalshëm ndaj kundërshtarit, pasimet vendimtare dhe kontributin në të dyja fazat e lojës. Përtej Interit, ai ka edhe rol të rëndësishëm me Italinë, ku numëron 70 paraqitje. Përvojën e tij e shoqëron edhe inteligjenca për ta “marrë ndeshjen në dorë”, sidomos kur ekipi ka nevojë të kontrollojë momentet kyçe.
Në fund, pikërisht ky kombinim i punës së madhe dhe kreativitetit, i ofruar nga Barella dhe shokët e tij, e shpjegon pse Interi ka ruajtur një balancë të tillë në mesfushë. Kjo ekuilibër i lejon ekipit të kontrollojë lojën në çdo fazë dhe ta mbajë ritmin gjatë sezonit, edhe kur përballë ka sfida të vështira. Edhe pse në Evropë pritshmëritë kanë qenë më të ulëta vitet e fundit, në Itali Interi mbetet skuadra që duhet mposhtur. Dhe me Mkhitaryan e Çalhanoğlu që po hyjnë në fazën e fundit të karrierës, Interi duket se ka ende opsione të mjaftueshme cilësie për të ruajtur të njëjtin ekuilibër që është kthyer në çelës suksesi.
Botuar fillimisht në Telegrafi