Marc Cucurella e mbylli Botërorin 2026 me Spanjën duke ngritur Kupën e Botës. Por, ndërsa flet për momentin e përjetuar në dokumentarin “I Martuar me Lojën”, mbrojtësi pranon se beteja më prekëse nuk zhvillohet në fushë. Ajo lidhet me jetën e tij familjare dhe me djalin e tij gjashtëvjeçar, Mateo, për të cilin historia ka qenë e mbushur me sfida që në ditën e diagnozës.
Në film, Cucurella nis rrëfimin e tij me një frazë për jetën e përditshme, teksa thekson se “kur flasim për Mateon…”. Fjalët i ndërpriten nga lotët, teksa përshkruan momentin emocional kur kujton atë periudhë. Emocioni shfaqet hapur te fytyra e tij, duke e bërë të qartë se, përtej suksesit sportiv, familja është pjesa më e ndjeshme e historisë së tij.
Ai shpjegon se, kur një fëmijë merr diagnozë autizmi, realiteti ndryshon menjëherë për prindërit. “Në rregull, fëmija juaj është autik. Por prindërit nuk janë të përgatitur për këtë. Na është dashur të mësojmë gjithçka nga e para”, thotë Cucurella. Sipas tij, sfida nuk ka të bëjë vetëm me pranimin e situatës, por edhe me nevojën për të gjetur mënyrat e duhura për të kuptuar dhe për t’u përshtatur me atë që i duhet fëmijës.
Rrëfimi vijon edhe me detaje për vështirësitë që janë hasur gjatë rrugës. Duke folur për “La Media Inglesa”, spanjolli thotë se përjetimet janë të vështira. “Është e vështirë. Askush nuk të mëson si të jesh baba. E sheh që djali yt nuk po shkon mirë dhe nuk di si ta ndihmosh”. Në këtë kontekst, koha kur Mateo duhej të përpiqej të mbanë ritmin në një shkollë të rregullt, rezulton të jetë sidomos e rëndë, si për të, ashtu edhe për familjen.
Autizmi e ndryshon çdo rutinë të përditshme për prindërit
Marc Cucurella tregon se Mateo nuk ishte i lumtur gjatë kësaj periudhe. Ai “largohej duke qarë”, ndërsa prindërit duhej ta rikthenin sërish në shtëpi pas vetëm disa orësh. Për familjen, kjo nuk nënkuptonte thjesht një ditë të vështirë, por një situatë që kërkonte reagim të vazhdueshëm dhe vëmendje të madhe ndaj asaj se si po e përballonte fëmija mjedisin e zakonshëm shkollor.
Claudia Rodriguez, bashkëshortja e tij 26-vjeçare, kujton po ashtu ditët menjëherë pas diagnozës. Ajo thotë se familja mezi gjeti mbështetje dhe se çdo mëngjes e çonte Mateon në shkollë së bashku, ndërsa çdo ditë e kthenin në shtëpi duke qarë. “Ne duhet të mendojmë vazhdimisht për Mateon”, shpjegon çifti, duke nënvizuar se edhe kur duan të bëjnë plane apo të organizojnë aktivitete, shpesh nuk mund t’i realizojnë, sepse do të ishte jo e përshtatshme për të.
Në vazhdim, rrëfimi thekson se Mateo bëhet veçanërisht i stresuar kur ndryshojnë vendet ose kur krijohet një rutinë ndryshe ditore. Këto elemente ndikojnë drejtpërdrejt në mënyrën se si ai e përballon përditshmërinë dhe e bëjnë të vështirë përshtatjen. Në një intervistë për “Radioestadio Noche”, Cucurella shpjegon se si këto përvoja ndikojnë tani edhe në karrierën e tij profesionale.
Kur një klub tregon interes për të, spanjolli thotë se gjëja e parë që kontrollon lidhet me kushtet që mund të gjejë familja. “Sapo një klub tregon interes për mua, gjëja e parë që kontrollojmë është nëse ka shkolla dhe mundësi terapie të përshtatshme në dispozicion”. Për të, mirëqenia familjare është parësore: “Nëse familja ime shkon mirë, edhe unë mund të jap më të mirën time në fushë”.
Pavarësisht gjithçkaje që ka kaluar, Cucurella flet publikisht me vetëdije për autizmin dhe për nevojën e një hapi të vazhdueshëm përpara. “Edhe një hap i vogël përpara të sjell më shumë gëzim se çdo gjë tjetër”, thotë ai. Ai shprehet se do të donte të ndihmonte prindërit e fëmijëve të tjerë me autizëm përmes historisë së tij: “Mendoj se fëmijë si Mateo janë të mrekullueshëm. Sigurisht që na ka ndryshuar jetën, na ka sjellë shumë gëzim dhe na ka lejuar ta shohim botën ndryshe”.
Botuar fillimisht në Koha.net
