Gazetarja britanike Helen Roberts ka rikthyer në vëmendje një histori që i ka mbetur në mendje prej rreth 20 vitesh. Në një tregim të publikuar së fundni, ajo kujton intervistën e saj me të dënuarën amerikane Christa Pike, duke e përshkruar takimin sikur “të shihje një film horror”, një frazë që tregon tronditjen që i la tek ajo përjetimi i atëhershëm.
Roberts e shpjegon se, edhe sot, pavarësisht viteve që kanë kaluar, ajo nuk ka hequr dorë së menduari për atë çfarë ka parë dhe dëgjuar. Në qendër të rrëfimit është figura e Christa Pike, e cila këtë javë ka arritur të mbijetojë pas dy dozave vdekjeprurëse. Ngjarja e re e ka bërë edhe më të fortë kujtimin e intervistës së hershme, teksa gazetarja rikthehet te detajet e asaj kohe dhe te ndjesia që i kishte krijuar përballja me të dënuarën.
Sipas narrativës së Helen Roberts, takimi ndodhi rreth dy dekada më parë, kur ajo kishte rastin të fliste me Christa Pike. Në artikull nënvizohet se përshtypja ishte jashtëzakonisht e rëndë, aq sa Roberts e ka lidhur atë përvojë me atmosferën e një filmi horror. Ky krahasim nuk shërben si efekt letrar thjesht, por si mënyrë për të përcjellë se sa i fortë ishte ndikimi i asaj bisede tek ajo, edhe pas kaq vitesh.
Ngjarja e fundit, ku Christa Pike mbijetoi pasi iu dhanë dy doza vdekjeprurëse, i shton një dimension tjetër historisë. Tani, historia nuk lidhet vetëm me kujtimin personal të gazetarees britanike, por edhe me një zhvillim konkret aktual: fakti që ajo u përball me një rrezik ekstrem dhe doli e gjallë. Në këtë kontekst, rikujtimi i intervistës së vjetër shfaqet si një urë mes asaj që Roberts ka parë atëherë dhe asaj që po ndodh tani.
Christa Pike është në qendër të rrëfimit të Helen Roberts, ndërsa gazetarja i kthehet të njëjtës ide: edhe kur koha kalon, disa përjetime nuk zhbëhen lehtë. Në tregimin e saj, ajo thekson se ende i qëndron në mendje mendimi për atë bisedë, pa e shtrirë në analiza të detajuara apo në komente që shkojnë përtej asaj që ka parë e dëgjuar. Përqendrimi mbetet te përballja e saj me të dënuarën dhe te fakti i fundit se ajo ka mbijetuar pas dy dozave vdekjeprurëse.
“Sikur po shihje një film horror”: rikthimi i Helen Roberts te Christa Pike
Ndërsa rrëfimi përparon, del qartë se elementi më dominues është kujtimi i gazetarees për atë intervistë të hershme. Roberts e paraqet përvojën si diçka që i ka mbetur fiks në mendje dhe që vazhdon ta ndjekë edhe sot. Në të njëjtën kohë, lajmi aktual për mbijetesën e Christa Pike pas dy dozave vdekjeprurëse e bën historinë më të rëndësishme, duke e nxjerrë në pah kontrastin mes asaj që pritej të ishte fundi dhe asaj që realiteti tregoi.
Historia, siç shfaqet në shkrim, lidhet ngushtë me dy kohë: intervistën e kryer rreth 20 vite më parë dhe ngjarjen e këtij viti, ku Christa Pike mbijetoi pasi mori dy doza vdekjeprurëse. Kjo dyfishim kohor i jep artikullit tension dhe një lloj vazhdimësie narrative, ku kujtimet e vjetra rikthehen me forcë kur ndodh diçka e re tek i njëjti personazh. Helen Roberts e trajton rastin duke ruajtur tonin informues dhe duke e lënë faktin kryesor të flasë: mbijetesa pas dozave vdekjeprurëse dhe fakti që ajo, pavarësisht viteve, nuk e ka harruar përballjen.
Botuar fillimisht në Albeu