Një histori e vogël në dukje, por me jehonë të madhe në hapësirën publike, ka rihapur debatin për mënyrën se si ushtrohet pushteti dhe çfarë sinjalesh përcjell ai te qytetarët. Në qendër është një roje private, veprimet e së cilës u kthyen në një pamje që doli jashtë kontrollit të propagandës dhe, pa u zgjatur, nxori në pah një realitet që shumë njerëz e ndjenin prej kohësh.
Sipas rrëfimit që qarkulloi, titulli i kësaj historie është i drejtpërdrejtë: jo sepse një roje private ka aftësi të vërtetojë fuqinë për të “dëmtuar” një kryeministër, por sepse ajo bëri të dukshme atë që propaganda tentonte ta fshihte. Pra, thelbi nuk qëndron te pretendimi se ka pasur fuqi fizike apo ndikim formal, por te fakti se një gjë e vënë në skenë doli në dritë si realitet i prekshëm.
Çfarë u pa në pamje dhe çfarë u kuptua nga njerëzit? Rrëfimi thekson se bodyguardi ia “dha trupin” një mendësie të pushtetit. Me fjalë të tjera, ajo që në komunikimin zyrtar paraqitet si qasje “e rregullt”, në terren u shfaq si qëndrim dominues, i mbështetur te përbuzja dhe te ideja se qytetari duhet të heshtë përballë çdo gardhi që ngrihet në emër të “zhvillimit”.
Në këtë kuadër, u vu në pah se arroganca nuk u shfaq si një incident i izoluar, por si një shenjë e një mënyre të përhershme qeverisjeje. Gardhet, pengesat dhe barrierat që i shfaqen publikut në kontekste të ndryshme kanë krijuar një ndjesi të qartë te qytetarët: se interesat dhe zëri i tyre nuk merren parasysh, ndërsa autoriteti i institucioneve përkthehet në kontroll dhe në distancë. Historia, siç u përshkrua, e ktheu këtë ndjesi në një skenë konkrete.
Arroganca u bë e dukshme për qytetarët, jo e fshehur pas propagandës
Pjesa që i shtynte njerëzit të lidhnin incidentin me kontekst më të gjerë lidhej me mënyrën si po transmetohet realiteti publik. Propaganda përpiqet të ndërtojë një narrativë ku gjithçka duket e organizuar, në përputhje me “zhvillimin” dhe me nevojat e vendit. Por, në momentin kur një roje private përfshihet në një situatë që del në sy, mesazhi bie ndesh me atë që thuhet, duke i lënë qytetarët të shohin çfarë fshihet pas fjalëve.
Rrëfimi e çon edhe më tej argumentin, duke theksuar se pamja e krijuar i dha qytetarit të njëjtën sinjal që ai e ndiente prej kohësh. Shqipëria, thuhet në narrativën e historisë, po qeveriset me arrogancë dhe me përbuzje, ndërsa ideja e heshtjes ndaj gardheve po kthehet në praktikë. Në këtë linjë, përmendet edhe dimensioni simbolik i situatës: se “zhvillimi” përdoret si justifikim, madje edhe në rrethana ku barriera vendoset brenda detit, duke e bërë edhe më të qartë se përballë pengesës publiku nuk ka zë.
Në fund, historia shfaqet si një mesazh më i gjerë: kur pushteti shfaqet përmes qëndrimeve reale, ai nuk mund të mbulohet vetëm me komunikim. Roli i rojeve, gardheve dhe distancës që krijohet me qytetarin lidhet drejtpërdrejt me mënyrën se si qeverisja arrin të ndërtojë kontrollin në terren. Dhe kur kjo del në formë pamjeje, propaganda e ka më të vështirë ta kthejë narrativën në diçka të padëmshme.
Botuar fillimisht në Albeu