Aferdita Saraçini ka rrëfyer për një periudhë të vështirë të jetës së saj, që lidhet me largimin nga puna të saj dhe të bashkëshortit gjatë viteve të 90-ta. Ajo ishte e ftuar në emisionin “Pressing One” të martën, ku u ndal te momentet kur familja u gjend përballë mungesës së ushqimit dhe pasigurisë financiare.
Saraçini tregoi se periudha pas largimit nga puna erdhi si goditje, jo vetëm për të, por edhe për bashkëshortin, duke e bërë të vështirë planifikimin e përditshmërisë. Ajo përmendi se një ditë të diele të gushtit u gjendën pa asnjë ushqim në shtëpi, një situatë që e përjetonin shpesh kur buxheti familjar ishte i ngushtë dhe kur të ardhurat kishin rënë ndjeshëm.
Sipas rrëfimit të saj, në atë moment ajo u përpoq të gjente një zgjidhje të menjëhershme brenda mundësive që kishte. Tha se ka kërkuar në xhepat e palltos për të parë nëse i kishte mbetur ndonjë para. Në vend të dëshpërimit, tregoi se veprimi praktik ishte ajo që i duhej familjes, sidomos kur fëmijët kishin nevojë dhe s’kishin çfarë të hanin.
Në vazhdim të tregimit, Aferdita Saraçini tha se paratë i kishte gjetur dhe më pas ka shkuar për të blerë një bukë. Rrëfimi i saj tregon qartë si një gjest i thjeshtë, me pak qindarka të mbetura, arriti të mbulojë një nevojë bazike atë ditë. “Jam çu nëpër pallto, me gjetë naj dinar, e kam ble një bukë”, e përshkroi ajo vetë momentin, duke e lidhur drejtpërdrejt me realitetin e asaj periudhe.
Gjatë bisedës, Saraçini foli edhe për ndryshimin midis muajve. Ajo theksoi se “muajin e parë korriku ka qenë më i lehtë”, sidomos sepse rrogat që mund t’i harxhonin ishin ende të mundshme. Megjithatë, kur erdhi muaji i gushtit, situata u përkeqësua: një ditë e dielë mbetën pa asgjë në shtëpi dhe fëmijët filluan të qanin, çka e bëri nevojën edhe më të dukshme.
Nga një ditë pa ushqim te vendimi për të kërkuar paratë në pallto
Ndërsa përshkruante periudhën, ajo sqaroi se në gusht, në ditët ku të ardhurat s’kishin si të mbulonin gjithçka, familja e ndjente menjëherë mungesën. Aferdita Saraçini solli në vëmendje edhe mënyrën si ajo e shihte zgjidhjen: kërkonte vazhdimisht në rrobat e dimrit, duke menduar se mund t’i kishte mbetur ndonjë para diku, pa e ditur saktësisht se ku. Kështu, një përpjekje e vazhdueshme për të gjetur mjete të vogla bëhej pjesë e rutinës kur s’kishin të mira në shtëpi.
Rrëfimi i saj e vendosi theksin te realiteti i viteve të 90-ta, kur humbja e punës u sillte familjeve vështirësi të mëdha ekonomike. Ajo shpjegoi se edhe në situata kur në dukje mund të dukej se s’kishte asgjë, prapë ekzistonte mundësia për t’u përballur me një hap të vogël—si gjetja e parave në pallto dhe blerja e një ushqimi minimal. Në këtë mënyrë, Saraçini e lidh historinë e saj me një episod konkret të një dite të gushtit, ku u kthye te instinkti për të siguruar bukën për fëmijët.
Në fund të rrëfimit të saj në “Pressing One”, Aferdita Saraçini e la të kuptohej se largimi nga puna nuk ishte vetëm një çështje pune, por një ndryshim i madh i jetës së përditshme. Periudha e parë pas korrikut dukej më e lehtë për shkak të rrogave që mund t’i harxhonin, ndërsa në gusht, sidomos gjatë një të diele, familja u përball me boshllëkun që krijohet kur s’ka para dhe s’ka ushqim. Gjestet e vogla, si kërkimi në xhepat e palltos dhe blerja e një buke, u shndërruan në shpëtim të momentit për ta mbajtur familjen në këmbë.
Botuar fillimisht në Gazeta Express