Edhe kur tërheqja mes partnerëve është aty dhe afërsia ndihet, disa gra e kanë të vështirë të arrijnë kulmin e kënaqësisë. Në këto raste, mungesa e orgazmës mund të krijojë dilema: a po bëjnë diçka gabim, pse u duhet më shumë kohë, apo si është e mundur që trupi të mos reagojë ashtu siç dëshironi. Këto pyetje shfaqen shpesh kur përqendrimi zhvendoset te pritshmëria për një rezultat të caktuar.
Të thuash se gratë thjesht mendojnë tepër është një shpjegim i mangët. Në arritjen e orgazmës mund të ndikojnë disa elemente të ndryshme, që herë pas here ndërthuren me njëra-tjetrën: stresi, marrëdhënia me partnerin, mënyra e stimulimit seksual, disa barna, si dhe ndryshimet shëndetësore. Për këtë arsye, problemi nuk është domosdoshmërisht “në kokë”, edhe kur përjetimi është i lidhur fort me gjendjen emocionale.
Vëmendja e tepruar te çdo reagim i trupit dhe pritja e momentit të “arritjes” mund të rrisë presionin psikologjik dhe, si pasojë, të ulë kënaqësinë. Ndërsa një pjesë e shqetësimeve mund të lidhet me vetë perceptimin dhe sigurinë, një tjetër pjesë lidhet me frikën se si do të reagojë partneri. Në këtë situatë, gruaja mund të fillojë të mendojë pyetje si: “A dukem mjaftueshëm tërheqëse?”, “A po zgjat shumë?”, “A është partneri i kënaqur?”.
Stresi dhe presioni mund të pengojnë çlirimin emocional
Një studim i publikuar në vitin 2016, i bërë nga sociologu dhe seksologu finlandez Osmo Kontula, së bashku me bashkëpunëtoren e tij Anneli Miettinen, analizoi faktorët që lidhen me orgazmën te gratë. Rezultatet theksuan rëndësinë e vetëbesimit seksual, dëshirës, komunikimit të hapur me partnerin dhe aftësisë për ta përqendruar vëmendjen te përjetimi intim. Megjithatë, vetë studimi tregon vetëm lidhje të vëzhguara dhe nuk provon se ekziston një shkak i vetëm që shpjegon pse orgazma mungon.
Përtej faktorëve psikologjikë, rëndësi ka edhe stimulimi. Për shumë gra, penetrimi vetëm nuk mjafton për të arritur orgazmën. Ato mund të kenë nevojë edhe për stimulim të drejtpërdrejtë të klitorisit. Nevoja për prekje të tjera, për më shumë kohë, apo për një mënyrë të ndryshme stimulimi nuk do të thotë se trupi “nuk funksionon”. Është një pjesë e rëndësishme e përgjigjes seksuale që duhet kuptuar, jo fajësuar.
Në këtë drejtim, ndikojnë edhe faktorë biologjikë e mjekësorë. Në përgjigjen seksuale mund të ndikojnë disa barna, sidomos antidepresivë të caktuar. Po ashtu, ndryshimet hormonale që shoqërojnë menopauzën mund të luajnë rol. Tharja vaginale dhe dhimbja gjatë marrëdhënieve seksuale janë gjithashtu elemente që mund ta vështirësojnë përjetimin dhe ta bëjnë më të vështirë arritjen e kënaqësisë. Në këto rrethana, këshillat që gruaja thjesht të qetësohet ose të mos mendojë shumë nuk janë gjithmonë zgjidhje e mjaftueshme.
Një hap praktik është komunikimi me partnerin. Biseda e hapur për atë që sjell kënaqësi, pa supozuar se partneri duhet ta kuptojë vetë, mund të bëjë diferencë. Më shumë kohë për afërsi dhe prekje të këndshme, më pak nxitim dhe një marrëdhënie ku nevojat mund të shprehen pa turp dhe pa frikë nga gjykimi, ndihmojnë në uljen e presionit psikologjik. Intimiteti nuk duhet të shndërrohet në garë për të arritur orgazmën, as në një provë që “duhet kaluar”. Kur vëmendja zhvendoset nga rezultati te kënaqësia dhe afërsia, përvoja seksuale mund të bëhet më e natyrshme dhe më pak stresuese.
Kur duhet kërkuar ndihmë profesionale? Nëse vështirësia për të arritur orgazmën vazhdon për një kohë të gjatë, shfaqet papritur ose shoqërohet me shqetësim emocional, këshillimi me gjinekologun ose me një profesionist të shëndetit seksual mund të ndihmojë në identifikimin e shkakut. Është veçanërisht e rëndësishme të vlerësohen ndryshimet që shfaqen pas fillimit të një terapie të re, gjatë menopauzës ose kur marrëdhëniet shoqërohen me dhimbje. Kënaqësia seksuale nuk përjetohet njësoj nga të gjitha gratë dhe orgazma nuk duhet të trajtohet si detyrim që duhet përmbushur. Më e rëndësishme është që marrëdhënia intime të mbështetet në mirëkuptim, komunikim dhe respektim të nevojave të secilit partner.
Botuar fillimisht në Telegrafi
