Sot, në Kishën Katolike “Zoja e Këshillit të Mirë” në Klinë, në orën 18:00, u zhvillua një takim përkujtimor kushtuar figurës së Dom Kelmend Spaqit. Ngjarja mblodhi besimtarë, intelektualë dhe bashkëvendas të të ndjerit për të nderuar një meshtar të njohur për humanizmin, guximin shpirtëror dhe përkushtimin ndaj bashkëjetesës ndërfetare gjatë Luftës së Kosovës.
Aktiviteti u organizua nga Famullia “Zoja e Këshillit të Mirë” në Klinë, në bashkëpunim me Forumin e Intelektualëve “Luigj Gurakuqi” në Klinë. Qëllimi i tij ishte të përkujtonte jetën, veprën dhe dëshminë e Dom Kelmend Spaqit, i cili, në kohë të vështira për popullin shqiptar, u shndërrua në zë të ndërgjegjes, strehë të shpresës dhe mbrojtës të dinjitetit njerëzor.
Gjatë takimit morën pjesë persona nga Klina, por u shënuar edhe prania e bashkëvendasve të Dom Kelmend Spaqit. Po ashtu, intelektualë dhe besimtarë të famullisë së Gllogjanit u bashkuan në këtë përkujtim, duke i dhënë eventit një peshë edhe më të veçantë me lidhjen e fortë që Dom Kelmend Spaqi kishte me vendlindjen dhe mjedisin ku veproi.
Takimi për Dom Kelmend Spaqin nxori në pah dëshminë e tij në Luftën e Kosovës
Takimit përkujtimor i parapriu mesha përkujtimore, e cila u bashkëkremtua nga don Albert Demaj. Në kremtim morën pjesë edhe don Jeton Thaçi dhe dom Aleksandër Kola. Në pretkun e tij, don Alberti foli për jetën dhe veprimtarinë shumëdimensionale shpirtërore, kombëtare e kulturore të Dom Kelmend Spaqit, duke e lidhur figurën e tij me rolin që ai pati në periudha të rënda për popullin shqiptar.
Gjatë pjesës liturgjike u zhvillua lutje për shpirtin e Dom Kelmendit. Kujtimi u mbështet edhe në nderim për shërbimin e tij meshtarak, përkushtimin ndaj Kishës, besnikërinë ndaj misionit baritor dhe qëndrimin e palëkundur në shërbim të njeriut. Ceremonia u zhvillua në atmosferë lutjeje, kujtese dhe mirënjohjeje, duke e nënvizuar se përmes kësaj figure u kuptua meshtaria jo vetëm si shërbim pranë altarit, por edhe si prani pranë plagës së popullit.
Pas meshës, programi vazhdoi me fjalë rasti dhe kumtesa të lidhura me jetën dhe veprën e Dom Kelmend Spaqit. Në këtë pjesë me dëshmi dhe vështrime të tyre u paraqitën don Jeton Thaçi, i cili mban rolin e kancelarit të Ipeshkvisë së Kosovës dhe njëkohësisht është famullitar i Kishës së Klinës; dr. Haxhi Ibishi, i përshkruar si bashkëpunëtor dhe mik i Dom Kelmendit; prof. Pal Canaj, kryetar i Forumit të Intelektualëve “Luigj Gurakuqi” në Klinë; si dhe Anton Antoni, kryetar i Bashkësisë Lokale të Gllogjanit.
Gjatë fjalimeve u theksua se Dom Kelmend Spaqi mbetet një nga figurat e çmuara të klerit katolik shqiptar. U vlerësua se në rrethana të vështira historike ai dëshmoi guxim, urti, përkushtim dhe dashuri të pakushtëzuar ndaj popullit të vet. Një pjesë e veçantë e përkujtimit iu kushtua rolit gjatë Luftës së Kosovës, kur Kisha e “Shën Ndout” në Gllogjan të Pejës u shndërrua në vendstrehim për shumë civilë të përndjekur, pa dallim përkatësie fetare.
Në ato ditë, u rikujtua se dyert e Kishës Katolike në Gllogjan u hapën për të gjithë. Nuk u pyet kush ishte katolik e kush mysliman; u pyet kush ishte i rrezikuar, kush kishte nevojë për strehë, për bukë, për mbrojtje dhe për një fjalë shprese. Kjo u vlerësua si një nga shembujt më të fuqishëm të humanizmit shqiptar në kohë lufte.
Takimi ndali edhe te dëshmia e njohur e Dom Kelmendit për harmoninë ndërfetare gjatë muajit të Ramazanit, në kohë lufte. U përmend se kambanat e kishës u përdorën për të lajmëruar kohën e syfyrit dhe të iftarit për shqiptarët myslimanë që ishin të strehuar në Gllogjan dhe në fshatrat përreth. Ky akt u cilësua si simbol i rrallë i respektit ndërfetar, solidaritetit njerëzor dhe shpirtit shqiptar të bashkëjetesës. U theksua se kambana, e cila zakonisht thërret besimtarët katolikë në lutje, në atë kohë u bë edhe zë i vëllazërisë për agjëruesit myslimanë. Në këtë gjest u pa qartë se feja, kur jeton me dashuri dhe përgjegjësi, nuk ndërton mure, por ura.
Ndër të tjera, në përkujtim u soll edhe qëndrimi i guximshëm i Dom Kelmendit përballë policisë dhe ushtrisë serbe, kur civilët shqiptarë rrezikoheshin të ndaheshin sipas përkatësisë fetare. U kujtua se në çaste kur ndarja mund të paralajmëronte një tragjedi të re, ai zgjodhi të shihte njeriun para çdo dallimi tjetër, duke mbrojtur jo vetëm civilët e pambrojtur, por edhe idenë e madhe se shqiptarët, pavarësisht fesë, janë një bashkësi e përbashkët gjaku, gjuhe, historie dhe fati.
Në përfundim, folësit e ngjarjes theksuan se jeta dhe vepra e Dom Kelmend Spaqit përbëjnë një trashëgimi të rëndësishme shpirtërore, njerëzore dhe kombëtare. Figurën e tij e paraqitën si meshtar që nuk e kufizoi misionin vetëm në altar, por e shtriu atë në shërbim të njeriut.
Botuar fillimisht në Bota Sot
