Çdo katër vjet, finalja e Kupës së Botës kthehet në momentin më të pritur të futbollit. Për gati një shekull, në këto ndeshje janë krijuar episode që duken pothuajse të pamundura: vendime të çuditshme, rrethana të pazakonta jashtë fushës dhe kthesa rezultatesh që kanë mbetur në kujtesë. Mediumi spanjoll Mundo Deportivo ka përmbledhur dhjetë prej këtyre tregimeve, duke i renditur si momente që tregojnë se sa shumë mund të ndryshojë gjithçka brenda pak çastesh.
Një nga finalet e para i ka pasur madje edhe “dy topa”. Finalja e parë e Botërorit u zhvillua me dy topa, një për Argjentinën dhe një për Uruguain. Sipas rrethanave të asaj kohe, asnjëra prej dy përfaqësueseve nuk pranonte topin e kundërshtarit. Për ta zgjidhur çështjen, gjyqtari belg John Langenus hyri në fushë me dy topa dhe hodhi monedhën për të vendosur se cili do të përdorej në pjesën e parë dhe cili në të dytën. Argjentina, me topin e saj, fitonte 2:1 në pjesën e parë. Më pas, kur Uruguai mori topin e vet, e ktheu rezultatin dhe fitoi 4:2.
Një tjetër detaj i pazakontë lidhet me një emër të vetëm që ka provuar dy herë finalen me dy përfaqësuese të ndryshme. Argjentinasi Luis Monti është i vetmi lojtar që ka luajtur dy finale me dy kombëtare të ndryshme: me Argjentinën në vitin 1930 dhe me Italinë në vitin 1934. Në të dyja finalet, ai përballej me kërcënime që e bënin situatën edhe më dramatike, duke e bërë rolin e tij në këto ndeshje unike.
Po në atë epokë, ekziston edhe një histori ku përfshihet vetë presidenti i FIFA-s, Jules Rimet. Rimet kishte lënë ulësen VIP dhe ishte përgatitur që t’ia jepte Brazilit trofeun e Kupës së Botës. Por kur u fut në fushë, zbuloi se Uruguai e kishte kthyer rezultatin dhe e kishte fituar finalen 2:1. Presidentit iu desh kohë për ta kuptuar çfarë kishte ndodhur, kur pa brazilianët dhe tifozët duke qarë. Në atë moment dikush iu afrua dhe i tregoi se Uruguai e kishte fituar Botërorin 1950.
Edhe jashtë fushës, detajet kanë vendosur fatet e finaleve
Ka edhe episode që lidhen me ngjyrat e veshjeve dhe rrethanat logjistike të turneut. Në vitin 1958, Brazili e fitoi Kupën e Botës në Suedi, por me një histori të veçantë për fanellat. Brazili i kishte blerë fanellat në atë vend. Meqë Suedia kishte fanella të verdha, Brazilit iu mohua veshja e fanellave me të njëjtën ngjyrë. Për ta zgjidhur, brazilianët blenë fanellat e kaltra në një dyqan dhe ua vendosën numrat e emblemën.
Në vitin 1966, drama e finales shoqërohet me një vendim kontrovers dhe me një emër që u lidh përgjithmonë me atë episod. Gjyqtari anësor Tofiq Brahramov u bë me emër të stadiumit, pasi e pranoi njërin prej golave më kontrovers në historinë e Botërorëve. Në atë rast, gjuajtja e Geoff Hurst e qëlloi transversalen, topi ra në vijë dhe doli jashtë. Nuk kishte pamje që ta qartësonin nëse topi kaloi i tëri vijën, por Brahramov e pranoi golin. Anglia më pas shënoi për 3:2 në vazhdime dhe më tej siguroi fitoren 4:2 ndaj Gjermanisë Perëndimore. Stadiumi kryesor në Baku të Azerbajxhanit mori emrin “Tofiq Bahramov” dhe ka statujë të tij pranë. Vetë Hurst ishte i pranishëm në ceremoni dhe e shpalosi monumentin.
Edhe finalja e vitit 1974 sjell një histori të lidhur me ritmin e ndeshjes dhe golat, duke nisur nga një disavantazh i hershëm. Gjermania Perëndimore e nisi finalen me disavantazh 1:0. Holanda, pas 16 prekjeve të topit, fitoi penallti, pasi Uli Hoennes e ndali Johan Cruyffin pas 53 sekondash. Pas 88 sekondash, për 1:0 shënoi Johan Neeskens dhe goli mbetet si goli më i shpejtë në histori të finaleve të Botërorit. Ky varg ngjarjesh tregon sesi edhe një fillim i menjëhershëm mund të përcaktojë tonin e një sfide që vendos titullin.
Botuar fillimisht në Koha.net
