Edon Zhegrova e kishte kuptuar herët se mungesa e tij në skuadrën e Juventusit për Evropë nuk ishte një episod i thjeshtë. Kur u njoftua për këtë vendim, kosovari jo vetëm e pranoi, por për disa orë e shoqëroi idenë e ndryshimit diku tjetër—si një mënyrë për ta imagjinuar veten jashtë asaj situate. Megjithatë, rasti i tij nuk u shndërrua në një lëvizje reale: ishte një herë që u duk se po ndahej nga plani, por pastaj u bë edhe hera e fundit, sepse kur vendosi të largohej, negociatat kishin hyrë tashmë në një fazë ku ofertat nuk ishin më në tavolinë.
Gjatë verës, Zhegrova kishte kaluar një periudhë ku lëvizja drejt një ekipi tjetër kërkohej në çdo mënyrë të mundshme. Ai pati përballje me bisedime, por në momentin që u bind për largim, realiteti i çoi në kufij të ngushtë kohorë. Në atë periudhë, nuk bëhej fjalë vetëm për një drejtim: vëmendja u përqendrua edhe te opsione që përfshinin oferta nga Arabia Saudite. Ndërkohë, megjithëse atyre u është dhënë kohë gjatë negociatave, Al Ittihad u tërhoq nga marrëveshja, duke e bërë edhe më të vështirë rifillimin e çdo skenari të ri.
Pavarësisht përpjekjeve të Zhegrovës për të gjetur zgjidhje, Luciano Spalletti nuk e shikon si prioritet në Juventusin e tij. Sipas logjikës së trajnerit, ka disa arsye që e mbajnë Edonin mënjanë: preferenca e tij për Nico Gonzalezin, vështirësia për t’u shkëputur nga Conceiçaoi brenda asaj vendosjeje taktike dhe, së fundmi, paqëndrueshmëria e shfaqur nga e kaluara. Kjo paketë zgjedhjesh e bën të kuptueshme pse, në fillim, Zhegrova nuk gjeti hapësirën që priste—por jo gjithçka u mbyll aty.
Në start, futbollisti nuk e priti mirë vendimin dhe reagimi i tij u shndërrua në zhgënjim. Me të drejtë, sepse ai kishte investuar kohë dhe pritshmëri. Por Spalletti e kuptoi këtë dhe, gradualisht, e riintegroi atë në skemë, derisa u bë e pashmangshme mbështetja te cilësitë e tij. Arsyet nuk lidhen vetëm me rrethanat e momentit: lëndimet kanë luajtur pjesën e tyre, por ndikimi kryesor ishte prodhimi në fushë—jo thjesht në përgjithësi, por në mënyrën si Zhegrova e përdori hapësirën dhe çoi peshën e ndeshjes.
Spalletti sheh “i pandalshëm” të vërtetën te Zhegrova
Mesazhi i trajnerit u bë më i qartë pas ndeshjes së luajtur të dielën mbrëma, kur Spalletti foli për tiparet që e bëjnë lojtarin “të pandalshëm”. Ai theksoi se Zhegrova shfaq cilësi të veçanta kur krijohen situata një kundër një në hapësira të ngushta. Sipas asaj që u tha, ndonjëherë topin e mban më gjatë se ç’duhet dhe kjo bën që të mos shfrytëzohet menjëherë mundësia për pasim te Kalulu, i cili po bënte vrapim drejt portës. Por trajneri vuri në dukje edhe një detaj që e nxjerr lojën e tij nga “pamundësia” për ta parë: fillimisht kalon dy lojtarë, por më pas edhe dy mbrojtës—dhe pikërisht kjo bie në sy.
Pra, Zhegrova nuk është thjesht një emër për t’u brohoritur në eufori të menjëhershme, por një opsion me ndikim të prekshëm. Nëse lojtari dëshiron të jetë i kompletuar, duhet të ketë vullnetin, qëndrueshmërinë dhe aftësinë për të pasur ndikim edhe kur situata duket e pashpresë. Pikërisht këtu qëndron pjesa vendimtare: trajneri e sheh se cilësitë ekzistojnë dhe dalin në dritë kur i jepen hapësirat e duhura. Nuk bëhet fjalë se ai “është i destinuar të bëhet ikonë” apo se do të ndryshojë gjithçka me një goditje të vetme—por se është një lojtar që mund të rritet brenda rolit të tij dhe të sjellë zgjidhje brenda momentit të ndeshjes.
Për këtë arsye, vëmendja u përqendrua te performanca e tij konkrete, sidomos ndaj Sassuolos. Në atë seri, Zhegrova barazoi dy herë rezultatin ndaj Sassuolos, duke e bërë të ndihet diferencën kur rezultati kërkonte reagim. Në të njëjtën kohë, ai mori edhe qortime nga stoli pse nuk e dërgoi menjëherë topin, megjithëse premisat e ndikimit ishin aty: krijimi i situatave, kalimi i kundërshtarëve dhe aftësia për të qenë i rrezikshëm në zonat ku ekipet zakonisht mbyllen. Kështu, mesazhi i Spallettit nuk u kufizua vetëm te euforia, por u përkthye në një vlerësim të qartë të asaj që Edon Zhegrova po arrin kur i vjen radha.
Botuar fillimisht në Koha.net