Pakënaqësia në Venezuelë po rritet mes një numri në rritje familjesh që kanë parë banesat e tyre të shndërrohen në gërmadha pas dy tërmeteve të fuqishme. Në sfond të fatkeqësisë, zemërimi ndaj qeverisë – e cila mbështetet nga Donald Trump – po kthehet gjithnjë e më shumë në një akuzë për papërgatitje dhe përgjegjësi të vonuara.
Edhe përpara se dy lëkundje të forta të godisnin vendin dhe ta shndërronin kompleksin e banesave qeveritare OPPE 25 në një kaos me beton të copëtuar dhe jetë të shkatërruara, “themelet” e revolucionit populist “Bolivarian” të Hugo Chavezit kishin filluar të lëkundeshin. Në shumë lagje, mbështetja që dikur dukej e konsoliduar ndaj projektit të trashëgimtarëve të Chavezit, tashmë po përballet me realitetin e një katastrofe për të cilën, sipas perceptimit të banorëve, administratat nuk kishin plane të mjaftueshme.
Gabriel Gonzalez është një prej atyre që e mban mend qartë premtimin që i është bërë. Ai tregon se në vitin 2013, kur mori çelësat e apartamentit të tij të ri, ndjeu entuziazëm të madh. Banesa, në një prej kullave 12-katëshe, ishte ndërtuar në një zonë të pasur të qytetit bregdetar turistik Caraballeda, me objektin e qeverisë për strehim dhe shpërndarje të apartamenteve.
Gonzalez, i cili punon si punëtor ndërtimi 45-vjeçar, përshkruan se si entuziazmi u shndërrua në një periudhë të vështirë, kur u detyrua të braktiste shtëpinë e tij pas rrëshqitjeve vdekjeprurëse të baltës. Ai thotë se humbi strehën dhe qëndroi për dy vjet në … ndërsa situata e pasigurtë vijonte. Historia e tij përfaqëson përplasjen mes premtimeve të ndërtimit dhe rrezikut real të terrenit, i cili doli edhe më kritik kur vendi u godit nga tërmetet.
Ndërkohë, ndërsa trashëgimtarët e lëvizjes politike të Chavezit përpiqen të përballen me pasojat, pakënaqësia ndaj qeverisë po merr terren. Banorë dhe familje po kërkojnë shpjegime për gjendjen e objekteve dhe për mënyrën si u menaxhua emergjenca. Në OPPE 25, pamjet e betonit të çarë dhe strukturave të dëmtuara u bënë simbol i asaj që shumë e shohin si një përgjigje të vonuar dhe të papërgatitur ndaj një rreziku real.
Tërmetet shkatërruan OPPE 25 dhe rritën zemërimin ndaj qeverisë
Pjesa më e madhe e indinjatës lidhet me faktin se fatkeqësia nuk erdhi “papritur” nga perspektiva e komuniteteve që jetojnë në zona ku rreziku gjeologjik ka qenë i pranishëm. Për banorë si Gabriel Gonzalez, përvoja e mëparshme me rrëshqitjet e baltës e kishte paralajmëruar se stabiliteti i mjedisit nuk ishte i garantuar. Prandaj, kur tërmetet e fuqishme sollën shkatërrim të gjerë, reagimi i njerëzve nuk u kufizua vetëm në përballimin e dëmeve, por u shndërrua në kërkesë për llogaridhënie.
Ndërkohë që kompleksi OPPE 25 përballej me pasojat, rrëmuja e shkaktuar nga beton i copëtuar dhe jetët e shkatërruara nxori në pah edhe tensionet politike që kishin nisur më herët. Siç theksohet në rrëfimet e banorëve, “themelet” e narrativës së revolucionit “Bolivarian” – i nisur nga Hugo Chavez – kishin filluar të lëkunden qysh para goditjes së dy tërmeteve. Në këtë logjikë, katastrofa u bë një provë e re për kapacitetin e institucioneve për të mbrojtur qytetarët dhe për të garantuar siguri reale në banesat e ndërtuara me projekte qeveritare.
Familjet që humbën shtëpitë dhe kërkojnë mbështetje po e shohin periudhën pas goditjes si momentin ku shfaqen gabimet e planifikimit. Caraballeda, si një zonë bregdetare turistik, u gjend e përfshirë në një përplasje mes ndërtimit të planifikuar dhe realitetit të rrezikut. Historia e Gabriel Gonzalez, që nga marrja e çelësave në vitin 2013 e deri te përballja me rrëshqitjet dhe më pas me tërmetet, e bën të qartë se për banorët premtimet nuk mjaftuan. Zemërimi që po rritet tashmë po kërkon përgjigje konkrete për atë që u shfaq si mungesë përgatitjeje, ndërsa pasojat e shkatërrimit vazhdojnë të rëndojnë mbi komunitetin.
Botuar fillimisht në Koha.net