Kur Antonio Rüdiger hyri në lojë si zëvendësues në fitoren 7:1 të Gjermanisë ndaj Kuraçaos, prapa skenës ai kishte parasysh një histori që nuk lidhej me stadiumin. Mbrojtësi i Real Madridit e dinte se familja e tij e madhe do ta shihte me krenari momentin e futbollit, por rruga drejt këtij suksesi ishte ndërtuar shumë më herët, në mes të pasigurisë dhe dhunës.
Gjërat do të kishin marrë një drejtim krejt tjetër, nëse prindërit e Rüdigerit nuk do të kishin arritur të iknin nga lufta civile dhjetëvjeçare në Sierra Leone. Ata u detyruan të kërkonin një jetë të re në Evropë, duke u kthyer në pjesë të një kapitulli që, për vite me radhë, e kishte larguar familjen nga çdo garanci normale. Rüdigeri e përshkruan vendimin si të vetmen rrugë për të shpëtuar.
“Vendimi ishte që vetëm të largohemi prej atje”, ka thënë Rüdiger për BBC. Ai thotë se fliste shumë herë me vëllain për këtë, dhe sipas tij vëllai i tregonte atë që kishte parë dhe çfarë marshimi kishin bërë drejt kryeqytetit për të gjetur pak siguri. Distanca mes Konos, ku jetonte familja e tij, dhe kryeqytetit Freetown është rreth 340 kilometra. Udhëtimi nuk ishte i thjeshtë: ishte i rrezikshëm dhe kërkonte veprime të menduara për të mos rënë në duart e njerëzve që u kërcënoheshin.
Rrëfimi shkon më tej me detaje që tregojnë sa e vështirë ishte për familjen të ruante fëmijët gjatë arratisjes. Xhaxhai i Rüdigerit bëri veprime ekstreme për të parandaluar që nipërit dhe mbesat e tij të rrëmbeheshin nga rebeleët dhe të përfundonin ushtarë të detyruar. Rüdiger tregon se xhaxhai i kishte fshehur fëmijët në një qese me oriz dhe më pas u kthye t’i merrte, duke vazhduar udhëtimin. Ai shton se ndonjëherë familja duhej të qëndronte e fshehur, duke u shtirë sikur ishin të vdekur për të mos u qëlluar apo rrëmbyer.
Futbolli i sjell në skenë kujtimet e refugjatëve
Rüdigeri është më i vogli nga gjashtë vëllezër e motra. Ai është i lindur në Berlin të Gjermanisë, ndërsa familja e tij u pranua si refugjatë në Gjermani. Kështu, nga një histori larg shtëpisë dhe nga një rrugë e mbushur me frikë, ai u shndërrua në një emër që tani e lidhin me Europën dhe sukseset në nivelet më të larta. Në rrugëtimin e tij në sport, ai ka fituar dy herë Championsin, dhe thotë se ka ardhur koha që të ngrihet zëri në mbështetje të refugjatëve.
Në Botërorin që po zhvillohet në SHBA, Kanada dhe Meksikë, futbollistët refugjatë po lënë gjurmë. Një prej emrave kyç është Alphonso Davies, kapiten i Kanadasë, i cili ka kaluar vitet e para në një kamp refugjatësh në Ganë. Prindërit e tij u larguan nga Liberia, që u shkatërrua nga një luftë civile gjatë viteve 1990-ta. Davies e lidh historinë e tij me pritjen që ka marrë më pas: “Kanadaja do të thotë shumë për mua”, ka thënë ai. “Na priti me krahë hapur”, shton Davies, duke e vlerësuar mundësinë që ia dha Kanadaja.
Ka edhe shumë yje të tjerë që e kanë gjetur veten në botën e futbollit pasi ishin rritur në rrethana të ngjashme. Prindërit e Eduardo Camavingas u larguan nga Angola për në Francë. Victor Moses i Nigerisë u zhvendos në Mbretërinë e Bashkuar pasi prindërit iu vranë në përleshje fetare në Nigeri në vitin 2002. Në listë përfshihen edhe futbollistë që kanë lindur, apo janë rritur në kampe refugjatësh në Afrikë, por tani po fitojnë mundësinë të shfaqen në skenën më të madhe të Botërorit. Për Rüdigerin dhe Davies, këto momente nuk janë thjesht paraqitje sportive; ato lidhen me shpresën për të rikthyer kujtimet dhe për të mbajtur të gjallë historitë e atyre që u detyruan të ikin.
Botuar fillimisht në Koha.net