Filmi “Vidra” vjen me një histori që nis nga një takim i rastësishëm, por shpejt kthehet në një rrëfim për humbjen, tradhtinë dhe dhunën, teksa personazhi kryesor përpiqet të rimarrë kontrollin mbi jetën. Në qendër të ngjarjeve është Hana, një vajzë e re që përballet me disa goditje njëkohësisht, duke e bërë përvojën e saj jo vetëm emocionale, por edhe krejtësisht të pakthyeshme.
Së fundi, “Vidra” është shfaqur për herë të parë në Kosovë të shtunën mbrëma, në kinemanë “Armata”. Rrëfimi e ndjek Hanën, të luajtur nga aktorja Masha Drashler, e cila e takon Balshën – një djalë që e fton për të xhiruar eklipsin e diellit pranë Liqenit të Shkodrës. Megjithatë, pikërisht ajo ditë shënon pikën ku jeta e Hanës ndryshon dhe merr një drejtim që nuk kthehet më pas.
Brenda të njëjtës linjë kohore, familja dhe rrethanat personale fillojnë të shpërbëhen. Sipas rrëfimit të filmit, babai i Hanës vdes dhe lë pas një testament me një dëshirë të pazakontë: të varroset i veshur me kostum hapësinor. Kërkesa e tij, edhe pse në pamje të parë mund të duket absurde, për Hanën kthehet në një çështje të dinjitetit dhe në një mënyrë për ta përmbushur amanetin deri në fund.
“Vidra” nis nga një ditë e zakonshme, por kthehet në kërkim për dinjitet
Si rrjedhojë, Hana vihet përballë hezitimit të familjes për ta pranuar këtë dëshirë. Ndërkohë që ajo përpiqet të mbajë gjallë vullnetin e të atit, ngrihen pengesa që e vënë në provë vendosmërinë e saj. Filmi e ndërton tensionin jo vetëm rreth asaj që do të bëhet me testamentin, por edhe rreth mënyrës se si reagojnë njerëzit kur përballen me dhimbjen, tradhtinë dhe dhunën që shoqërojnë rrëfimin.
“Vidra” nën regji të Srdjan Vuletiqit dhe me skenar të Stefan Boskoviqit, është prezantuar në Prishtinë në kuadër të edicionit të 18-të të festivalit ndërkombëtar të filmit “PriFest”. Në këtë mënyrë, filmi jo vetëm që vjen para publikut kosovar, por edhe vendoset në një kontekst festiv që i jep më shumë vëmendje narrativës dhe tematikave të tij. Zhvillimi i historisë shfaq një ritëm ku detajet emocionale dhe vendimet e vështira të personazheve marrin peshë, ndërsa Hana mbetet boshti i gjithçkaje.
Një element i rëndësishëm i prodhimit është bashkëprodhimi ndërkombëtar. Filmi realizohet si bashkëprodhim mes Malit të Zi, Kosovës, Bosnjë e Hercegovinës, Italisë dhe Kroacisë. Përveç kësaj, “Vidra” përshkruhet si një vepër që largohet nga temat që shpesh kanë dominuar kinematografinë e rajonit. Në vend të skemave të zakonshme, filmi vendos të fokusohet te njeriu, te trauma dhe te nevoja për të rimarrë kontrollin mbi jetën, duke e bërë përvojën e personazhit kryesor një udhëtim përtej thjesht një ngjarjeje tragjike.
Derisa Hana përpiqet ta çojë deri në fund amanetin e të atit, rrëfimi ndërthur dramën familjare me një betejë të brendshme që lidhet me mënyrën se si njeriu përballet me humbjen dhe me pasojat e marrëdhënieve të prishura. Në këtë film, vendimi për të ruajtur dinjitetin dhe për të respektuar vullnetin e babait nuk trajtohet si thjesht formalitet, por si rrugë për të ecur përpara kur jeta është tronditur. Kështu, “Vidra” e çon publikun të shohë se si një amanet i pazakontë mund të kthehet në një test të plotë për atë që mbetet brenda një personi.
Botuar fillimisht në Koha.net