Një hulumtim i ri po hedh dritë mbi një lidhje që deri më tani është parë më shumë në nivel të mirëqenies emocionale: ndjenjat e vetmisë dhe mungesa e kontakteve sociale mund të lidhen me një ritëm më të shpejtë të plakjes biologjike te njerëzit. Ideja nuk lidhet vetëm me mënyrën si ndihemi, por edhe me atë si trupi duket se “plaket” në nivel më të thellë.
Edhe pse dy persona mund të kenë të njëjtën moshë kronologjike, mosha e tyre biologjike mund të ndryshojë ndjeshëm. Kjo do të thotë se numri në pasaportë mund të mos përputhet plotësisht me gjendjen biologjike të organizmit. Në këtë kontekst, studiuesit theksojnë se dallimi mes moshës kronologjike dhe asaj biologjike mund të jetë i lidhur edhe me faktorë të përditshëm, si shpeshtësia dhe cilësia e ndërveprimeve sociale.
Studimi i publikuar në revistën Health Psychology tregon se sa shpesh dhe sa cilësore janë ndërveprimet sociale mund të ndikojnë në mënyrën se si zhvillohet plakja biologjike. Me fjalë të tjera, jo vetëm prania ose mungesa e marrëdhënieve ka peshë, por edhe mënyra se si ato marrëdhënie përjetohen në jetën e përditshme.
Vetmia dhe izolimi social mund të shpejtojnë plakjen biologjike
Për të kuptuar këtë dallim, hulumtimi mbështetet te shënues në gjak, të cilët përdoren për të vlerësuar “moshën biologjike”. Këta shënues shërbejnë si një matje e brendshme, që e bën të mundur të shihet nëse trupi po ecën më shpejt drejt fazave që lidhen me plakjen. Në këtë mënyrë, studiuesit nuk mjaftohen vetëm me të dhëna subjektive, por e lidhin përvojën e vetmisë me rezultate biologjike të matshme.
Studimi sugjeron se ndjenjat e vetmisë nuk janë thjesht një gjendje emocionale kalimtare. Ato mund të shoqërohen me mungesë kontakti social, çka, sipas gjetjeve, lidhet me një ritëm më të shpejtë të plakjes biologjike. Kjo do të thotë se kur një person ka më pak ndërveprime, ose ndërveprimet i ka me cilësi të ulët, trupi mund të reagojë në mënyra që pasqyrohen te shënuesit në gjak dhe te vlerësimi i moshës biologjike.
Një nga pikat kyçe që del nga ky hulumtim është fakti se plakja biologjike nuk është e njëjtë për të gjithë, edhe kur kushtet bazë, si mosha kronologjike, duken të ngjashme. Dallimet mund të shfaqen përmes mënyrës se si trupi “e përjeton” mjedisin social. Ndërveprimet sociale, në kuptimin e tyre të plotë, përfshijnë si shpeshtësinë e kontaktit, ashtu edhe përvojën e lidhjes me të tjerët.
Në praktikë, kjo nënkupton se vetmia dhe izolimi social mund të konsiderohen faktorë që ndikojnë te proceset e brendshme biologjike. Nëse dy njerëz janë të njëjtës moshë kronologjike, por njëri prej tyre përjeton më shumë vetmi ose ka më pak ndërveprime sociale, rezultatet biologjike mund të tregojnë një mospërputhje të qartë në ritmin e plakjes. Për këtë arsye, hulumtimi e vendos fokusin te rëndësia e kontakteve sociale jo vetëm për mirëqenien mendore, por edhe për shëndetin biologjik.
Meqenëse studimi është publikuar në Health Psychology dhe bazohet te matje me shënues në gjak, ai e lidh fort temën e vetmisë me një aspekt të matshëm të biologjisë së plakjes. Mesazhi që qëndron në qendër është i qartë: sa shpesh dhe sa cilësore janë ndërveprimet sociale mund të luajnë një rol të rëndësishëm në dallimin mes moshës kronologjike dhe asaj biologjike, duke ndikuar potencialisht në ritmin e plakjes.
Botuar fillimisht në Albeu
