Futbolli po kthehet sërish në shtëpi dhe kjo u ndje menjëherë në Atlanta. Ndërsa jashtë stadiumit jehohej një këngë me vargun “Futbolli po kthehet sërish në shtëpi, me Tommy Tuchel”, mijëra tifozë anglezë festonin fitoren 2-1 ndaj Kongos. Anglia mori rezultat pozitiv, Kongo u eliminua dhe “Tre Luanët” tani ndodhen vetëm katër fitore larg trofeut të parë të Kupës së Botës, pas plot 60 vitesh. Prandaj, ka arsye reale për të ëndërruar.
Megjithatë, kur situata shihet më ftohtë dhe me një analizë më objektive, del në pah një shqetësim që mund të ndikojë te objektivi final i Anglisë. Pas 18 muajsh nën drejtimin e Thomas Tuchel, sidomos në aspektin e lojës së ekipit në turne të mëdhenj, shumë pak gjëra kanë ndryshuar në mënyrën si sillet në fushe. Entuziazmi pas suksesit ndaj Kongos është i kuptueshëm, por ajo që u pa në fushë të kujtonte shumë skuadrën e Gareth Southgate: një ekip që shpëtohet shpesh nga cilësia individuale e yjeve të saj, edhe kur loja kolektive nuk bind.
Trajneri ka ndryshuar, por modeli qëndron pothuajse i njëjtë. Ajo që pritej nga ardhja e Tuchel ishte një përmirësim më i dukshëm në strukturë dhe në mënyrën e kontrollit të lojës. Por, të paktën në nivelin e paraqitjeve, është e vështirë të identifikohet një ndryshim real. Nëse Anglia shkon drejt trofeut, pyetja kryesore është nëse kjo ndodh sepse ka një evoluim të lojës, apo thjesht sepse individët i shpëtojnë në momentet kyçe.
Anglia fiton, por vështirësitë në presionin e ndeshjeve vendimtare mbeten
Euro 2024 ishte një turne i pazakontë për “Tre Luanët”. Gareth Southgate u kritikua vazhdimisht nga tifozët dhe mediat për stilin e kujdesshëm të lojës, ndaj vendosi të mbështetej te pothuajse të gjithë lojtarët ofensivë në të njëjtën kohë. Rezultati ishte se Anglia arriti në finale pa zhvilluar asnjë ndeshje vërtet bindëse. Në fazën e grupeve, ekipi regjistroi dy barazime dhe një fitore minimale 1-0 ndaj Serbisë. Në fazën me eliminim direkt, Jude Bellingham e shpëtoi skuadrën ndaj Sllovakisë me gol në kohën shtesë, ndërsa Anglia e siguroi finalen ndaj Zvicrës vetëm pas penalltive. Në fund, finalja u vendos nga goli i vonshëm i Ollie Watkins kundër Holandës.
Edhe pse paraqitja më e mirë erdhi në finale, Spanja ishte skuadra më e mirë dhe fitoi me meritë. Për shumëkënd, “sekreti” i rrugëtimit anglez gjatë atij turneu ishte i thjeshtë: Anglia ishte e vështirë për t’u mposhtur, por në shumicën e rasteve mbështetej te momentet magjike të futbollistëve si Bellingham, Harry Kane, Bukayo Saka apo Cole Palmer. Megjithatë, problemi shfaqet sidomos kur ndeshjet bëhen më të rëndësishme. Në ato raste, edhe kur individët shfaqen me cilësi, skuadra si tërësi duket sikur dorëzohet nën presion.
Shembulli më konkret ishte finalja e Euro 2024 kundër Spanjës. Pas barazimit 1-1, në 15 minutat e fundit Anglia pothuajse u zhduk nga loja. Spanja realizoi 105 pasime, ndërsa Anglia vetëm 27. Në të tretën sulmuese, spanjollët bënë 39 pasime, përballë vetëm 10 të anglezëve. Pasimet përpara ishin 63, me 15 në favor të Spanjës. Ishte një lojë konservatore, me mungesë guximi dhe intensiteti. Në minutën e 86-të, Spanja e ndëshkoi me golin vendimtar.
Një dinamikë e ngjashme u pa edhe te fitorja ndaj Kongos. Anglia e nisi ndeshjen pa ritëm dhe pati vështirësi në qarkullimin e topit. Declan Rice gaboi disa pasime të thjeshta, Harry Kane humbi topa të lehtë dhe Kongo kaloi në avantazh që në minutën e shtatë pas një kundërsulmi të shpejtë. Fokusimi pas golit u shfaq si një përpjekje për të mbrojtur Djed Spence, por problemi kishte nisur më herët, me humbjen e kontrollit në mesfushë. Vetëm pasi mbeti në disavantazh, Anglia u zgjua disi, por loja vijoi të dukej tepër e kujdesshme. Madje, edhe Kongo u duk afër golit të dytë kur Yoane Wissa goditi shtyllën.
Edhe në fazën sulmuese, idetë mungonin. Shpesh skema dukej e thjeshtë: “Jepjani topin Jude Bellinghamit dhe shpresoni”. Marcus Rashford ishte aktiv, por pa konkretizim; Noni Madueke përsëriste të njëjtat lëvizje; Elliot Anderson nuk arriti të ndikonte në mesfushë. Ezri Konsa, një mbrojtës qendre, ishte lojtari që dërgoi më shumë pasime drejt zonës sulmuese. Në fund, megjithatë, sërish ishte Harry Kane ai që bëri diferencën, duke shënuar dy gola në 15 minutat e fundit dhe duke i dhënë Anglisë fitoren 2-1.
Pas ndeshjes, Tuchel u pyet nëse skuadra e ndjeu peshën e fanellës në periudha të caktuara të lojës. Trajneri gjerman e hodhi poshtë këtë ide. Pavarësisht suksesit, kualifikimit dhe festës në Atlanta, mbetet pyetja kryesore: a ka ndryshuar vërtet Anglia me Thomas Tuchel, apo vazhdon të mbështetet te shkëlqimi i yjeve të saj në momentet vendimtare?
Botuar fillimisht në Telegrafi