Jam 28 vjeçe dhe prej katër vitesh kam një lidhje me të dashurin tim. Ai është i kujdesshëm, besnik dhe më trajton mirë, por prej më shumë se një viti kam nisur ta tradhtoj. Dua ta them qartë: ai nuk më ka dhënë asnjë arsye për dyshim. Pikërisht kjo e bën edhe më të rëndë atë që po ndodh.
Kur dal me shoqet për të festuar, në vend që të mbyllem në një natë të qetë, përfundoj duke flirtuar me burra të panjohur. Në disa raste kam shkuar edhe më tej: kam kaluar natën me ta. Gjatë atyre momenteve ndihem e lirë dhe e emocionuar, sikur gjithçka zhduket dhe unë më në fund bëj atë që dua pa u ndalur. Por sapo zgjohem, fillon menjëherë faji.
I kam premtuar vetes dhjetëra herë se do të ndalem. Çdo herë që mendoj për veprimet e mia, më vjen dëshira të shkëputem, të mos e çoj më tej dhe të mos e përsëris. Megjithatë, sa herë dal përsëri, duket sikur humbas kontrollin. Nuk është thjesht një dëshirë e momentit—është diçka që përsëritet, pavarësisht vendimeve që marr më herët.
Një element tjetër që e përkeqëson situatën është fakti që i dashuri im nuk dyshon për asgjë. Ai flet për të ardhmen tonë, për martesën dhe krijimin e familjes. Ndërkohë, unë jetoj me një sekret që, nëse zbulohet, mund të shkatërrojë gjithçka që kemi ndërtuar deri tani. Sa më shumë ai beson dhe planifikon, aq më shumë ndihem e bllokuar brenda vetes.
Nuk jam plotësisht e sigurt pse e bëj këtë. Kam frikë se një ditë ai do ta zbulojë të vërtetën dhe do ta humb përgjithmonë. Ndonjëherë pyes veten nëse po e tradhtoj sepse nuk e dua më, apo sepse më pëlqen vëmendja që marr nga burrat e tjerë. Përballë kësaj dileme, ndjej një përzierje emocionesh: dëshirë për ta përsëritur sërish, por edhe faj të fortë që kthehet çdo herë pas natës së kaluar jashtë.
Një pjesë e problemit duket se lidhet me atë që po kërkoj emocionalisht. Sjellja ime nuk është vetëm tradhti; është edhe mënyra si po përpiqem të plotësoj një boshllëk që, ndoshta, nuk po e shoh qartë në marrëdhënie. Derisa të mos kuptoj se çfarë po përpiqem të mbush emocionalisht—qoftë mungesë vetëvlerësimi, nevojë për vëmendje, apo një pakënaqësi që nuk e kam trajtuar—është e vështirë të ndryshoj.
Stop tradhtisë nis me sinqeritetin dhe ndryshimin e rrugës
Është e rëndësishme të jem e sinqertë me veten: çfarë ndjej realisht për partnerin tim dhe sa e përkushtuar jam për lidhjen. Nëse nuk jam më e lidhur me atë që kemi, ai meriton ta dijë. Vazhdimi i fshehjes e shton vetëm dëmin dhe e mban situatën në një qark të rrezikshëm. Në të njëjtën kohë, nëse dua të shpëtoj marrëdhënien, nuk mjafton vetëm të premtoj për të mos u përsëritur—duhet të ndërpriten sjelljet që më çojnë drejt tradhtisë.
Prandaj, pyetja kryesore është çfarë duhet të bëj tani: të vazhdoj të jetoj me sekrete që mund të shkatërrojnë gjithçka, apo të ndaloj dhe të vendos qartë çfarë dua. Faji që ndjej tregon se jam e vetëdijshme për pasojat. Tani është momenti të vendos nëse dua të ndërtoj një të ardhme me partnerin tim, apo të vazhdoj një jetë që e rrezikon marrëdhënien çdo herë që dal dhe e humb kontrollin. Për të dalë nga ky model, këshillimi profesional mund të ndihmojë që të kuptohet shkaqet e sjelljes dhe të ndryshohet mënyra si veproj kur shfaqen tundimet.
Ndërsa secila natë e kaluar jashtë sjell ndjenjën e “lirisë” gjatë momentit, pas zgjimit mbetet realiteti: faj, frikë dhe një sekret që mund të shpërthejë. Zgjedhja që vjen tani kërkon vendime të qarta dhe veprime që e parandalojnë përsëritjen. Në fund, çështja nuk është vetëm tek tradhtia, por tek modeli që e ushqen atë—dhe tek ajo që duhet të ndryshojë, për të mos e çuar marrëdhënien drejt shkatërrimit.
Botuar fillimisht në Bota Sot