Letra e redaksisë mban gjurmë të një dite kur gazetari i ri, i futur sapo në profesion, u gjend në qendër të një takimi që nuk ofronte shumë shpjegime. Ishte vjeshtë e vonë e vitit 1998. Ai kishte marrë detyrë të ndiqte lëvizjet e ambasadorit amerikan Christopher Hill, të cilit i thuhej se do të shkonte diku në Malishevë.
Redaksia e udhëzoi të nisej me makinën zyrtare, një humvee amerikan, bashkë me pjesëtarët e konvojit. Në rrugë, konvoji dukej si i vetëm në sytë e militarëve serbë në postëroja, por ata nuk ndërhynin dhe as nuk e ndalonin gazetarin. Amerikanët, sipas rrëfimit, nuk po “nganin” askënd; po e linin makinën e redaksisë të vazhdonte pas tyre.
Kur u arrit në Dragobil, automjetet amerikane ndaluan. Hill dhe bashkëpunëtorët e tij hynë në një shtëpi me derë të hekurt blu. Në atë moment, gazetari i ri ishte në pozitën e dikujt që pret të marrë vesh më shumë, por realiteti ishte i ndryshëm: takimi zhvillohej në brendësi dhe ata që ishin pranë nuk i jepnin ndonjë detaj. Ai po priste të kuptonte çfarë ishte folur, por askush nuk po i jepte informacion me vlerë.
Jakup Krasniqi, zëdhënës, i dha vetëm një deklaratë të përgjithshme. Fjala e thënë nuk sillte të dhëna konkrete, por shërbente më shumë si një përgjigje e përgjithshme, pa shpjeguar thelbin e bisedimeve. Në atë situatë, Fatmir Limaj kaloi afër pa ndonjë fjalë me Hillin. Gazetari e kishte të vështirë ta lexonte ritmin e takimit, sepse rreth tij po qarkullonin vetëm sinjale të përgjithshme.
Pas një ore pritjeje pa ndonjë rezultat të qartë, ai e kuptoi se nuk po fitonte atë që kishte kërkuar. “Nuk ka gjë”, mendoi, sepse kështu ndodh shpesh në gazetari—diçka e madhe ndodh, por informacioni i nevojshëm nuk vjen. U ula prapa në makinë dhe po përgatitej të kthehej. Megjithatë, sapo po niseshin për t’u larguar, ndryshoi gjithçka.
Thaçi u lajmërua menjëherë, pa armë në dorë, me një fletore për shënime
Një djalë rreth 30 vjeç, i veshur me uniformë ushtarake, me një bllok shënimesh, por pa armë—as edhe revole—hapi derën dhe u ul në ulësen pranë gazetarit. Ai nuk u paraqit me pompozitet; kishte një fytyrë urbane, të qetë dhe të qeshur. Kur u prezentua, tha emrin: Hashim Thaçi.
Në atë moment, brenda makinës nisi një atmosferë e re. Gazetari përmend se shoferi Gjovani mori të lëshonte një këngë me çifteli, ku ideja ishte se “ashtu ku shqiptarët fitojnë në beteja heroike kundër armikut gjakatar”. Por mysafiri ynë i kërkoi të ndalonte, duke ndërhyrë në bisedë me një sinjal të drejtpërdrejtë. Edhe pse detajet e mëtejshme të asaj bisede nuk janë përshkruar në këtë fragment, fakti që Thaçi u përfshi menjëherë, e bën takimin brenda makinës pjesë të së njëjtës ditë të rëndësishme kur po pritej lëvizja e ambasadorit.
Kjo sekuencë ngjarjesh e vjeshtës së vitit 1998, nga konvoji amerikan i udhëtimit drejt Dragobilit e deri te hyrja e Hillit në shtëpinë me derë të hekurt blu, shfaq një realitet ku informacioni nuk jepet menjëherë. Pastaj, kur gazetari po nisej për t’u kthyer, u shfaq Hashim Thaçi—me uniformë ushtarake, me bllok shënimesh dhe pa armë—si një personazh i drejtpërdrejtë në skenën e asaj dite.
Botuar fillimisht në Koha.net
