Spanja e ka shkatërruar Francën në zemër të Teksasit, duke u kualifikuar në finalen e parë të Kupës së Botës që kur e fitoi trofeun në vitin 2010. Ndeshja e së martës mbrëma u mbyll me fitore bindëse 2:0 për spanjollët, rezultat që e la sulmin më të frikshëm të turneut pa frymë dhe pa mënyra reale për të krijuar rrezik.
Që nga fishkëllima e parë, spanjollët e trajtuan ndeshjen me kontroll të plotë dhe me një qasje që e “zuri” Francën në kurth. Spanja e neutralizoi kundërshtarin hap pas hapi, duke e kufizuar në vështirësi të vazhdueshme dhe duke mos e lënë të ndërtojë lojën që i kishte dhënë energji deri në gjysmëfinale. Për shumë minuta, dukej se e vetmja gjë që po rritej ishte dominimi i Spanjës, ndërsa “Les Bleus” po lodheshin në kërkim të hapësirave.
Golat u shënuan nga Mikel Oyarzabal dhe Pedro Porro, dy emra që e kthyen momentin në avantazh konkret. Megjithatë, rezultati 2:0 nuk e shpjegon plotësisht nivelin e dominimit. Kampionia evropiane e menaxhoi ndeshjen në posedim, diktoi ritmin dhe u mbylli rrugën sulmuesve francezë që të kishin qasje përpara. Në këtë takim, Spanja nuk ishte thjesht më e saktë: ishte më e organizuar, më kompakte dhe më e vështirë për t’u depërtuar.
Spanja drejt finales me neutralizim total të Francës
Pedro Porro e ka përshkruar ndeshjen si realizim të një ëndrre. Ai tha se ishte një paraqitje që nuk e kishte imagjinuar në këtë formë dhe se, sipas tij, edhe ëndrrat më të mira do të kishin qenë të pamjaftueshme për të. Porro theksoi gjithashtu se ekipi “bëri gjithçka si duhet” përballë një kundërshtari që po zhvillonte një Kupë të Botës të shkëlqyer, duke nënvizuar se suksesi erdhi nga puna kolektive.
Edhe vetë rruga e Spanjës drejt finalen tregon për një histori të gjatë pritjeje dhe një rikthim në nivele të larta. Spanja ka pritur shumë gjatë për titullin e parë të botës, të cilin e fitoi në vitin 2010. Tani, 16 vjet më pas, duket se po i afrohet një epoke tjetër të artë spanjolle, e nxitur jo vetëm nga përvojat e skuadrës, por edhe nga frymëzimi i Lamine Yamal. Megjithatë, ajo që e ka dalluar më shumë Spanjën në këtë rrugëtim është kolektivi, mënyra sesi lojtarët kuptohen mes tyre dhe e mbajnë ekipin të njëjtë edhe kur përballen me presion.
Ndeshja u prit të ishte një spektakël futbolli, por e tillë ishte kryesisht për një ekip. Spanja vendosi një “monopol” të vërtetë: e mbajti topin, mbylli hapësirat dhe i privoi “Les Bleus” nga ajo që u nevojitej më shumë sulmuesve—posedimi. Porro e theksoi këtë edhe drejtpërdrejt, duke thënë se një faktor kryesor për mbërritjen në finale ishte pikërisht mbajtja e topit. Ai e përshkroi rezultatin si fitore për një ekip “të pabesueshëm”, një grup lojtarësh “spektakolarë”, dhe si triumf për të gjithë 26 lojtarët e skuadrës.
Pas golit të parë, Franca nuk arriti të përshtatej. Pushimi që erdhi në kohën e duhur nuk solli ndryshime thelbësore në mënyrën se si u përball ekipi francez me kontrollin e Spanjës. Michael Olise, që kishte organizuar sulmet e Francës deri në gjysmëfinale, u pa shpejt si i izoluar nga skemat e kundërshtarit. Në pjesën tjetër të ndeshjes, ai u neutralizua plotësisht nga Marc Cucurell, i cili e mbylli korridorin që i duhej Francës për të krijuar aksione. Kështu, Spanja përforcoi edhe më tej dominimin e saj, duke e çuar ndeshjen drejt një përfundimi që e afron vetëm një hap larg titullit.
Tashmë, Spanja është vetëm një fitore larg që të jetë kampione e botës dhe e Evropës njëkohësisht. Në anën tjetër, francezët mund të flasin për gjërat që nuk shkuan mirë, por ajo që mbetet nga kjo gjysmëfinale është një meritë e qartë sportive: Spanja nuk e lejoi Francën të kishte ritmin e vet dhe e mbështolli ndeshjen me një lojë pothuajse perfekte deri në fund.
Botuar fillimisht në Koha.net