Dy ndeshje, dy humbje. Ky është fillimi i aventurës së Rolando Maranit në krye të Shqipërisë, kuqezinjtë që në këtë cikël nuk po arrijnë të gjejnë ekuilibrin e duhur as në kohët e para të ndeshjeve. Pas disfatës së mëparshme, ekipi shqiptar u ndal sërish me rezultat minimal, 0-1, këtë herë përballë Luksemburgut.
Takimi nisi me një episod që i befasoi menjëherë të pranishmit. Në minutat e para të lojës, Sinani arriti të gjejë rrugën drejt rrjetës. Aksioni ishte i ndërtuar me shpejtësi dhe me kontroll: një driblim me lehtësi, i realizuar mes përpjekjeve të tre lojtarëve shqiptarë, i hapi hapësira lojtarit. Pas depërtimit, Sinani nuk gaboi në finalizim dhe e dërgoi topin në rrjetë.
Shqipëria e mori vesh menjëherë se nuk do të kishte tolerancë për lëkundjet në mbrojtje. Megjithatë, edhe kur situata u duk se po stabilizohej, ndodhi një detaj që e bëri edhe më të qartë momentin: një shqiptar arriti të shënonte në minutën e 8 të lojës. Por fanella që ai kishte veshur nuk ishte ajo e ekipit kuqezi. Ishte fanella e Luksemburgut, çka e lidhi rastin me një episod të çuditshëm që e tërhoqi vëmendjen e të gjithëve, pa ndryshuar rezultatin në fushë.
Pas golit të pësuar, Shqipëria provoi të vinte në sulm me radhë dhe të gjente rrugën e golit. Megjithatë, idetë për të krijuar raste në metrat e fundit nuk dukeshin të qarta. Ekipi u përpoq të ndërtonte aksione më këmbëngulëse, por problemet në fazën ofensivë u shfaqën vazhdimisht: mungesë zgjidhjesh në momentet vendimtare dhe vështirësi për ta kthyer dominimin e pjesës së lojës në një rast konkret që do të çonte te barazimi.
Në të njëjtën kohë, ndeshja nxori në pah edhe një tjetër element që për vite konsiderohej si një pikë më e fortë e kuqezinjve: faza mbrojtëse. Kundërshtarët e Luksemburgut dilnin me lehtësi në kundërsulm, duke e vënë Shqipërinë përballë situatave të rrezikshme sa herë që topi humbej ose nuk menaxhohej siç duhet në distancat kritike. Defektet u panë të paktën në disa raste gjatë takimit, kur kundërshtarët arrinin të përfitonin nga hapësirat dhe të krijonin presion të menjëhershëm.
Rezultati u mbajt i njëjtë deri në fund, duke e mbyllur ndeshjen me fitoren e Luksemburgut 1-0. Për Shqipërinë, kjo ishte një tjetër goditje në nisjen e saj nën drejtimin e Rolando Maranit, pas një serie ku skuadra u ndal në mënyrë të ngjashme, me shifra minimale. Dy humbjet radhazi e bëjnë edhe më urgjente nevojën për ndryshim në dy drejtime: saktësinë në sulm dhe organizimin në prapavijë, sidomos kur përballë ke kundërshtarë që ndëshkojnë shpejt në kundërsulm.
Humbje 0-1: problemi i sulmit dhe lëkundjet në mbrojtje e dënuan Shqipërinë
Ndërkohë, episodet që ndodhën gjatë pjesës së parë e treguan se Shqipëria nuk po arrinte të kontrollonte ritmin e lojës. Që në minutat e para, rreziku erdhi nga një aksion ku Sinani u gjet në pozicionin e duhur për të shënuar. Pastaj, edhe tentativat për të prodhuar përgjigje u ndeshën me vështirësi të dukshme për të gjetur zgjidhjet në momentet vendimtare. Ndërsa në fazën mbrojtëse, kundërshtarët e shfrytëzuan lehtësisht hapësirat, duke e bërë të vështirë për kuqezinjtë që të ruanin qetësinë dhe të mbyllnin aksionet.
Për Shqipërinë, kjo ndeshje mbetet një mësim i qartë që tregon se edhe një rezultat i ngushtë, siç është 0-1, mund të reflektojë probleme të mëdha në detaje. Nëse në metrat e fundit nuk ka ide të qarta për të finalizuar dhe në prapavijë lejohet dalja e kundërshtarit me lehtësi, atëherë rreziku bëhet i vazhdueshëm. Kështu, edhe në këtë përballje, Luksemburgu arriti të ruante avantazhin dhe Shqipëria u largua sërish pa pikë, duke e çuar në dy numrin e humbjeve radhazi në aventurën e nisur me Rolando Maranin.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres
