Dëshmitarët e masakrës së Saradranit në Istog nuk janë të kënaqur me vendimin e dhënë ndaj Ekrem Bajroviqit, ish-pjesëtar i ushtrisë serbe dhe i përfshirë në pushkatimin e 15 shqiptarëve më 1999. Edhe pse në rigjykim Bajroviqi u shpall fajtor dhe mori dënim me 12 vjet burgim, ata e konsiderojnë dënimin jo në përputhje me krimin dhe flasin për pasojat që kanë mbetur mbi ta prej vitesh.
I mbijetuari i vetëm i asaj masakre, Naim Elshani, ka folur pas vendimit të premten. Ai ka theksuar se nuk pajtohet me atë çfarë gjykata vendosi, ndërsa ka përshkruar dhimbjen e rëndë që thotë se e mban ende që nga viti 1999. Sipas tij, plagët nuk janë mbyllur dhe përballja me traumën ka vazhduar për 27 vjet pa ndërprerje, duke ndikuar edhe në gjumin e tij.
Elshani ka deklaruar se edhe sot plagët, siç shprehet ai, “kullojnë gjak”. Ai tha se është pushkatuar nga serbët dy herë dhe se, sipas rrëfimit të tij, vazhdon të përballet me dhimbje edhe përmes vendimeve gjyqësore, duke e konsideruar këtë si një përvojë të dytë të ngjashme me atë të përndjekjes. Në të njëjtën kohë, ai ka ngritur pretendime për mungesë të sigurisë dhe mbrojtjes, duke thënë se nuk ka sigurim dhe se çdo ditë kërcënohet nga persona që, sipas tij, nuk i duan të mirën Kosovës.
Ndër të tjera, Elshani është ankuar për mungesë të mbështetjes institucionale për dëshmitarët e krimeve serbe në Kosovë. Ai ka thënë se ka kërkuar mbrojtje nga prokurori, por, sipas tij, nuk i është ofruar. Ai ka përmendur edhe shpenzimet personale, duke treguar se, siç theksoi, me shpenzimet e tij personale ka ardhur qindra herë në gjykatë për pesë vjet. Elshani ka folur edhe për transportin e dëshmitarëve, duke thënë se nuk vijnë dëshmitarët që, sipas tij, janë maltretuar gjatë viteve ’90 deri në vitin 1999.
“12 vjet burg është shumë pak” – Elshani kërkon drejtësi
Edhe kur u ndal te dënimi prej 12 vjetësh, Elshani e ka quajtur atë “shumë pak” për një kriminel lufte. Ai tha se marrja e një dënimi të tillë është, sipas fjalëve të tij, çmenduri dhe se në këndvështrimin e tij nuk ka drejtësi. Ai ka deklaruar se nuk e sheh drejtësinë dhe se vijon t’i vuajë pasojat, ndërsa ka theksuar se për 27 vjet nuk ka arritur të bëjë as pesë minuta gjumë për shkak të dhimbjeve që i ka. Kjo histori, sipas tij, lidhet drejtpërdrejt me atë që përjetoi dhe me mënyrën se si vazhdon të jetojë me traumat pas ngjarjes.
Pakënaqësinë e tij Elshani e ka shoqëruar edhe me qëndrimin se vendimi i gjykatës nuk i përgjigjet rëndësisë së krimit për të cilin Bajroviqi u shpall fajtor. Dëshmitari ka argumentuar se përfshirja në pushkatimin e 15 shqiptarëve më 1999 duhet të ndiqet nga një përgjigje më adekuate penale, ndërsa pretendon se mungon mbështetja dhe kujdesi ndaj atyre që dëshmojnë. Në këtë kuadër, ai ka theksuar se për të, jeta ka qenë disa herë në rrezik, ndërsa kërkon që institucionet të ofrojnë mbrojtje dhe kushte më të mira për dëshmitarët.
Një reagim të ngjashëm ka dhënë edhe dëshmitari Ylber Lipa. Ai ka shprehur pakënaqësi si për dënimin ashtu edhe për atë që e cilëson mospërkrahje nga shteti për dëshmitarët. Lipa ka theksuar se problemi kryesor është mungesa e mbështetjes për dëshmitarët dhe mosinteresimi për ardhjen e tyre në gjykatë, pavarësisht rrethanave me të cilat përballen. Ai ka shtuar se dëshmitarët përballen jo vetëm me shpenzime, por edhe me të gjitha pasojat e tjera që vijnë pas dëshmive dhe periudhave të gjata traumatike.
Sipas Lipës, në rastin konkret të Naim Elshanit, dëshmitari përballet me probleme shëndetësore, me pasoja dhe me trauma psikologjike. Duke folur për këtë, ai tha se shpreson që drejtësia, sado me vonesë, të bjerë në vend. Kështu, pakënaqësia pas rigjykimit të premten vazhdon të mbetet e pranishme te ata që i mbijetuan masakrës dhe që kërkojnë që vendimet gjyqësore të reflektojnë më drejt ndaj peshës së krimeve të kryera në Saradran në vitin 1999.
Botuar fillimisht në Koha.net
