Trajneri i Kombëtares shqiptare, Rolando Maran, ka folur për anën e tij më personale në një intervistë për fshf.org, duke sjellë detaje nga rutina e përditshme, dashuria për natyrën dhe përshtypjet që ka krijuar pas muajve të parë në Shqipëri. Përmes pyetjeve rreth ditës, ushqimit dhe madje edhe disa fjalëve të para në shqip, Maran tregon se si e përjeton jetën larg e afër fushës, por gjithmonë me të njëjtin pasion që e ka çuar drejt profesionit të trajnerit.
Herët në mëngjes, zakonisht rreth orës 7, Maran thotë se zgjohet edhe më herët kur i jepet mundësia. Gjëja e parë që bën është të kërkojë “një hapësirë të jashtme”, pa pasur rëndësi nëse është dritare, tarracë apo kopsht. Ai thekson se veprimi i parë është të dalë në një ambient të hapur, si një mënyrë për të nisur ditën me qetësi dhe energji.
Pasi ha mëngjesin, trajneri shprehet se nuk ka një orar të fiksuar për gjithçka, por zakonisht niset, bën shëtitjen e tij derisa arrin në vendin ku nis punën. Më pas, fillon përgatitjet për ndeshjet. Kjo mënyrë e organizimit e bën ditën të duket më “e lidhur” mes rutinës së përditshme dhe objektivave që vijnë me punën në kombëtare.
Përtej strukturës së punës, Maran thotë se çfarë i pëlqen më shumë nga aktiviteti i tij lidhet drejtpërdrejt me pasionin. Sipas tij, puna e tij lind nga pasioni dhe, pikërisht për këtë arsye, i pëlqen “gjithçka”. Rrëfimi i tij kthehet te fillimet: gjithçka nis kur luante futboll si fëmijë dhe përpiqej të bëhej futbollist. Më pas ia doli, dhe tani është trajner—në këtë rast trajner i kombëtares. Për të, kjo është arsye për krenari, por edhe mënyrë për të bërë diçka që i pëlqen vërtet, pa ndjerë që ka pjesë të punës që nuk i përputhen.
Tavë dheu dhe mikpritja që e bëri Maran të ndihej si në shtëpi
Kur flet për një ditë perfekte gjatë kohës kur është i lirë, trajneri thekson edhe një herë se e do shumë natyrën dhe ambientin e hapur, ndaj do të donte të ishte sa më shpesh jashtë. Sipas tij, kjo varet edhe nga stina: nëse është dimër, kërkon vende ku ka sa më shumë borë, sepse mund të bëjë edhe ski. Në ditët e lira, elementet që e bëjnë të ndihet i lumtur janë shëtitjet, familja dhe koha me miqtë.
Pas disa muajsh në Shqipëri, ajo që Maran përmend nuk është një “surprizë” e vetme, por një konfirmim i asaj që i ishte thënë. Ai thotë se i kishin folur për mikpritjen shqiptare dhe se, sipas tij, kjo mikpritje e ka tejkaluar atë që i kishin komunikuar. Trajneri shton se ndihet si në shtëpi: i është bërë të ndihet “si miku juaj prej gjithmonë”. Për të, kjo nuk është thjesht një cilësi e zakonshme, por diçka që e ka prekur.
Ndërsa pyetet për atë që e konsideron më “shqiptare” që ka mësuar, Maran shprehet se nuk ka një gjë të vetme. Ai thotë se dëshiron të mësojë shumë gjëra dhe se është ende herët për të përcaktuar saktësisht çfarë është. Ai shton se nuk i pëlqen të gënjejë: i pëlqen të thotë gjërat e vërteta, ato që i ndien vërtet.
Sa i përket asaj që i pëlqen më shumë te shqiptarët, ai përmend vendosmërinë dhe forcën me të cilën i kryeni gjërat. Këtë vlerë, thotë ai, e ka vlerësuar gjatë muajve të fundit dhe e sheh si diçka të madhe. Maran shton se do të donte t’ua transmetonte edhe lojtarëve të Kombëtares, sepse, sipas tij, ajo është ADN-ja e futbollistit dhe e popullit shqiptar.
Në pjesën e ushqimit dhe gjuhës, trajneri tregon se pjata shqiptare që i ka pëlqyer më shumë është tavë dheu. Ai shton me humor se nëse e ka shqiptuar mirë, është padyshim më e mirë sesa mënyra se si e shqiptova ai vetë, por sidoqoftë i ka pëlqyer shumë. Për sa i përket fjalës së preferuar në shqip, ai thotë se i pëlqen të thotë “avash-avash” për mënyrën si tingëllon. Ndërsa fjalën që e ka më të vështirë ta shqiptosh, e lidh me mënyrën e përshëndetjes: sipas tij, te italianët është shumë e lehtë të thuash “Ciao”, por ta thuash “Përshëndetje” në shqip është më e komplikuar. Pikërisht për këtë arsye, preferon ta thotë në italisht, sepse e gjen vërtet të vështirë në shqip.
Botuar fillimisht në Sport Ekspres