Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, reagoi nga Brukseli pas zgjedhjeve të zhvilluara në Republikën e Serbisë. Reagimi i tij erdhi pasi e pyeti gazetarja në intervistë, dhe Rama u shpreh se “muzika Në Beograd” nuk do të ndryshonte për Kosovën. Këtë formulim, në artikulim, e lidhnin drejtpërdrejt me situatën dhe programin që vinte nga Listë e Studentëve fituese në Serbi.
Aleksandër Vuçiq. Po ashtu, nuk pati as fjalë ngushëllimi për ish-presidentin e Serbisë, pavarësisht se në skenë mbeti diferenca mes fituesve dhe humbësve. Në të njëjtën vijë, Rama nuk i uroi fituesit zgjedhorë, duke lënë të kuptohej se ai priste të shihte zhvillime të mëtejshme pas formimit të qeverisë së re serbe.Distancë me fituesit, heshtje për humbësit
Metafora e përdorur për “muzikën” u interpretua si një lloj sinjali politik: distanca me fituesit dhe heshtja për humbësit. Sipas përshkrimit të situatës, distanca me fituesit shërben për të parë nëse ata do të interesohen për vazhdimin e miqësive të mëparshme mes qeverisë së Tiranës dhe qeverisë së re të Serbisë. Në Beograd, sipas kësaj linje, thuhet se nuk do të ketë nxitim për çështje të tilla, dhe edhe pas formimit të qeverisë, për një periudhë ata nuk do të ndjehen të detyruar të kërkojnë bashkëpunim më të ngushtë me kryeministrin shqiptar.
Përshkrimi i mëtutjeshëm i skenës shkon edhe më larg: thuhet se fituesit pritet të kenë të njëjtin “fat” që përmendej përpara, njësoj si ai që lidhej me Aleksandër Vuçiq. Në këtë kuadër, artikulimi pretendonte se Rama do të përballet me përgjigje penale për veprat dhe qëndrimet e tij ndaj ligjit, interesit të qytetarëve dhe kombit shqiptar. Në të njëjtën kohë, Rama përshkruhet si i kujdesshëm që të ruajë distancat dhe të menaxhojë marrëdhëniet, pasi, sipas atij narrativa, ai po monitorohet nga “humbësit” pas zgjedhjeve në Serbi.
Një pjesë e veçantë e artikulimit përmend “vëzhguesit humbës” që, sipas rrëfimit, kanë në dorë fakte dhe prova kompromentuese për shefin e ekzekutivit shqiptar. Referenca simbolike bëhej edhe me një episod të mëparshëm të përmendur si “Frigoriferi i Ballukut”, ku do të përmendej se ish-zv. kryeministrja mban videon sekrete të ish-shefit të saj. Në logjikën e këtij shpjegimi, nëse Rama rilidhet me lidershipin e ri serb, atëherë këta vëzhgues humbës do të reagojnë nga pozita e xhelozisë politike dhe nuk do ta pranojnë që miqësia e tij me fituesit të “lulëzojë”, siç thuhej se kishte ndodhur në kohën e Vuçiq.
Në këtë narrativë, përmendet edhe mundësia që dikush nga i njëjti rreth të lëshojë në publik fakte kompromentuese skandaloze. Megjithatë, artikulimi sugjeron se ata nuk do të përballen drejtpërdrejt me ardhësit në pushtet në Beograd, pasi argumenti ishte se ata kanë arkivën e veprimtarisë pro-serbe të Edi Ramës. Ndërkohë, parashikohet që Rama të tentojë përsëri afrimin me qeverinë e re në Beograd, përmes ndërmjetësuesit të tij, Baton Haxhiu, dhe përmes mesazheve të përcjella jo drejtpërdrejt. Në këtë kuadër, thuhej se Rama e ka ndërtuar shpesh qasjen e tij duke u përshtatur me partnerë të ndryshëm ndër vite, duke përmendur si përpjekje transformimi edhe lidhje të mëparshme me aktorë ndërkombëtarë.
Artikulimi e mbyll me idenë se Rama ndodhet në dilemë: duhet të rishikojë partnerin për bashkëpunim pas një ndryshimi të skenës politike në Serbi. Në këtë vijë, metaforat dhe batutat për “muzikën” prezantohen si mënyrë komunikimi kur, sipas kësaj logjike, nuk ka shumë hapësirë për deklarime konkrete. Ndërsa debati publik në Kosovë përqendrohet te apeli i ish-drejtuesve të UÇK-së dhe te ligji i ri për Specialen, në Hagë përmendet se ka nisur pothuajse në heshtje një procedurë tjetër: ajo për dëmshpërblimin e viktimave. Më tej, përmendet audioincizimi i Fehim Salit në Kosovë dhe kallëzimi penal ndaj drejtorit të BIA-s, Vladimir Orliq, në Serbi, të paraqitura si raste që lidhen me pretendime për angazhimin e raportuar të inteligjencës serbe në mbledhjen e votave për SNS-në.
Botuar fillimisht në Bota Sot