Kur Santiago Garcia doli në kujdesin intensiv për të parë gjyshen e tij, ai nuk mori me vete as kryqe e as ndonjë shenjëtor tjetër. Megjithatë, ai thotë se ndiente diçka që e lidhte me “të shenjtën” – një ndjesi që, për të, lidhej drejtpërdrejt me futbollin.
Gjithçka nisi prej një gjerdani që ai e mbante si pjesë të pandarë të identitetit të tij. Kur gjyshja e Garcias u sëmur shumë vjet më parë dhe ai e vizitoi në kujdesin intensiv, tifozi argjentinas hoqi gjerdanin e tij të dashur të Boca Juniors dhe ia vendosi rreth qafës. Për të, gjesti nuk ishte thjesht simbolik: ishte një mënyrë për të përçuar besim tek një ekip, tek një komunitet dhe tek diçka që i dukej si mbrojtje.
Garcia e përmbledh historinë me një fjali që e thotë ngadalë, ndërsa kujton momentin: “Boca do tëtë shpëtojë”. Dhe, sipas asaj që ai rrëfen, ekipi ia doli të bëjë realitet premtimin. “Dhe e bëri. Tani është i saj”. Pas asaj dite, besimi i tij në klubin e tij nuk u zbeh; përkundrazi, u ruajt si një kujtesë e fortë që lidhej me sëmundjen, shpresën dhe rikthimin e shëndetit.
Ky lloj përkushtimi shpjegon pse, për miliona njerëz në Amerikën Latine, futbolli nuk qëndron vetëm te rezultati në fushë. Rajoni po përgatitet edhe për Kupën e Botës në futboll, ndërsa lidhja e tifozëve me ekipet e tyre shpesh shfaqet në jetën e përditshme, duke u kthyer në rituale dhe besime të lidhura me sportin. Nga Argjentina në Meksikë, emocionet dhe identiteti që krijon futbolli marrin forma të ndryshme, por gjithmonë i mbajnë njerëzit afër njëri-tjetrit.
Futbolli kthehet në ritual: tifozët ndihen “të shenjtë” përmes klubit
Analisti meksikan Erick Fernandez e lidh këtë me një lidhje të gjatë emocionale mes publikut dhe ekipeve. Ai thotë se kjo lidhje nxit identitetin dhe, mbi të gjitha, krijon një ndjesi për t’u ndjerë pjesë e një procesi sportiv që i përfaqëson. Në këtë mënyrë, tifozët nuk e shohin ekipin vetëm si një skuadër që luan; ata e shohin si diçka që i mban të bashkuar, që u jep gjuhë për të shprehur ndjenjat dhe që shoqëron momente të rëndësishme personale.
Në Argjentinë, pasioni për sportin shpesh trashëgohet brenda familjeve. Besnikëria ndaj klubeve forcohet me kalimin e kohës, sidomos kur ndikimi vjen nga prindërit. Garcia tregon se dashuria e tij për Boca Juniors erdhi nga babai. Ai thotë se nëna e tij mbështeste një ekip tjetër, por pasi prindërit u takuan, edhe ajo u bë tifoze e Bocas. Sipas tij, kjo është një mënyrë tipike se si lind përkatësia: “Zakonisht mbështesni klubin e nënës apo babait tuaj. Futbolli është shtylla kurrizore e gjithçkaje, por ju zhvilloni një ndjenjë përkatësie ndaj një ekipi dhe e mbani atë me vete kudo”.
Garcia mund të ketë hequr dorë nga gjerdani që lidhte për të energjinë e Bocas, por gjurma e klubit, thotë ai, ishte gdhendur tashmë në lëkurën e tifozit. Në moshën 17-vjeçare ai bëri tatuazh një frazë nga himni i klubit. Ai e përshkruan atë si një pjesë që i përket një kënge “që është si një thirrje lufte” për ta. Në këtë rrugë, përkushtimi merr formë edhe te trupi, te kujtesa dhe te mënyra si njerëzit e jetojnë shprehjen kolektive.
Përtej objekteve personale dhe gjesteve në familje, në stadiume dhe rreth futbollit zhvillohet një ndjenjë komuniteti që ushqen emocionet. Këndimi i himneve, lotët pas fitoreve ose humbjeve dhe përqafimi i të huajve brenda stadiumit shihen si përvoja që pasqyrojnë përkushtimin kolektiv. Kur identiteti krijohet si bashkësi, reagimet mund të jenë po aq të forta kur vijnë nga brenda, edhe kur vijnë nga rivaliteti. Garcia përmend se reagimet negative e pozitive mund të lindin nga kjo ndjenjë identiteti, duke theksuar një dinamikë ku një tifoz mund të reagojë dhunshëm nëse beson se një anëtar i komunitetit të tij sportiv është sulmuar nga një rival, edhe në situata normale që ndryshe nuk do t’i ndërmerrte. Kjo tregon se, për shumë veta, futbolli nuk është thjesht lojë, por një mënyrë për të jetuar marrëdhëniet, besimin dhe përkatësinë.
Botuar fillimisht në Koha.net