Në një fshat të vogël në Oxfordshire, Britania e Madhe, banorët e Piddington kanë votuar pro mbajtjes së një referendumi për shpalljen e pavarësisë nga Mbretëria e Bashkuar. Vendimi i tyre vjen si reagim ndaj planeve të qeverisë britanike për të strehuar një numër të madh azilkërkuesish në afërsi të fshatit.
Sipas njoftimeve të publikuara, banorët e Piddington e mbajtën votimin pasi Ministria e Brendshme bëri me dije se synohet të zhvendosen deri në 1,250 azilkërkues meshkuj në një ish-kazermë ushtarake pranë fshatit. Për banorët, ky propozim ka qenë shkak për kundërshtim të hapur dhe për përfshirjen e tyre në një nismë simbolike politike.
Referendumi u organizua si protestë dhe u mbajt më 4 korrik, në përkujtim të 250-vjetorit të pavarësisë amerikane. Në atë votim, 96 për qind e banorëve të fshatit thanë se donin që të mbahej referendumi. Akti synon të shprehë kundërshtimin e tyre, por edhe shqetësimet që, sipas tyre, lidhen me mënyrën se si po trajtohet situata e azilkërkuesve në zonë.
Fshati i Piddingtonit kërkon referendum si protestë ndaj planeve të strehimit
Megjithatë, kjo nismë është gjithashtu e lidhur me një element që banorët e pranojnë se nuk ka pasoja të drejtpërdrejta ligjore. Në artikull thuhet se nuk ekziston një mekanizëm ligjor me të cilin një fshat, qytezë apo qytet mund të shpallë pavarësinë nga Mbretëria e Bashkuar, përveç nëse kjo lejohet nga Qeveria dhe Parlamenti. Në këtë kuptim, referendum i Piddingtonit përshkruhet si një akt kryesisht simbolik.
Ndërkohë, qeveria parashikon edhe zgjerime të tjera të vendeve për strehimin e azilkërkuesve. Përtej Piddingtonit, një tjetër plan është zgjerimi i vendeve të Ministrisë së Mbrojtjes në Wethersfield në Essex dhe Crowborough në Sussex, me zgjatjen e kontratave të tyre të qirasë deri në katër vjet. Gjithashtu, në të njëjtën periudhë, garnizoni i Bicester, i vendosur midis Piddington dhe Upper Arncott, renditet si një nga tre vendet shtesë ushtarake që mund të shndërrohen në kampe për deri në 3,750 azilkërkues, së bashku me Linton-on-Ouse dhe Barnham.
Nisma e banorëve mori formë pas njoftimit të planeve në qershor. Më pas, në Piddington u thirr një takim urgjent, ku fshatarët shprehën kundërshtimin e tyre dhe ideja për shpalljen e pavarësisë u formua për herë të parë. Kryetari i këshillit famullitar të Piddington, Tim McNally, ka theksuar se bëhet fjalë për përfaqësim dhe se banorët nuk kanë pasur kontribut në propozim, ndërsa, sipas tij, janë bërë pyetje pa marrë përgjigje. Ai ka thënë gjithashtu se tronditja nga informacioni i ka nxitur njerëzit dhe se do të kishte qenë më e lehtë nëse do t’u ishte dhënë paralajmërim paraprak.
Edhe Ian Darby, i cili jeton në Piddington prej 16 vjetësh, e ka parë referendumin si një mënyrë që njerëzit të shprehin ndjenjat e tyre. Një këshilltar financiar 62-vjeçar, i cili votoi në favor të referendumit, ka argumentuar se qeveria nuk ka folur me deputetin dhe as me këshillin, duke e cilësuar procesin si jodemokratik. Ai ka thënë se çështja nuk është vetëm trajtimi i azilkërkuesve, por edhe impakti mbi njerëzit që jetojnë në fshat. McNally, në këtë rast, e ka krahasuar situatën me atë të revolucionarëve amerikanë në vitin 1776 dhe ka folur për nevojën e një ndryshimi.
Ndërkohë, shqetësime të ngjashme janë ngritur edhe në lidhje me dy kampet e tjera të propozuara për azil. Ish-baza në Linton-on-Ouse, në Yorkshire të Veriut, dhe Barnham, në Suffolk, janë përballur me reagime lokale. Kur planet për zgjerim u kundërshtuan në fillim të këtij muaji, Jake Richards, ministër i drejtësisë, ka pranuar se Qeveria do të përballet me kundërshtime nga komunitetet lokale, por ka theksuar se veprimi është i nevojshëm për t’i dhënë fund përdorimit të hoteleve për strehimin e azilkërkuesve.
Richards ka argumentuar se vendet ushtarake që propozohen për përdorim janë më të mëdha dhe më të kufizuara se alternativat, duke nënkuptuar se ky është një hap për të mbyllur hotelet. Ai ka thënë se qeveria i ka bërë një premtim popullit britanik për mbylljen e hoteleve që, sipas tij, kanë shkaktuar ankth dhe dhimbje në të gjithë vendin, dhe se administrata synon të kontrollojë kufijtë dhe të rregullojë sistemin e azilit. Në të dhënat e përmendura në artikull, deri në fund të marsit 2026 kishte 20,885 azilkërkues në rreth 170 hotele, ndërsa kulmi i vitit 2023 ka qenë 56,000 në 400 hotele.
Botuar fillimisht në Telegrafi