Deklaratat e ministres serbe Snezhana Paunoviq kanë nxitur reagime të forta politike në rajon. Ajo ka thënë se, sikur të kishte qenë në vend të Sllobodan Millosheviqit në vitin 1999, do ta kishte “spastruar etnikisht Kosovën”. Kjo fjali ka përforcuar edhe më shumë kundërshtimet ndaj qasjeve që lidhen me periudhën e luftës dhe pasojat e saj për popullsinë civile në Kosovë.
Kur u përfolën këto deklarata, reagimet nuk u kufizuan vetëm brenda një hapësire politike, por u shtrinë në disa nivele. Fjalët e Paunoviqit janë trajtuar si një skandal i thellë për shkak të formulimit të drejtpërdrejtë dhe për shkak të synimit që ajo pretendon në lidhje me vitin 1999. Në këtë kontekst, përmendja e Sllobodan Millosheviqit shërben si element kyç i narrativës së saj, pasi lidhet me një periudhë të njohur për krime, dhunë dhe dëmtime të mëdha njerëzore.
Pas shpërndarjes së deklaratës, politikanë dhe figura institucionale e konsideruan çështjen serioze, duke kërkuar reagim të qartë dhe të fortë. Në vëmendje është vendosur fakti se Paunoviqi ka përdorur një gjuhë që, sipas kundërshtarëve, shkon përtej retorikës politike dhe prek temën e spastrimit etnik. Kjo është arsyeja pse deklarata është interpretuar si përshkallëzim i mëtejshëm i polemikave që lidhen me narrativat historike dhe përgjegjësinë politike.
Hyseni kërkon reagim të fuqishëm ndaj deklaratave të Paunoviqit
Ndër reagimet më të spikatura është kërkesa e shprehur nga Hyseni, i cili ka kërkuar që institucionet të reagojnë në mënyrë të fuqishme ndaj këtyre pretendimeve. Sipas trajtimit publik të çështjes, problematikë përbën jo vetëm deklarimi, por edhe mënyra se si ai lidhet me ngjarjet e vitit 1999, një kohë kur Kosova përjetoi tragjedi të rënda dhe kur pasojat u ndjenë për vite me radhë.
Diskutimi publik u përqendrua te fakti se Paunoviqi e ka lidhur drejtpërdrejt rolin e saj imagjinar në vend të Millosheviqit me një veprim të karakterizuar si “spastrimin etnik” të Kosovës. Kjo ka bërë që deklarata të shihet si provokim dhe si sinjal për një qëndrim që mund të ndikojë në raportet politike, në dialogun ndërmjet komuniteteve dhe në mënyrën se si trajtohen ngjarjet historike. Për pasojë, polemikat kanë marrë përmasa më të mëdha sesa një debat i zakonshëm politik.
Ndërkohë, çështja vazhdon të mbetet në qendër të vëmendjes së opinionit, ndërsa përmendet se reagimi nuk është thjesht formal, por kërkohet të jetë i qartë dhe i fortë. Në këtë linjë, kërkesa për veprim lidhet me nevojën që deklarata të mos kalojë pa pasoja politike dhe institucionale. Përkrahësit e kësaj kërkese theksojnë se fjalori i përdorur është i papranueshëm dhe kërkon adresim serioz.
Me gjithë reagimet, debati vazhdon të ushqehet nga përmbajtja e vetë deklaratës dhe nga lidhja e saj me vitin 1999, një moment historik i ngarkuar. Përmendja e Sllobodan Millosheviqit e bën këtë rast edhe më të ndjeshëm, pasi lidhet me figura dhe politika që kanë qenë objekt i gjykimeve dhe kritikave për shkak të pasojave të luftës. Në këtë mënyrë, deklarata e ministres serbe Snezhana Paunoviq është shndërruar në një temë të gjerë politike, ndërsa Hyseni kërkon reagim të fuqishëm për të adresuar situatën.
Botuar fillimisht në Albeu
