Ekspozita “Koha e thyer” e fotografit Osman Demiri ka kthyer në fokus galerinë “Qahili”, duke sjellë një koncept ku fotografia nuk shikohet vetëm si imazh, por si një gjuhë që fsheh dhe zbulon njëkohësisht. Edicioni i ri i kësaj ekspozite, i hapur të martën mbrëma, vjen me një lojë të detajeve—të atyre që zakonisht kalojnë pa u vënë re—duke i kthyer në pjesë të një tregimi më të gjerë.
“Koha e thyer” krijon atë që autori e ndërlidh me një botë paralele: imazhet, nëpërmjet abstraksionit, duken sikur janë kompozime gjeometrike apo piktura. Por sapo shikuesi qëndron më gjatë, dalin elemente të qarta nga fotografia. Demiri e ndërton këtë rrëfim duke përdorur imtësitë, të cilat nga afër shfaqen si fragmente të një tërësie që nuk shihet menjëherë.
Një pjesë e veçantë e ekspozitës janë detajet arkitekturore. Sipas konceptit të shfaqur në galeri, këto detaje shihen nga pozita të ndryshme dhe vendosen njëra pas tjetrës në mënyrë të tillë që krijojnë një mozaik. Çdo fragment duket se ka hapësirën e vet, veçantinë e vet, madje edhe një rrëfim të brendshëm. Kur kombinohen, ato formojnë imazhe shumëdimensionale, ku shikuesit i lind pyetja se çfarë fshihet brenda “copëzave” që shihen.
Detajet e padukshme kthehen në rrëfim përmes fotos
Në këtë ekspozitë, Osman Demiri e trajton fotografinë jo si një produkt që mbyllet te fotografia e vetme, por si një vazhdimësi pune që shtrihet në vite. Punimet e tij, kur shikohen, krijojnë përshtypjen se janë abstraksione—veçanërisht për ata që i shohin nga larg. Megjithatë, kur detajet hyjnë në fokus, shpjegimi i tyre bëhet më i qartë dhe “zëri” i elementeve nis të flasë.
Autori i ka dhënë një dimension më personal qasjes së tij. Ai thekson se, edhe pse për shikuesin fotografitë mund të duken abstrakte, për të ato janë “gjëra shumë konkrete”. Ai sjell një logjikë të brendshme të fotografimit: për secilin moment ai e di kur e ka shkrepur fotografinë, çfarë kishte pasur në mendje në atë kohë dhe çfarë brenge kishte brenda. Kjo bën që kompozimet të mos jenë thjesht forma, por kujtesa vizuale të lidhura me një gjendje të caktuar.
Ekspozita, e hapur në galerinë “Qahili” të martën mbrëma, vjen me një titullim që shpjegohet si pjesë e konceptit kuratorial. Titullimi lidhet me një periudhë dhe me fragmente të “thyerjes”, të cilat, sipas rrjedhës së paraqitur në ekspozitë, lidhen me 20-30 vitet e një periudhe të caktuar. Në kuadrin e kësaj ideje, punimet paraqiten si ndalesa të shpërndara, që e mbajnë së bashku narrativën e kohës—por pa e treguar menjëherë të gjithë historinë.
Demiri gjithashtu e zhvendos vëmendjen te ajo që shumicës nuk i bën përshtypje. Në vend të skenave që bien menjëherë në sy, ai thekson elemente të imëta që shpesh kalojnë pa u vënë re. Përmes abstraksionit, ai i përdor këto detaje si mënyrë për të hapur bisedë: për të dhënë këshilla, për të shtro pyetje dhe për të shfaq brenga. Kështu, “Koha e thyer” nuk mbetet thjesht një prezantim fotografik, por kthehet në një ekspozitë ku shikimi bëhet pjesë e kuptimit—dhe ku secili fragment i bashkon formën me ndjesinë e brendshme.
Botuar fillimisht në Koha.net