Që në momentin kur u prezantua, Botërori 2026 u shoqërua nga kritika të forta. Një kompeticion me 48 përfaqësuese, i organizuar në tri shtete, me 16 qytete mikpritëse, 104 takime dhe një formulë të zgjeruar, u konsiderua nga shumë njerëz si tepër i madh për t’u menaxhuar pa probleme. Përtej diskutimeve për anën sportive, vëmendja u zhvendos shpejt te mënyra si do të përballohej logjistika e një turneu kaq të gjerë.
Arsyet që u sollën në debatin publik ishin të shumta. Së pari, u përmendën temperaturat e larta, të cilat mund të ndikojnë në komoditetin e lojtarëve dhe të tifozëve gjatë orëve të ndeshjeve, sidomos kur orari i garës kërkon zhvillime në kohë të ndryshme gjatë javëve të gjata. Më pas, u theksuan edhe distancat e gjata mes qyteteve mikpritëse, që nënkuptojnë lëvizje më të shumta, më shumë kohë udhëtimesh dhe menaxhim më kompleks të ditëve të akomodimit për delegacionet.
Një tjetër element që e ndezi kriticën ishte programi i ngjeshur. Për 104 takime, të shpërndara në një periudhë ku ekuilibri mes pushimeve dhe ritmit të lojës ka rëndësi, u ngrit pikëpyetja nëse organizatorët do të arrinin të ruanin standardet e nevojshme. Në këtë kuadër, jo pak njerëz parashikonin se turneu mund të përjetonte vështirësi organizative dhe se madhësia e projektit do të kthehej në pengesë praktike.
Tani që kompeticioni ka hyrë në momentet vendimtare, tabloja ka dalë ndryshe nga sa pritej. Botërori nuk është pa probleme dhe larg të qenit i përsosur, por sidoqoftë nuk po merr formën e “katastrofës” që ishte parashikuar përpara startit. Në vend të dështimit të pritshëm, organizimi duket se ka gjetur ritëm në mënyrën si po shkon turneu, pavarësisht se projekti i nisur me shumë diskutime mbetet një nga më të pazakontët në historinë e këtij kompeticioni.
Si po e zbeh realiteti parashikimin për “katastrofë”
Ndërsa Botërori 2026 është duke u përballur me fazat ku gjithçka bëhet më intensive—pasi çdo ndeshje ka peshë më të madhe për ekipet—vërehet që sfidat e ngritura në fillim nuk janë zhdukur, por janë menaxhuar. Kritikët e hershëm e kishin cilësuar turneun tepër komercial dhe tepër të ndërlikuar për t’u zbatuar pa probleme. Megjithatë, me kalimin e kohës, vështirësitë që lidhen me kushtet dhe lëvizjet mes qyteteve nuk po çojnë në një kolaps organizativ, që do të justifikonte parashikimet më të ashpra.
Formati me 48 përfaqësuese dhe kalimi në tri shtete ka krijuar një shkallë tjetër gare, ku faktorët jashtë fushës—si planifikimi i udhëtimeve, koordinimi i vendeve pritëse dhe shpërndarja e ndeshjeve—janë bërë një pjesë e rëndësishme e përditshmërisë. Në këtë kuadër, u fol për rreziqe që vinin nga distancat, temperaturat dhe intensiteti i programit. Tani që turneu ka hyrë në faza vendimtare, fakti që kompeticioni po vazhdon pa paralizim të madh tregon se skemat e parashikuara në fillim kanë shërbyer në një nivel të caktuar.
Edhe pse Botërori nuk mund të përshkruhet si i përsosur, rezultati aktual e vendos diskutimin në një terren tjetër: nga pritja e dështimit drejt vlerësimit se sfidat janë realisht të pranishme, por jo në përmasat e katastrofës që u parashikua. Në këtë mënyrë, Botërori 2026 duket se po i qëndron testit të tij, ndërsa mbetet ende për t’u parë se si do të mbyllet turneu dhe çfarë mësimesh do të nxirren për edicionet e ardhshme.
Botuar fillimisht në Albeu