Në një epokë ku shumë njerëz kërkojnë qetësi dhe kuptim përmes praktikave shpirtërore, shtrigat në Irlandë po gjejnë një mënyrë për të mos mbetur të izoluara: ato po mblidhen në grupe të vogla që quhen “motërie”. Në këto takime, gratë krijojnë një hapësirë ku mund të lidhen me njëra-tjetrën, të ndajnë përvojat e tyre dhe të praktikojnë magji e rituale larg normave tradicionale shoqërore.
Ngjarja zhvillohet në një pronë irlandeze 200-vjeçare, në një dhomë të ndriçuar nga dielli, ku atmosferën e kanë mbushur pritshmëria. Brenda, 15 shtriga mblidhen për të komunikuar me shpirtrat. Çdo pjesëmarrëse sjell një njeri që do të donte të ndihej afër—qoftë paraardhës të ndjerë, qoftë perëndesha të pyllit, apo shtriga që kanë ekzistuar më parë. Sipas mënyrës si e përshkruajnë këtë ditë, dhoma ndihet e ngarkuar, si kur dikush pret të hyjë për herë të parë në shkollë.
Veshjet, në këtë takim, shfaqin shumëllojshmëri. Disa zgjedhin kapele të gjata të zeza dhe bandana, ndërsa të tjera vijnë me triko pa mëngë, xhupa “Columbia” dhe këpucë “Adidas”. Përshkrimi i detajeve tregon se rituali zhvillohet në një përzierje simbolesh dhe stilesh bashkëkohore, por ideja kryesore mbetet e njëjtë: krijimi i një rrethi ku praktikat shpirtërore mund të kryhen me qetësi dhe besim.
Në qendër të këtij organizimi është Isabella Ferrari, e njohur si Penny Witch. Ajo udhëheq pjesëmarrëset teksa krijojnë “hartat e divinacionit”—letra të mbushura me përgjigje “po” dhe “jo”, të përdorura si një tabelë që funksionon si Ouija. Shtrigat i bëjnë pyetje njëra-tjetrës dhe, përmes ritualit, presin që shpirtrat t’i udhëzojnë drejt përgjigjeve. Mjeti kryesor është një pendul kristalore, e mbajtur në dorë, që gjatë praktikës lëviz drejt opsionit që mendohet se vjen nga ajo lidhje shpirtërore.
Ritualet e divinacionit udhëzojnë “motërinë” përmes pyetjeve dhe shenjave
Një nga pjesëmarrëset, Tara Monte, reagoi menjëherë kur pendula e saj nisi të rrotullohej pa kontroll. Ajo bërtiti brenda rrethit ritual, duke ngritur një çështje të drejtpërdrejtë: “Isabella, a duhet ta ndaloj? Dikush dëshiron shumë të flasë me mua”. Ky moment e thekson idenë se secila prej grave vjen me një pritshmëri personale dhe se, brenda kornizës së praktikës, çdo shenjë konsiderohet si një formë mesazhi.
Më pas, Tara Monte thotë se beson se ishte arkengjëlli Michael ai që i dërgoi udhëzimin. Sipas rrëfimit, mesazhi i atribuohet një kujdesi shpirtëror: prindërit e saj do të ishin krenarë për të dhe se i donin ende. Kështu, teksa grupi mban ritmin e ritualit, rrëfimet e brendshme kthehen në pjesë të përvojës së përbashkët—një lidhje që shkon përtej të ftohtit të formalitetit dhe përqendrohet te emocioni dhe nevoja për t’u ndier i dëgjuar.
Këto takime lidhen edhe me një format më të gjerë, që nisi si ditë e parë e plotë për Green Veil, një retreat (kamp) magjie. Në këtë kuadër, Isabella Ferrari mëson gratë nga e gjithë bota si të kryejnë praktika të tilla, duke e vendosur në qendër aftësimin për të ndjekur ritualet dhe për t’i shndërruar ato në një përvojë personale dhe kolektive. Në ditën kur u shfaq skena e “motërie” në pronën irlandeze 200-vjeçare, energjia e pjesëmarrëseve ishte si në ditën e parë të shkollës—me kureshtje, me ankth të lehtë dhe me pritjen që, përmes magjisë dhe riteve, të vijnë përgjigjet që kërkojnë.
Botuar fillimisht në Koha.net