Ndërsa valët e të nxehtit ekstrem vazhdojnë të godasin Indinë, sidomos punëtorët në zonat më të varfra, frika po rritet se numrat zyrtarë po japin një tablo jo të plotë. Rasti i Palli Mahalaxmi, një banore e një fshati në Indinë jugore, tregon qartë se sa pak hapësirë ka për t’u mbrojtur kur temperaturat ngjiten dhe ajri bëhet i padurueshëm, ndërsa jeta e përditshme nuk ndalet.
Ajri i mëngjesit ishte tashmë i nxehtë dhe mbytës kur Mahalaxmi u zgjua rreth orës 5 të mëngjesit. Ishte maj, dhe gjatë kësaj vale të të nxehtit që kishte përfshirë atë cep të Indisë jugore, as nata nuk i sillte lehtësim banorëve të fshatit. Në një dhomë të vogël, pa dritare, e ndërtuar me beton të trashë, Mahalaxmi, bashkëshorti dhe djali i saj flinin në të njëjtin ambient, me një ventilator të vetëm që varej në tavan.
Edhe mëngjesi kishte ritmin e zakonshëm, por i gjithë skenari ishte i shoqëruar nga lodhja e hershme. Mahalaxmi nisi të përgatiste mëngjesin dhe familja hëngri së bashku në pjata çeliku, siç bëhej çdo mëngjes. Djersa u pikonte nga balli ndërsa dielli ngrihej gjithnjë e më lart. Në kushte të tilla, intervalet e pakta kur temperatura nuk ka arritur pikut shndërrohen shpejt në orë rreziku për trupin, sidomos kur puna nis ende pa marrë frymë.
Pak para orës 6 të mëngjesit, Mahalaxmi mbushi shishen me ujë dhe u nis për në punë, ndërsa banorët e tjerë po dilnin gjithashtu nga shtëpitë e tyre të vogla. Rrallë herë ka kohë për të pritur që moti të qetësohet, sepse valët e të nxehtit nuk presin. Teza që ngre shqetësim lidhet me mënyrën se si po regjistrohen incidentet dhe shkaqet e vdekjes gjatë temperaturave ekstreme—dhe jo vetëm me numrin e madh të rasteve, por edhe me rrezikun që raportimi të jetë i mangët.
Si po nënraportohen viktimat e të nxehtit ekstrem në Indi
Ndërsa i nxehti ekstrem po u merr jetën punëtorëve në zonat më të varfra të Indisë, shumë njerëz shprehin frikën se shkalla reale e vdekshmërisë po nënvlerësohet në mënyrë të rrezikshme. Në këto kushte, punëtorët shpesh përballen me orare të gjata, pak mbrojtje dhe burime të kufizuara, ndërsa simptomat nga mbinxehja mund të mos lidhen gjithmonë drejtpërdrejt me temperaturën. Kjo krijon një boshllëk mes asaj që ndodh në terren dhe asaj që përfundon në shifrat që qarkullojnë zyrtarisht.
Historia e Mahalaxmit përshkruan realitetin e përditshëm të atyre që jetojnë pranë kufijve të mbijetesës gjatë stinëve më të nxehta. Një dhomë pa dritare, një ventilator i vetëm, mure betoni të trashë dhe një regjim i mëngjesit që nis herët, por nuk e ndalon nxehtësinë që rritet orë pas ore—janë detaje që e bëjnë më të qartë pse rreziku është më i madh për familjet e varfra. Kur uji mbushet para se të fillojë puna dhe kur dalja bëhet para orës 6 të mëngjesit, kjo tregon se sa shpejt fillon përballja me të nxehtin.
Në këtë kontekst, shqetësimi kryesor është se viktimat e temperaturave ekstreme mund të mos pasqyrohen plotësisht në raportime. Ndërkohë që vale të tilla prekin një pjesë të madhe të vendit dhe rrisin presionin mbi njerëzit që nuk kanë mundësi të zgjedhin kushte më të mira jetese, nënraportimi i mundshëm i vdekjeve e bën edhe më urgjente nevojën për matje më të saktë të ndikimit të të nxehtit. Për familje si ajo e Mahalaxmit, rreziku shfaqet herët në mëngjes dhe vazhdon gjatë gjithë ditës.
Botuar fillimisht në Koha.net